Proyek Kampung Loco

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Suzanne's leven in Lombok

Juli Augustus 2016

Einde van de ramadan

De Ramadan is weer afgelopen. Altijd toch wel weer fijn dat alles weer normaal gaat zijn.
Elk jaar als de ramadan is afgelopen, wordt er 's avonds een optocht gehouden waarbij elke kampong een praalwagen maakt van een moskee met zo veel mogelijk lichtjes, tierelantijntjes en zeer belangrijk.... een grote speaker waar een hoop geluid uit komt. Voor de praalwagen lopen de kinderen uit de kampong met fakkels, dus het ziet er altijd wel heel mooi uit. Helaas lopen ze nu niet meer door Senggigi maar beginnen ze in Batulayar en lopen dan zuidelijk naar Kantor Camat. Aan het eind van de optocht wordt er een kampong als winnaar uitgeroepen. Vorig jaar zaten Opik en Sem bovenop de wagen van kampong Loco en speelden ze op de gong. Dit jaar deed Loco helaas helemaal niet mee. Opik en Sem zijn wel even gaan kijken, maar het is natuurlijk toch minder leuk als je eigen kampong niet mee doet.

De volgende ochtend gaat iedereen om half 8 naar de moskee, in zijn nieuwste sarong en blouse. Wij geven onze medewerkers van de homestay ook altijd als “ramadanpakket”, een nieuwe sarong of blouse. Daar zijn ze helemaal blij mee en die dragen ze altijd op deze ochtend. Ook wordt er tijdens de ramadan altijd wat extra´s gegeven aan de armen in de kampong. Wij geven altijd namens elk familielid een aantal kilo rijst aan de arme mensen in de kampong, dus Opik brengt 4 zakken naar 4 verschillende mensen.

Toen Opik die ochtend terug kwam uit de moskee voelde hij zich geweldig, helemaal ‘schoon’. In de moskee vraagt iedereen aan elkaar vergeving voor alles wat ze het afgelopen jaar fout hebben gedaan. Men omhelst elkaar, vergeeft en iedereen begint weer helemaal met een schone lei.
Vervolgens gaat iedereen naar de familie om ook om vergeving te vragen en natuurlijk om te eten. Idul Fitri is voor de moslims hier de belangrijkste dag van het jaar. Omdat wij de homestay moeten doordraaien is Opik alleen naar zijn moeder gegaan en ben ik thuis gebleven. Al zijn broers en zijn zus zouden die dag ook naar hun moeder gaan, maar de ene kwam ´s morgens en de ander 's middags, dus zijn moeder had de hele dag door bezoek en eten klaar staan. Opik heeft dus ook niet iedereen gezien. Voor mij is dat heel vreemd, maar hier is dat heel gebruikelijk.

Uitstapjes in de vakantie

Sem en Sofie hebben vakantie. We zijn niet weggeweest maar hebben gewoon wat leuke dingen gedaan, zijn een nachtje naar Kuta Lombok geweest en een nachtje naar het Golden Tulip in Mataram.

Het Golden Tulip is vrij nieuw, ligt gewoon aan de grote weg een half uur hiervandaan, maar het was heerlijk om gewoon even weg te zijn en niet om half 7 op te staan om ontbijt te gaan verzorgen. En voor hier een hele belevenis.... Het hotel heeft volgens mij 15 verdiepingen en dat kennen ze hier helemaal niet. Zelfs grote hotels in Senggigi hebben maximaal 3 of 4 verdiepingen. Maar toen we bij de receptie incheckte, gaf Opik al direct door dat hij niet te hoog wilde. We kregen een kamer op de 5de verdieping. Toen we met de lift omhoog gingen was dat ons eerste avontuur. We stapte erin, drukte op het knopje maar er gebeurde helemaal niets. Later bleek dat je de lift met je kamer-sleutel moest activeren en je ook alleen maar naar de verdieping kon, waar je kamer op ligt. Helaas dus niet even kijken op de bovenste verdieping en lekker op en neer gaan. Toen we met de lift omhoog gingen bleek dat Opik het heel eng vond. Hij was het natuurlijk helemaal niet gewend om in een lift te staan en hield zich goed aan de kant vast. Ook de kinderen vonden het superspannend. Iets wat in Nederland zo gewoon is, is hier een heel avontuur. Op de kamer vond Opik het natuurlijk ook eng om naar beneden te kijken, maar na een tijdje overwon hij zichzelf en stond hij bij het raam te genieten van het uitzicht.

Wat trouwens ook wel heel bijzonder was, was dat ze het getal 4 nergens gebruikte. De 4de en de 14de verdieping bestonden niet, evenals kamer 4, 14 of 24 etc..... Dit blijkt te maken te hebben dat nummer 4 in het chinees een ongeluksgetal is. Toch wel vreemd..... Ik denk dan meteen aan de veiligheid ... mocht er brand ergens zijn op de (van buitenaf) 11de verdieping, dan moet de brandweer ook maar net weten dat dat door het hotel de 12de verdieping wordt genoemd....
Maar we hebben onze ogen uitgekeken bij het buffet 's avonds en ´s morgens, we hebben heerlijk gezwommen en lekker gefitnest. Een heerlijk dagje-nachtje uit.

