Proyek Kampung Loco

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

Nieuwsbrief mei 2012




8 april arriveren we weer in Nederland. Het is wat grijs en kil, maar na maanden van extreme hitte, vooral de laatste dagen in Bangkok was het erg warm, is het niet erg om even de kou in te gaan.

Thuis aangekomen,  ontdekken we dat het hier echt winter is geweest. Als we de kraan voor het water open draaien, horen we overal water stromen, maar niet uit de kraan. Oei, dat is flink mis. Anderhalve week behelpen, maar met goeie vrienden zoals Hans en Maan, worden 4 lekken gedicht, de geiser weer gemaakt en de douchekraan vernieuwd. Zo we zijn er weer. IJverig worden de eerste sponsors aangeschreven door Marijke, totdat het weer even mis gaat. Marijke wordt geveld door een hernia. Het gevolg, festivals worden afgezegd en voorlopig is zitten achter de laptop ook zo goed als onmogelijk. Dus ook de aanschrijvingen van de sponsors blijven liggen.
Maar nu eind mei, ziet het er buiten en binnen weer goed uit. De hernia wordt langzaam aan minder en het wordt tijd om onze sponsors weer even bij te praten. Onze excuses uiteraard dat het even stil bleef, maar nu begrijpen jullie waarschijnlijk waarom. Trouwens met Joep gaat het momenteel HARTstikke goed!

In Lombok loopt het project prima. We merken dat de routine erin begint te komen en dat de regels helpen om structuur te krijgen in het project. Iedere zondagochtend in februari zitten we bij het huisje van Chuk en komen de kinderen voor de jaarlijkse fotosessie. Het begint te wennen hier. Ook komen nu de eerste resultaten van het project binnen. Bulan Ramdani en Rian Jatul Jannah hadden na de highschool gekozen voor een korte opleiding van een jaar ipv van de universiteit. Het resultaat is dat de dames beiden nu een baan hebben. Bulan Ramdani werkt nu in een van de betere restaurants in Senggigi en Rian Jatul Jannah is secretaresse op een notaris kantoor. Ja, hier doen we het dus voor!!! Ook Suhaeni, een jongen uit het project heeft, na de highschool een baan gevonden in een discotheek. Het klinkt misschien voor Nederland niet zo geweldig, een restaurant of een discotheek. Maar in Indonesië zijn dit prima baantjes en de horeca of toeristen sector, zijn de enigste kansen voor een baan, waar je jezelf niet hoeft in te kopen. Een functie bij de overheid moet nog steeds gekocht worden. Het zijn aanzienlijke bedragen, maar precies weten we ze niet. Het loopt echt in de miljoenen, roepias wel te verstaan uiteraard. Dit zijn toestanden, die we nu zien en leren. Dat is toch een voordeel om een tijd te wonen tussen de locals. Veranderen kunnen we het niet, maar blijven steunen en doorgaan met helpen is toch de moeite waard vinden wij.

Ook minder leuke dingen uiteraard. Alles heeft 2 kanten. Een jongen hebben we uit het project moeten verwijderen. Hij zou van de junior- naar de senior highschool gaan. Maar kwam plotseling met een eisen pakket. Hij vond dat de spullen die hij kreeg om naar school te gaan, niet goed genoeg. We kopen nl. voor alle kinderen dezelfde schoenen, sokken en tassen. De uniformen zijn uiteraard afhankelijk van de school waar ze naartoe gaan. We wilden graag een gesprek met de ouders hier over, maar de ouders zijn niet gekomen, na verschillende uitnodigingen. Zijn schoonzus had ons gevraagd voor sponsoring om de universiteit af te maken. We hadden een sponsor gevonden en haar tot 2 x toe gevraagd om naar het huis van Chuk te komen voor de registratie en haar gegevens, zodat we weten wat ze nodig heeft. Ze is nooit gekomen. Een familie die dus andere keuzes maakt. Ja, dan houdt het op. We leren ook om wat zakelijker met deze dingen om te gaan. Met medelijden alleen kun je geen project runnen. Ook is een manneke halverwege de eerste klas gestopt. Zijn moeder is plotseling overleden en pa is helemaal de draad kwijt. Hier wachten we rustig af, tot alles weer tot rust gekomen is en gaan dan een keertje met de vader praten. Dit verhaal gaat in de toekomst goed komen.

De bemo (het schoolbusje) kan zichzelf nog steeds bedruipen. De extra verdiensten worden langzaam maar zeker minder, nu steeds meer mensen kiezen voor een motortje op afbetaling. Maar chauffeur Mus doet zijn best en brengt nog genoeg geld binnen om alles voor de auto te kunnen betalen. De bemo ziet er dan ook nog steeds goed uit en daar kunnen we gelukkig nog wat jaartjes mee door.

De watertank met daarnaast een toilet en douche wordt nog dagelijks door velen benut. Voor het waterverbruik hebben we gelukkig een vaste sponsor en het is een genot om te zien, wat een geweldige zet het was om deze tank, toilet en douche te bouwen.

De medicijnen pot gaat hard, heel hard. Maar wordt vanuit Nederland door vele bijdragen ook goed gevuld. Alle sponsoring die niet specifiek gericht is op de kinderen gaat naar de medicijnen pot. Daardoor kunnen de mensen ten allen tijde naar een dokter, kunnen ze medicijnen halen en bij nood ook altijd naar het ziekenhuis. We merken dat de drempel lager wordt en dat ze nu ook naar een dokter durven te gaan ipv naar de plaatselijke medicijn-mannen of vrouwen. Met alle respect voor deze mensen, maar soms is een dokter echt verstandiger!

