Proyek Kampung Loco

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

Nieuwsbrief april 2015

Wat is er ontzettend veel gebeurd in een paar maanden. We willen jullie graag bijpraten.

Onze vorige nieuwsbrief eindigde met het verhaal van de operatie van Marijke. Dat is allemaal prima verlopen en daardoor zijn we op 31 december alsnog richting Azië vertrokken. Weliswaar alles nog heel rustig aan gedaan maar we waren weer op weg. Na een verblijf in Bangkok, Thailand en een super kort verblijf op Bali, zijn we op 12 januari 2015 weer “thuis” beland.

De warmte was weer letterlijk en figuurlijk aanwezig.
Het project bestaat in oktober 2015 tien jaar. Een hele tijd waarin we heel veel geleerd hebben en gelukkig de nodige kinderen een opleiding hebben kunnen geven waardoor ze een baan konden vinden. Jammer is dat we blijven we merken dat de universiteit voor velen geen optie is. Het is ook wel te begrijpen. Naast de tegemoetkoming van het project, komen er toch altijd extra kosten bij voor de ouders en het rendement is niet echt groot. Er zijn gewoon bijna geen banen buiten de toeristensector. O ja, overheidsbanen zijn er wel, maar dan moet je zelf wel een heel grote berg geld meebrengen. Iets wat wij niet kunnen en niet willen ondersteunen. Dit is Indonesië en iets wat we moeten leren accepteren.

De stand van zaken zoals het komende schooljaar er uit gaat zien:
38 kinderen Elementy school, waarvan 5 nieuwe
22 kinderen Junior Highschool, waarvan 2 nieuwe
16 kinderen Highschool
12 kinderen Universiteit
(waarvan er 9 kinderen zouden doorstromen. Of dit ook gebeurd betwijfelen we, zie tekst)

In het totaal hebben we 88 kinderen in het project. Een aantal waar we trots op zijn.
Dankzij jullie: de sponsors!!!!!!

10 kinderen zijn gestopt:

Waarvan
3 kinderen zijn verhuisd.
1 klaar met de opleiding.
3 willen zeker niet verder gaan na de Highschool.
3 kinderen zijn niet gekomen voor de foto.
(dit laatste klinkt erg bot, maar we hadden door de hele kampung posters opgehangen dat we in februari foto’s maakten en 4 zondagochtenden klaar gezeten om foto’s te maken van 9.00 tot 12.00 uur.)

De betreffende sponsors krijgen uiteraard persoonlijk bericht.

Dan de prachtige mooie opgeknapte bemo. Hier hebben we lang en breed over gesproken. De bemo brengt zijn geld niet meer op. Er gaan steeds minder kinderen met de bemo. De motortjes hebben een geweldige opmars gemaakt en bijna ieder gezin heeft er nu eentje. Het gevolg is dat de bemo soms maar een paar kinderen vervoert en vaker thuis blijft staan. Daarvoor is de auto echt te duur. Een andere belangrijke taak van de bemo was om mensen naar dokter of ziekenhuis te vervoeren . De aantallen zijn keurig bijgehouden (afgelopen jaar gelukkig maar 2 x nodig gehad). We hebben de voors en tegens tegen elkaar af gewogen. We gaan de bemo verkopen. We willen graag de opbrengst van de bemo gebruiken om de kinderen die de universiteit doen nu en in de toekomst zo veel mogelijk te ondersteunen. De mensen die naar dokter of ziekenhuis moeten, kunnen op kosten van het project een andere bemo of taxi bestellen. Dit weegt niet op tegen de kosten van de auto het hele jaar door.

Vooral voor Cuk was dit een moeilijke beslissing, aangezien hij de bemo reed en veel energie in het opknappen heeft gestoken. Dit deed hij buiten zijn eigen baan als security om. Pleit dus voor hem, dat hij de beslissing met pijn in het hart accepteert en mede goedkeurt. We hebben inmiddels bericht dat de bemo verkocht is, voor een prima prijs. We zijn trots op de mannen van ons team. Dit hebben ze keurig opgelost.

De watertank is lek. Een beetje een doorn in ons oog, want dit is al langere tijd bekend. Ze wilden toch wachten op ons om hier een beslissing over te nemen. We zijn gaan kijken voor nieuwe watertank, maar konden niet echt iets naar onze zin vinden. Ook willen de mannen graag dat we de bestaande tank opknappen. Dit gaat dus ook gebeuren. Ook komt er een vlotter in, die er voor zorgt dat de tank bij het vullen niet overloopt.

De mandi (douche) en toilet zijn een ramp. Reeds 2 x werd er een nieuwe deur ingezet en diverse malen de kranen verwisseld. Maar de hangjongeren (ja ook hier) vinden het leuk om tegen die deuren te knallen als een van hen zich aan het wassen is. Daar zijn deze deuren niet tegen bestand. Het vervelende is dat zich niemand verantwoordelijk voelt hiervoor. Hier komen we nog op terug.