En Kuta Lombok was ook heerlijk. Ik voelde me net een toerist in eigen land. We hadden een heerlijk hotel aan het strand en zijn met de auto langs de kust gereden, naar Seger. Een prachtig stuk strand waar veel surfers naar toe gaan omdat de golven er immens zijn. Het was helaas een beetje regenachtig dus het was heel rustig. Maar overal zaten de verkopers met hun kokosnoten. En in Kuta lopen echt opvallend veel kinderen die armbandjes etc. verkopen, van ´s morgens vroeg tot 's avonds laat. In Senggigi heb je dat toch niet. Sem heeft samen met Opik een heuvel beklommen en terwijl ik met Sofie van beneden stond te zwaaien naar hun. Het monument van Mandalika gezien, iets wat op veel plaatjes staat, maar dat ik nog nooit gezien had. Het verhaal gaat dat de beeldschone Prinses Mandalika zoveel aanbidders had dat ze er zelf verdrietig van werd en zichzelf in de zee worp. Toen ze haar wilden redden, vond met alleen maar zeewormen in plaats van haar lichaam. Het verhaal gaat dat de wormen de reïncarnatie is van Mandalika en elk jaar wordt er in februari Bau Nyale gevierd. Er worden zeewormen gevangen en er zijn tal van festiviteiten om Mandalika te herdenken. En natuurlijk zijn we vanuit Kuta naar Selong Blanak gereden, een van de mooiste stranden van Lombok. Het zand is er heel zacht en wit, Sem heeft er eindeloos met een bodyboard gespeeld, Opik is gaan surfen en er is een heerlijk restaurant waar je de hele dag kunt hangen. Heerlijk!

Black magic en bijzondere krachten

We hadden een Amerikaans stel te gast in de homestay die erg geïnteresseerd waren in black magic ed in Lombok. Opik heeft ze meegenomen naar Opa Hamdi. Ik weet niet eens wat zijn echte naam is, maar hij heeft een zoon van 25-30 jaar die Hamdi heet. Samen met Hamdi werkt hij veel in de kampong. Hij graaft o.a. putten met een diameter van een meter en meters diep, allemaal met de hand en met emmertjes..... doodeng. Hij hakt grote bomen om, maakt palmbomen schoon zodat oude kokosnoten niet op je hoofd vallen. Eigenlijk doet hij alles wat een beetje extreem is. Maar niet alleen om zijn extreme klussen is hij een bijzondere man........

We kennen hem al vanaf het moment dat we ons land hier kochten. Hij heeft als eerste ook een put voor ons gegraven zodat we water hadden, maar vrij snel daarna vroegen we hem om een grote boom om te hakken. Maar dat kan hier niet zomaar. Hij vertelde dat er geesten in de boom wonen en als we de boom gewoon om zouden hakken, de geesten heel boos zouden worden en ons kwaad zouden doen. Hij kan de geesten zien en heeft toestemming gevraagd aan de geesten om de boom om te hakken. Als nuchtere Hollandse geloof ik hier natuurlijk niet zo in, maar het is prachtig om te zien hoe de mensen er hier mee om gaan, er er heilig in geloven. Maar er is wel meer tussen hemel en aarde......... De geesten in de boom vertelden hem dat ze bomen op de berg zouden zoeken als nieuw onderkomen. Pas toen Opa Hamdi zag dat de geesten in de bomen op de berg zaten, begon hij met hakken.

Ook in de tijd dat we de homestay net openden en we vele problemen hadden, zag hij duizenden hagedissen in de tuin, op de terrassen en op de daken. Hij heeft met een bezem alle beesten weggeveegd en hij, en Opik ook, geloven dat onder andere dankzij het vegen van Opa Hamdi, het nu zo goed gaat. En als hij nu langskomt, zegt hij ook dat het hier nu zo “schoon” is.

Opa Hamdi is zelf een hele kleine, tengere man, maar hij heeft echt paardenkrachten. Zelf zegt hij ook dat er altijd iemand bij hem is om hem te helpen met sjouwen, tillen, duwen etc.
Als hij langskomt, zegt hij nog regelmatig gebeden voor ons op en besprenkelt hij ons huis en de homestay met heilig water met bloemetjes. Toen Sofie klein was en last had van krampen, kwam hij regelmatig met een kruidenmengsel dat ze moest drinken of dat we op haar lijfje moesten smeren. Op dit moment heeft hij zelf wat kwaaltjes en komt hij bij ons Nederlandse paracetamol halen. In zijn ogen voor hem een wondermiddel!

Opa Hamdi.... een bijzondere man......

Ik zat laatst trouwens op de bank en ik leunde met mijn hoofd op mijn hand. Opik vertelde me dat ik dat niet moest doen. Hier op Lombok geloven ze dat als je met je handen aan je hoofd zit, je hoopt dat er iets ergs met je moeder gebeurt.......... ik heb dus maar heel snel mijn handen weggetrokken..... En zo leer ik er elke dag weer dingen bij...........