Over dokter gesproken. Ook in Indonesië was Marijke even aan het dokteren en leren we Dokter Holis kennen. Een jongedame van 23 jaar, afgestudeerd dokter. Onze wekelijkse bezoeken (even de bloeddruk checken) monden uit in vriendschap en natuurlijk wordt er ook over het project gesproken. Op een gegeven moment zegt de dokter: “Het is toch te gek, dat mensen uit het buitenland onze mensen hier moeten helpen. Ik vind dat wij ook wat kunnen en moeten doen”. Daarna belooft ze ons om 1 x per maand naar de kampung te komen en de mensen die het nodig hebben een gratis consult te geven. Dan schiet je toch een tekst te binnen van Cruijf: “Elk nadeel, heb z’n voordeel”!! Terima kasih Dr. Holis.

Ook Chuk is goed bezig. De computercursus van hem en Eful heeft vruchten afgeworpen. Hij stuurt ons nu maandelijks een prachtig overzicht van de uitgaven en de laatste stand van zaken. Voor iedereen die dit ook graag wil weten, altijd op te vragen natuurlijk.

In de tussentijd zaten onze sponsors in Nederland ook niet stil:

Net voor vertrek in januari krijgen we het bericht van Jos en Maria Janssen dat we van hen nog een bijdrage mogen meenemen. Dankjewel lieve mensen. Op de achtergrond blijven jullie altijd aanwezig.

Van Vivian Metten ontvingen we in januari een mailtje. Onderstaand een klein gedeelte hieruit:

Mijn kinderen, Fleur en Mees kwamen in de Kerstvakantie op het idee om een goede doelenspaarpot te knutselen van een kartonnen doos. Ze hadden daar zelf wat van hun zakgeld in gedaan. Daarnaast hebben wij + opa + oma + oom er ook nog wat bij gedaan. Totaalbedrag: 39,27 --> afgerond: 40 euro. In overleg met de kinderen hebben we besloten om het geld aan jullie project te doneren. Ik ga ervan uit dat jullie er zeker een bestemming voor kunnen vinden (medicijnenproject?).

Fleur en Mees, we zijn hartstikke trots op jullie. Zo jong als jullie zijn, laat je een voorbeeld zien hoe je positief met de kerstgedachte om kunt gaan en echt iets kunt betekenen voor andere mensen. Met dit bedrag, kunnen best veel mensen weer geholpen worden!

Enige jaren geleden hadden wij het genoegen om Gerrie en Albert Jonkman met hun zoon Jake te mogen leren kennen. Mensen die ook iets willen en proberen te doen voor hun medemensen. Het project wat zij wilden opzetten (een kopie van het onze en waar we super blij mee zijn) is door omstandigheden nog niet helemaal van de grond gekomen. Maar het leeft nog zeker bij hen. Albert kreeg van een van zijn leveranciers een aanbod voor een geweldige donatie van € 1000,-. Het betreft het bedrijf “Poelier Sluis” gerund door de familie v.d. Geest uit Schiedam. Dit jaar kreeg Ton v.d. Geest zijn eerste AOW en dit met nog een kleine inzameling had hij overgemaakt naar Gerrie en Albert, omdat hij wist dat ook zij met een project bezig waren. Gerrie en Albert besloten toen om dit bedrag aan ons project te schenken. Dit bericht kwam net op het moment dat wij een beetje met de handen in het haar zaten. Wij kregen bij de jongeren die naar de universiteit gaan langzaam maar zeker een tekort, doordat ze niet op de rijksuniversiteit zitten maar op privé scholen. Een fout die in de toekomst opgelost is, maar we vinden wel dat die jongeren hun school af moeten kunnen maken. Het was een fout van ons en niet van hen. Door deze geweldige bijdrage precies op het juiste moment, kunnen we verder. We willen dan ook Ton v.d. Geest en zijn familie ontzettend bedanken voor dit prachtige gebaar en zeker ook Gerrie en Albert die daarbij aan dit project dachten. En weer kwam de hulp van onverwachte zijde en precies op het juiste moment. Er zit echt ergens een engeltje op onze schouders mee te lachen.

Dan willen we “onze” sponsors niet vergeten, die ondanks de overboeking voor het schoolgeld nog vaak wat extra’s geven voor het project. Onze dank hiervoor. Maar laten we duidelijk zijn, we zijn trots en blij met al onze sponsors. Zonder jullie waren en zijn we nergens. Het blijven steunen is de toekomst voor vele kinderen en mensen in de kampung.

Inmiddels zijn er al sponsors aangeschreven en de komende maanden ga ik (Marijke) weer naarstig aan de slag om de andere sponsors nog te benaderen. Nogmaals onze excuses dat het allemaal wat langer duurt dit jaar. Maar we blijven doorgaan en genieten van alle mensen die zich niet gek laten maken door het woord “crisis”  en die weten wat dat woord betekent. Vele mensen in Indonesië en op velen andere plaatsen in de wereld kennen het woord niet eens en vechten gewoon dagelijks om een maaltijd te krijgen. Dat beseffende, stelt het woord “crisis” heel weinig voor!

Voor de komende maanden veel zon en warmte, vooral in je hart en een heerlijke vakantietijd!!!

 

Aanmelden nieuwsbrief

Om u aan te melden voor de nieuwsbrief stuurt u een e-mail met alleen uw naam en e-mail adres naar marijkejoep@yahoo.com