Door onze gezondheidsproblemen de afgelopen jaren, hebben we beiden ons eens goed beraad over de toekomst.
We worden niet jonger en er komt een moment dat we de reis niet meer kunnen maken. Nee, we zijn niet zielig, maar dit is gewoon de realiteit. Daarom hebben we samen (Joep en Marijke) een beslissing genomen.
Het begeleiden van de schoolkinderen stopt over 6 jaar. Dit jaar hebben we nog nieuwe kinderen aangenomen en iets wat je beloofd moet je ook doen, dus deze kinderen kunnen in ieder geval de lagere school afmaken. Voor de kinderen die nu in het project zitten gaan we dus nog 6 jaar door. Dit geeft de meeste de kans om hun opleiding af te maken of voor de ouders om te kijken hoe ze hun kinderen in de toekomst zelf verder kunnen helpen. Tegen die tijd zijn wij resp. 72 en 66 jaar oud en dan is het mooi geweest.
De keuze is gemaakt, omdat we willen voorkomen dat het project plotseling stopt en dan veel meer mensen en vooral kinderen in de problemen komen.
16 jaar zijn er dan kinderen in deze kampung geholpen. In ons gevoel bijna een complete generatie. Deze kinderen, sommige hebben inmiddels nu zelf kinderen, zullen hun kinderen zeker naar school sturen. Dan hebben we bereikt wat we wilden: een betere toekomst voor de kampung en de mensen die er wonen.

Lieve sponsors, laat ons niet in de steek. We gaan er echt nog de volle zes jaar voor en hopen dat jullie dat samen met ons doen en de kinderen op weg helpen.

Omdat dit toch wel een beslissing is die goed overgebracht moet worden aan de mensen van de kampung, hebben we, samen met ons team, een vergadering gehad met de “wijze” mannen van het dorp. Ze begrijpen onze beslissing en zullen die ook aan de anderen overbrengen op de juiste manier.
Ook hebben we ons hart gelucht over de mandi en toilet en verteld dat we het zat zijn om daar geld in te steken als de jeugd zich zo gedraagt. De Kepala Kampung (hoofd van het dorp) heeft toen het verhaal overgenomen. Hij gaat zorgen dat de mandi en toilet niet meer beschadigd wordt door de jeugd. Er zijn teveel ouderen die de mandi ook nog gebruiken. We zullen nog een keer alles opknappen en dan wordt het geheel officieel overgedragen aan de kampung en zullen wij in principe geen geld meer investeren hierin.

De watertank blijft gewoon in ons beheer en we hebben een sponsor voor het jaarlijkse waterverbruik.

De medische zorg en ondersteuning blijft, zolang wij kunnen, echter doorgaan. Zolang er sponsors zijn die ons willen helpen, zullen wij proberen de mensen in de kampung te helpen. In een land waar de  medische zorg wel aanwezig is, maar  waar mensen moeten sterven als ze geen geld hebben, kunnen we niet anders. Ook merken we dat de mensen nog een ontzettende angst hebben om naar een “echte” dokter te gaan. Daarom denken we dat het heel belangrijk is om dan in ieder geval die financiële drempel weg te nemen. Als ze merken dat de dokters ze echt genezen, durven de anderen misschien ook te gaan.

Maar in de sponsors hebben niet stil gezeten. We mochten weer prachtige donaties ontvangen:

Maria Meulendijks bereikte een mooie leeftijd (nee, we zeggen niet welke ha-ha) en besloot om het project een donatie te geven. Van harte Maria en terima kasih!

Frank en Gerrie van der Hoeven (vrienden van Adi en Mariam) zijn niet alleen bezig om die twee naar Nederland te halen, maar besloten ook nog om een donatie te doen. Hartstikke bedankt!

In Lombok mochten we Cor Fennema en Diety de Vries-Fennema ontmoeten. Broer en zus maken regelmatig een reis samen en staan open om veel te leren van cultuur en mensen. Een bijzonder stel. Zij hielden spontaan een actie onder hun vrienden en ook dat leverde een prachtige donatie op. Dankjewel lieve mensen.

Dan gaat het op het einde toch gruwelijk mis. We krijgen een telefoontje uit Nederland. Mooie lieve Jeffrey, zoon van Nick, is plotseling overleden. Wie onze verslagen gelezen heeft, weet dat Nick en Elise onze hartsvrienden zijn en begrijpen dus dat wij niets anders kunnen doen dan met spoed naar huis gaan en hun vasthouden!
Jeffrey is slechts eenmaal in kampung Loco geweest, maar hij was thuis. Nooit heeft iemand zich zo snel aangepast aan het leven in de kampung. Jeffrey was een van de jongens en genoot van iedere minuut. De verslagenheid in de kampung was groot!!

De laatste tekstregel op het overlijdensbericht was als volgt:
“In plaats van bloemen liever een donatie voor zijn geliefde Proyek Kampung Loco op Lombok”

JEFFREY TERIMA KASIH DAN SELAMAT JALAN.
JEFFREY DANKJEWEL EN GOEDE REIS.

Een heel verhaal deze keer, maar er is ook veel besloten en gebeurd. Toch blijven we er voor gaan en we hopen dat jullie ons blijven steunen de komende jaren. Zonder sponsors zijn we nergens en is er geen project!!!!!!!!!!!!!

“CARPE DIEM”






 

Aanmelden nieuwsbrief

Om u aan te melden voor de nieuwsbrief stuurt u een e-mail met alleen uw naam en e-mail adres naar marijkejoep@yahoo.com