Televisie in Indonesië

De Indonesische televisie blijft toch ook heel anders dan in Nederland. Ze hebben heel veel soaps en die draaien alleen maar om de liefde. De moeder geeft geen toestemming, de vader geeft geen toestemming, er zijn 2 mannen verliefd op 1 meisje en ga zo maar door. Het lijkt mij oersaai. Dan heeft zelfs ‘goede tijden slechte tijden’ nog meer inhoud met al zijn maatschappelijke problemen. Natuurlijk zijn er ook nieuws op de televisie. Maar al het nieuws gaat eigenlijk over vanalles wat er gebeurt op Java. Overstromingen, heel regelmatig over mensen die opgepakt zijn met drugs, Huizen die instorten door aardbevingen, de prijzen van tomaten en chili die weer stijgen, mensen die geliefden vermoorden, mensen die geesten zien, en niet te vergeten de beroemdheden van Java.... En alles maar dan ook alles wordt laten zien. Als er bijvoorbeeld een geliefde vermoord is, zie je waar het slachtoffer woont en hoe het slachtoffer er bij ligt, ze praten met de dader en met vrienden en familie van het slachtoffer, je ziet de dader opgepakt worden, je ziet hoe hij de gevangenis ingevoerd wordt, je ziet de rechtszaak...... echt alles wordt laten zien. En nu is iedereen in de ban over het nieuws van de dood van Jessica en de sigarettenprijzen.....

Sigaretten kosten hier 15.000 tot 22.000 idr. per pakje, omgerekend ongeveer 1 of 1,50 euro. Nu zijn er plannen om de prijzen te verhogen naar 40.000 tot 50.000 idr. Meer dan het dubbele........ Ze willen graag dat de Indonesiërs gaan stoppen met roken.... ja.... op die manier moet dat wel. Indonesiërs roken veel.... heel veel..... Ze vervelen zich vaak, zitten gezellig bij elkaar koffie te drinken en daar hoort altijd een sigaretje bij. Ook als een ander iets voor je doet, geef je altijd sigaretten als bedankje. Maar als je een pakje per dag rookt, is dat met de nieuwe prijzen per maand ongeveer evenveel als een heel maandsalaris. Ze zijn er nog over aan het discussiëren, maar ik ben benieuwd of het er door komt. Veel tabaksboeren komen op het nieuws aan het woord en die zien hun hele bedrijf al ten onder gaan als het er door komt.

En Jessica was een meisje dat met een paar vriendinnen koffie ging drinken in een koffietentje. Na een slok van haar koffie is ze dood neergevallen. Nu is het de vraag wie er vergif in de koffie van Jessica heeft gedaan.....  Is het haar vriendin, is het iemand van de koffietent of is het haar vriend die de vriendin of de koffietent opdracht heeft gegeven iets in haar koffie te doen..... Maar de manier waarop dat hier op televisie komt, is echt een soap op zich. Alle getuigen, verdachten, familie en vrienden van het slachtoffer worden uitgebreid geïnterviewd op tv, bewakingsfilmpjes worden eindeloos uitgezonden, de rechtszaak is live te volgen.... Ze maken er een hele show van. Dat kun je je in Nederland toch niet voorstellen. Het woord privacy kennen ze hier niet...

En nog even voor de insiders: Baong, die alleen maar dochters en kleindochters heeft, wordt weer opa van een kleindochtertje.......

 

Juni 2016

1 juni Fete Ramadan, geldinzameling voor de kampong

De school van Sem houdt elk jaar een ‘Fete Ramadan’, een inzamelingsactie vlak voordat de ramadan begint, waarbij al het ingezamelde geld gegeven wordt aan de kampong waar de school onderdeel van is. Een super goed initiatief! Alle ouders werden uitgenodigd, er was een bazaar, veel eten en iedereen slenterde de hele dag een beetje rond. Elke klas had een spelletje verzonnen en de klas van Sem had ‘ringwerpen bedacht. Verslavend, want Opik ging net zo lang door totdat hij gewonnen had. En dat duurde wel even.... terwijl ik na 3 keer gooien al een zwembrilletje in de wacht gesleept had.

De prijzen die je kon winnen waren spullen die de kinderen zelf meegebracht hadden van thuis, voornamelijk speelgoed waar niet meer mee gespeeld wordt. Verder kon je rijst kopen in zakken van 5 kilo en was er een grote loterij. Dit is elk jaar weer de grote trekpleister. De prijzen die met de loterij te winnen zijn, worden allemaal ter beschikking gesteld. Op de internationale school zitten een aantal kinderen waarvan de ouders hotels bezitten. De grote prijzen waar iedereen altijd voor gaat, zijn dan ook de overnachtingen in een hotel. En dan het liefst Qunci Villa’s, voor de kenners... of een leuk hotel op Gili... Je kon lootjes kopen voor kleine prijzen of voor grote prijzen. Ze begonnen dan ook met kortingsbonnen voor de carwash, kortingsbonnen voor de beauty salon, mooie plastic bloemetjes, vouchers voor een gratis bezoek aan het karaoke.....

Halverwege de trekkingen mocht de schoolband een aantal nummers spelen. En onze Sem deed het geweldig op zijn drumstel! Samen met de leraar op gitaar, met een meisje uit klas 9 op de synthesizer en een jongen uit klas 7 op gitaar, speelden ze een hier in Indonesië bekend nummer. Een supermoeilijk lied voor een jongetje dat nog geen 2 jaar drumt. Hij was heel erg zenuwachtig maar het ging supergoed. En toen gingen de trekkingen door. En jawel hoor.... we vielen in de prijzen: een overnachting in hotel Mascot in Senggigi, 10 minuutjes lopen vanaf ons huis! Heerlijk, we zijn er superblij mee! Het was een gezellige dag, en het idee dat alles wat je uitgeeft, naar de kampong gaat, geeft me een heel goed gevoel!

4 juni weekendje Gili Asahan

4 juni was ik jarig. Ik had al vaker gehoord over Gili Asahan en toen een vriendin van mij vertelde dat ze daar geweest was en er dolgraag nog een keertje heen wilde, stelde Opik voor daar voor mijn verjaardag heen te gaan. Een heel goed idee. Zaterdag 4 juni vertrokken we met Christine (Amerikaanse), Opik, Sem, Sofie en ik. Gili Asahan is een klein eilandje in het zuid westen van Lombok, Sekotong.

We moesten dus eerst 2 uur in de auto. Sem wordt snel wagenziek, maar door de Amerikaanse liedjes van Christine over beren in ondergoed en lama´s in pyjama´s, is het redelijk goed gegaan. En toen Sem het kleine bootje zag waarmee we in 20 minuutjes naar Gili Asahan gebracht zouden worden, werd hij helemaal blij. De kustlijn in Sekotong vond ik vrij groen, er wordt veel op garnalen gevist en je ziet hier en daar een parelkwekerij. Overal zag je langs de kant bomen in het water staan en allerlei verschillende grassen. Weer een heel ander stukje Lombok. Na 20 minuutjes varen met een hele blije Sem en Sofie kwamen we aan op ons paradijsje.

Op het eiland zijn 2 hotels met elk 9 bungalowtje, er is een hele kleine kampong waar een paar mensen wonen en dat is het. Er is geen elektriciteit overdag en 's avonds wordt de generator aangezet. Het is er dus heerlijk stil..... geen brommers, geen muziek... alleen het klateren van het water en het mekkeren van de geiten. Het water is heel erg rustig dus ideaal voor kinderen. Het strand was niet super wit maar toch prachtig. Bij hoog water liep het tot aan het gras. Het eilandje is best heuvelachtig en groen. We hadden al gehoord dat je er heel mooi kunt snorkelen, dus zodra we aankwamen wilde Sem direct de snorkelspullen huren en het water in.

Toch eerst even het welkomstdrankje opgedronken en daarna zijn we gaan snorkelen. Prachtig! Ik heb nog niet vaak zulke mooie kleuren koraal gezien! Felgeel, felblauw, roze, groen, blauwe zeesterren en allerlei soorten gekleurde visjes! En dat maar een paar meter van het strand vandaan. Ongelooflijk! Toen het laag water was, kwamen al die koralen bloot te liggen, maar dan zie je helemaal niet hoe bijzonder het is. Het lijken dan gewoon een stel witte stenen. Heel apart. En Sofie heeft prachtige schelpen gevonden op het strand, onder andere met parelmoer, en in allerlei vormen en maten.

Er was nog een ander Australisch gezin met een dochtertje van 3 en een zoontje van 7 maanden. Sofie en Samara waren onafscheidelijk. Waar Sofie ging, ging Samara ...... wat Sofie at, at Samara ...... wat Sofie dronk, dronk Samara...... heel lief. Maar op een gegeven moment had Sofie wel genoeg van haar schaduw. Mooi om te zien, want Sofie is ook echt een schaduw van Sem en Sem heeft daar soms ook helemaal geen zin meer in.

Ik was in de ochtend net te laat voor de echte zonsopgang, maar Christine heeft het wel gezien. Net zoals wij vanaf Senggigi de Gunung Agung uit Bali zien verschijnen bij zonsondergang, zie je vanaf Gili Asahan de Mount Rinjani van Lombok bij zonsopgang, met prachtige kleuren geel, oranje, rood en zelfs blauw....... Het echte ´moment supreme´ heb ik gemist maar ook een kwartiertje na de zonsopgang was het nog geweldig, alsof we alleen op de wereld waren....belandt in een sprookje.

We zijn 1 nachtje gebleven in ons Pearl Beach Resort, maar het leek wel een week. Vooral de rust, het serene, en de prachtige kamer met buitenbadkamer en met oog voor detail, waren onvergetelijk. Het Resort was simpel met veel bamboe, overal bruga´s, hangmatten, ligbedden en zitjes. Het was kleinschalig en overzichtelijk en daardoor heel veilig voor de kinderen. Dus heerlijk om even helemaal niks te doen en je lekker te laten verwennen.

5 juni Farewell Party Sekolah Tunas Daud Senggigi

Sem heeft zijn in zijn peuter-kleuterjaren op de school Tunas Daud Senggigi gezeten. Ook Sofie is daar begonnen toen ze 2,5 jaar was. Het is een Christelijke school met super goede juffen en gedurende de 6 jaar dat we daar nu naar toe gaan hebben we al een hoop problemen meegemaakt. Al deze problemen hebben te maken gehad met vergunningen die niet in orde waren en niet vergeven werden door de kampongbewoners. De kampong is moslims en de school is christelijk..... ze zullen nooit zeggen dat dat de reden is, maar dat is het natuurlijk wel.......
De school heeft in Senggigi al op 3 verschillende locaties gezeten en uiteindelijk gaan de kinderen nu met de bus elke dag heen en weer naar het hoofdgebouw in Mataram. Nu is de knoop doorgehakt dat de bus ook niet meer zal gaan volgende schooljaar en dat Tunas Daud in Senggigi dus gaat stoppen.

We hebben voor Sofie al een hele leuke andere school gevonden, maar het gaat me natuurlijk enorm aan het hart, de school met zulke lieve juffen, waar we al zo´n lange tijd lief en leed mee gedeeld hebben, te zien sluiten. 5 juni, direct nadat we terugkwamen uit Gili Asahan, was er een afscheidsfeest georganiseerd in een villa met zwembad in Senggigi. Een typisch Indonesisch afscheidsfeest...

In de tuin stond op het grasveld een overkapping met daaronder rijen met plastic stoeltjes. Vooraan stond een enorme geluidsinstallatie en er waren een aantal gitaristen uitgenodigd. Het zou om 4 uur beginnen maar toen we aankwamen om half 5, waren de juffen nog mensen aan het bellen om te vragen of ze nog kwamen. Uiteindelijk begon het om een uur of 5. Jam karet....... De eerste rij stoelen links was gereserveerd voor ´belangrijke directeuren en onderdirecteuren´ van de school in Mataram, rechts vooraan zaten de kinderen, daarachter wij als ouders en andere juffen van de locatie Mataram en de juffen van Senggigi stonden aan de zijkant... De microfoon werd gepakt, het bandje speelde een achtergrond muziekje, er volgde een gebed, een heleboel dankspeeches van belangrijke mensen, directeuren en onderdirecteuren van de school in Mataram. Er werden kadootjes overhandigd aan diezelfde belangrijke directeuren en onderdirecteuren, maar waar waren de kadootjes voor die 3 geweldige juffen van locatie Senggigi, die altijd klaar hebben gestaan voor de kinderen.....? Dit zal wel weer Indonesisch zijn, maar daar zal ik dan nog maar even zelf voor zorgen......

Gelukkig werden al die speeches afgewisseld met dansjes van de kinderen die ze tijdens kerst al opgevoerd hadden, en andere dansjes die ze straks met de jaarsluiting in Mataram ook zullen opvoeren. Ook kon je prijzen winnen met lootjes die onderaan stoelen geplakt waren, was er een danswedstrijd en kregen de best geklede koppels een prijs. Natuurlijk gingen deze prijzen niet naar ons, maar naar de directeuren en onderdirecteuren....

Uiteindelijk was het tijd om te eten. Het eten was een beetje internationaal getint, aangezien wij dat als ouders ook een beetje zijn: vlees van de barbecue, 2 salades, kebab, kip en natuurlijk rijst en sambal. En heerlijk, gezond water om te drinken. Je schepte zelf je bordje vol en vervolgens liep je weer terug naar je plastic stoeltje in de rij, om het daar op te eten. Heel gezellig zo naast elkaar, met uitzicht op de rug van je voorbuurman... Maar bij wat voor gelegenheid je ook komt, je zult altijd rijen met plastic stoeltjes tegenkomen.

Toen ik 6,5 jaar geleden trouwde met Opik, hadden we een open tent en stoeltjes gehuurd voor tijdens het eten. Aan mensen die kwamen helpen had ik gevraagd de stoelen neer te zetten. En natuurlijk zetten ze die dus in rijen. Ik had daar nog nooit zo op gelet en was echt stomverbaasd. Zo kun je toch niet gezellig met elkaar kletsen? Maar ze lachten mij heel hard uit toen ik voorstelde ze in halve cirkels te zetten. Ik moest nog even wennen aan de Indonesische gebruiken......

10 juni Pensi Seni, jaarafsluiting Sofie

Elk jaar is er op de school van Sofie een jaarsluiting in het hoofdgebouw in Mataram, waarbij alle kinderen van de peuter-kleuterafdeling optreden. Sofie zou meedoen met haar hele klas met een muzikaal stukje waarbij zij de pianikia bespeelt, een soort handpianootje waarbij je lucht door een slangetje blaast om er muziek uit te krijgen. En ze zou ook met 3 andere meisjes een dansje doen, modern Balinees, met waaiertjes en gekleed in een soort sarong, maar dan op ´Diamonds in the sky´, heerlijk moderne muziek.

Begin mei begonnen ze al te oefenen. Het moet er tenslotte perfect uitzien. Zelfs na schooltijd werd er geoefend. Ze zijn 3, 4, 5 jaar.........!!! Na 3 weken had Sofie het er al helemaal mee gehad en wilde ze niet meer dansen. Gelukkig kwam de ´zin´ wel weer terug toen ik haar vertelde dat ze tijdens het echte optreden, opgemaakt zou worden. Geweldig vindt ze dat!

Eindelijk was het zover. We moesten om half 9 in Mataram zijn, waar de meisjes eerst door de juf opgemaakt werden. En dat was al en groot feest. Als echte modellen werd er geblusht, gecleaned, gepoederd, gelipstikt en werden de ogen bewerkt met liners, mascara en oogschaduw. Het waren 4 plaatjes! Toen ze klaar waren bij de make up, moesten ze snel rennen, want het muzikale optreden zou de opening van de ochtend zijn. 8 kinderen uit Senggigi speelden instrumenten en een jongetje van 5 jaar uit Mataram, zong. Echt geweldig! Dat jongetje wordt later absoluut een ster! Zoveel lef als dat kind had en zoveel power straalde hij uit..... super!

Op deze school leren de kinderen sowieso hun podiumangst te overwinnen. Van kleins af aan worden ze ´gepushed´ om op het podium te staan. In de klas stimuleren de juffen alle kinderen om op te treden voor elkaar en tijdens wedstrijden.

2 jaar geleden mocht Sem het openingsnummer zingen tijdens de jaarsluiting. Samen met een klasgenootje zongen ze, met z´n tweeën, op een groot podium, voor zo´n 200 mensen. In prachtig Sasak kostuum. Geen angst, geen zenuwen.... helemaal niets. Genieten was dat toen ook!

De ochtend verliep verder zoals gebruikelijk bij dit soort gelegenheden. Vooraan zitten de belangrijke mensen en de moeders zitten daar achter. Vaders zijn er nauwelijks en ook oudere broertjes-zusjes/tantes /ooms/opa´s/oma´s, zoals dat in Nederland zou gaan, waren er niet. Na het openingslied werd iedereen gevraagd te gaan staan, en werd het volkslied gezongen. Daarna volgden allerlei dankspeeches en de stukjes van de kinderen. In het begin is het nog redelijk rustig in de zaal, maar na mate de ochtend vordert, beginnen steeds meer mensen te kletsen en te lopen. Zelfs de directeur die vooraan zat, liep op een gegeven moment, tijdens een optreden, naar ons groepje toe om een praatje te maken. Ongelooflijk! Juist de directeur hoort naar alle stukjes te kijken!

Het groepje van Sofie was bijna als laatste aan de beurt en ze deden het natuurlijk geweldig! Ze hadden een soort glittersarong omgewikkeld, bol staand en van glitterpapier was een grote ketting gemaakt, gouden waaiertjes met gele franjes eraan,rode en knalroze shirtjes aan. Ze knalden het podium af! 4 van die kleine meisjes! Prachtig! Ik was weer eens een trotse moeder!



Na het laatste stukje was het tijd voor de foto´s. Eerst een foto van alle juffen, en vervolgens een foto van alle juffen en kinderen samen. Maar die hadden daar echt helemaal geen zin meer in, dus dat viel een beetje in het water. Zo´n 80 kinderen tussen de 3 en 6 jaar, die al 2 uur ´stil´ zijn geweest....... Vervolgens kregen we bij de uitgang een hand van de directeur en een pakketje eten en drinken. En toen zat het er weer op, weken geoefend, voor de laatste keer.... volgend jaar gaat Sofie naar een andere school.... ik zal ze toch wel missen.....

21 juni Ramadan

Dit jaar begon de ramadan op maandag 6 juni. Tot op de avond dat het begint weet niemand wanneer het precies begint, 6 of 7 juni. Als ik vroeg wanneer het zou beginnen, kreeg ik als antwoord: “maandag of dinsdag, een belangrijke man in Indonesië zou dat later bekend maken”. Ik dacht altijd dat dat met de zon of de maan te maken had en dat dat dan wel van te voren bekend zou zijn, maar blijkbaar gaat dat toch anders. Of men weet dat hier gewoon niet zo goed.... Communicatie is tenslotte erg moeilijk hier......

Maar iedereen hier in de kampong vast, zelf kinderen vanaf een jaar of 8. De kleine winkeltjes in de kampong zijn overdag wel open maar houden voor het oog de deuren dicht. Overdag is het doodstil in Senggigi. De meeste mensen slapen en kinderen mogen niet spelen en rennen, want dan krijgen ze dorst en ze mogen niet drinken. Lokale warungs zijn overdag gesloten. Maar rond een uur of 5 komt alles tot leven. Het is druk op straat en overal worden tentjes en kraampjes neergezet. De meeste hotels zetten een kraampje langs de kant van de weg met speciale drankjes en snacks en de opbrengst geven ze aan de moskee. Tijdens ramadan worden veel speciale drankjes en snacks verkocht die kenmerkend zijn voor de ramadan. Zo zie je veel nasi kuning (gele rijst), srimuke (een lekkernij gemaakt van kokos en rode suiker), es campur (een drankje van kokos, siroop, melk, fruit en jelly), veel spicy kip, vis of groente. De zus van Baong, die normaal gesproken saté en kippenkoppen verkoopt, komt ook elke middag bij ons langs om srimuke te verkopen, die ze zelf maakt. En de moeder van Djiba verkoopt normaal gesproken soto ayam en die verkoopt nu nasi met hele lekkere dingen, elke dag iets anders, urap urap, kangkung plecing, heerlijk pittige kip etc. Zeker in deze periode wordt er dus veel eten gekocht i.p.v. dat mensen gaan koken.

Rond 6 uur hoor je de moskee, de volumeknop een standje hoger dan normaal. Eerst hoor je allerlei gebeden en wordt er van alles verteld. Aan het einde een ’Allah Akbar’ en daarna is het “buka puasa”, open het vasten. Alle familieleden zijn bij elkaar en er wordt uitgebreid gegeten, elke dag weer een groots feestmaal. Na het eten gaan de kinderen naar buiten en steken met elkaar vuurwerk af, de ene dag wat meer dan de andere en aan het begin van de ramadan duidelijk meer dan aan het eind. Vervolgens is het tijd om naar de moskee te gaan rond een uur of 8. Elke avond komen de kinderen uit de kampong Sem halen om vuurwerk af te steken en met elkaar naar de moskee te gaan. Volgens mij is het meer spelen en grapjes met elkaar maken, dan dat ze serieus zijn, maar toch leuk dat ze dat met elkaar doen. Rond 9 uur is het afgelopen dus ik ben blij dat de ramadan grotendeels in de vakantie viel....

Om 3 uur ’s nachts begint de moskee weer: Sahur, sahur........ wakker worden! Ik hoor het al lang niet meer maar ook ’s nachts staat de volumeknop flink hoog, aangezien iedereen wakker moet worden. Er moet worden gekookt en voor half 5 moet iedereen gegeten hebben. Opik deed in het begin half-half mee, later is hij er helemaal mee gestopt. Maar in het begin van de ramadan stond hij ook om 3 uur op en maakte Sem wakker, want die wilde ook graag mee doen. Vrienden van Opik stuurden hem ook altijd een sms om 3 uur 's nachts om te laten weten dat hij wakker moest worden, ze leven erg met elkaar mee. Ook de kinderen stimuleren elkaar enorm om mee te doen met het vasten, op school en in de kampong. Mensen hebben het ook alleen nog maar over het vasten. Ze tellen de dagen af, vragen of je mee doet en mensen die niet meedoen, zullen nooit in het bijzijn van mensen die wel vasten, eten of drinken.

Maar er wordt ook gesmokkeld natuurlijk. Als niemand het ziet, wordt er stiekem toch gegeten, gerookt of gedronken, je kunt een dagje niet meedoen en dat na de ramadan inhalen, je kunt een halve dag meedoen.... Ik moet daar altijd wel om lachen..... Soms vasten de mensen voor 6 uurtjes.... regelmatig vast ik voor 6 uurtjes.... ontbijten om 8 uur, lunchen om 2 uur.....

Nog een paar dagen en dan zit het er weer op. Het blijft toch een bijzondere periode... mensen leven enorm met elkaar mee en steunen elkaar. Als toerist hoef je Lombok absoluut niet te ontlopen vanwege de ramadan. Overdag zijn restaurants gewoon open en zeker in de toeristische gebieden gaat alles gewoon door. In de mall zijn alle restaurants wel open, maar hangen er overal gordijnen voor de ramen zodat je niet zichtbaar bent voor mensen die vasten. In het binnenland waar alleen lokale warungs zijn, is het alleen wat moeilijker om voor de lunch iets te vinden..... Maar daarentegen is het heerlijk om 's avonds al die lekkernijen te proberen!

30 juni verjaardag van de kerk

Sofie ging naar een christelijke school. Zelf gaan we nooit naar de kerk, maar de kerk hier in Senggigi waar de juffen en een aantal ouders naar toe gaan, bestond 29 juni 16 jaar. Reden tot een feestje. Ze vonden het leuk als de meisjes van school, het dansje dat ze met kerst hadden gedaan, op zouden voeren tijdens het feest. We werden dus uitgenodigd. Het werd gevierd bij de villa waar ook het afscheid van school was, dus dat was bekend en er was een zwembad waar de kinderen eerst lekker konden komen zwemmen.

Ik had geen idee wat er zou gebeuren of wat de bedoeling was, maar het zou om 6 uur beginnen. Er stond weer een grote open tent klaar met rijen met plastic stoeltjes en een enorm buffet. Voorin zat een bandje te spelen. Om 6 uur werd verteld dat we nog even moesten wachten tot het islamitische gebed om het vasten te doorbreken, afgelopen was. Respect voor een andere religie..... was dat maar overal zo. Maar toen het gebed afgelopen was en iedereen op zijn stoeltje zat begon de dienst.

Er zou blijkbaar eerst een kerkdienst zijn en vervolgens was er het buffet. Het begon met muziek. De band speelde en een zangeres zong kerkelijke liederen, een soort gospel. Iedereen stond te swingen en te zingen, zo super fanatiek en zo waanzinnig leuk om te zien. De zangeres wilde helemaal niet stoppen, vroeg steeds of ze er nog eentje zou zingen en iedereen bleef maar toestemmen. Heerlijk om te zien. Vervolgens kwam een leider naar voren, gewoon lekker in jeans en shirt, en hield een soort preek. Helemaal niet zoals de gewoonlijke ellenlange praatjes hier in Indonesië, maar heel erg in interactie met de kerkgangers. Het ging over dingen aanpakken, als je iets wilt veranderen, zul je daar zelf iets aan moeten doen, niets gaat vanzelf, luiheid brengt je nergens. Heel goed gebracht! Prachtig om te zien hoe fanatiek ook de christenen zijn in hun geloof, in dit land waar toch bijna alles draait om de islam. Ik vertelde Sem, die normaal altijd naar de moskee gaat, dat het er in de kerk zo aan toe ging. Hij was helemaal verbaasd. Hebben ze muziek in de kerk? En een band? En zitten ze op stoelen? Ja dus.... ik was helemaal blij en dankbaar dat hij dit mocht meemaken!


 

Mei 2016

Zondag 1 mei Mohammeds Birthday

Eergisteren was er weer een islamitische ceremonie in de moskee. Opik noemde het Mohammeds Birthday, maar de bekende Birthday van Mohammed is Maulid en dat wordt gevierd ergens in december of januari. Opik wist het ook niet precies maar het zal wel een verjaardag zijn van een andere Mohammed. Het blijkt maar weer eens..... het eten is belangrijker dan het waarom.... Ik blijf me er over verbazen. En wat ook zo grappig is..... in elk dorp, in elke kampong, bepalen ze zelf wanneer het gevierd wordt. Dus elke dag kun je ergens anders Mohammed Birthday vieren en elke dag kun je dus ergens gaan eten.

Maar in elk geval werd er van iedereen verwacht 's avonds eten te brengen naar de moskee en na het avondgebed, rond 8 uur, gaan ze met elkaar eten. Ze weten dat mijn Indonesische kookkunsten niet opkunnen tegen de kookkunsten van de locals, dus aan ons vroegen ze fruit en snacks mee te brengen. En natuurlijk moest er dan ook nog een envelop bij voor de moskee. Opik was naar de markt gegaan en had ladingen vol met bananen, ananas, ramboetan, cakejes en andere snacks gekocht. Hij drapeerde het mooi op een rond dienblad en toen moest het rond half 7 naar de moskee gebracht worden. Aangezien het loodzwaar was hebben we het samen met de brommer gebracht.Ik reed en probeerde goed evenwicht te houden en Opik hield het dienblad vast. Ik hoorde steeds maar gekreun omdat het zo zwaar was en ik was blij toen we er waren. Onderweg waren we veel buren tegengekomen en de meesten moesten heel hard lachen om ons, aangezien zij alles moeiteloos op het hoofd dragen. Je bent en blijft een buitenlander.......

Toen Opik rond 9 uur weer terugkwam, was ik verbaasd dat hij nauwelijks iets te eten mee terug had genomen. Meestal krijg je eten mee voor een weeshuis, maar Opik zei dat bijna alles op gegaan was. Maar Opik was heel erg blij toen hij terug kwam. Zijn dienblad was namelijk neergezet vlak voor de belangrijkste man van de kampong. Deze hele belangrijke man heeft dus van zijn eten gegeten. En dat is blijkbaar een hele grote eer! Ik moest er wel om lachen.......

10 mei Talen

Ik spreek meestal Nederlands met de kinderen. Elke avond lezen we Nederlandse boekjes. Ik vind het heel belangrijk dat ze de Nederlandse taal kunnen lezen en schrijven, zodat ze later ook eventueel de mogelijkheid hebben om in Nederland te gaan studeren. En het is natuurlijk belangrijk dat ze met oma kunnen praten! Veel Nederlandse gebruiken krijgen ze ook mee. Zo vieren we Sinterklaas, bakken we pepernoten en speculaas, maken we slingers voor in de kerstboom, weet Sem heel veel van de Nederlandse geschiedenis en kent hij het Wilhelmus.

Opik praat Indonesisch met de kinderen en ik kan dat ook wel voldoende dus als we met elkaar zijn praten we een mengelmoesje van Engels en Indonesisch. Het Engels pakken de kinderen ook heel goed op. Sem spreekt natuurlijk ook Engels op school en Sofie hoor ik ook steeds vaker Engels praten.

Verder praten de kinderen in de kampong sasak met elkaar, de lombokse taal. Dat is compleet anders dan Indonesisch en daar versta ik bijna niets van. Het klinkt een beetje als oerkreten....Aaauw (ja).... ngeeee (nee)....wahh (al gedaan)....... haha.... Op elk eiland in Indonesië hebben ze hun eigen taal. Het Balinees is weer heel anders dan het sasak of het Javaans. Ze kunnen elkaar onderling dan ook niet verstaan. Het is een echte spreektaal, geen schrijftaal. Op alle scholen wordt Indonesisch geleerd, bahasa Indonesia, en sasak is een kampongtaal. Veel ouderen in de kampong die niet naar school zijn geweest, kunnen ook alleen maar sasak spreken en geen Indonesisch. De lombokkers die niet in de kampong wonen, spreken dan weer vaak geen sasak en alleen maar Indonesisch. Maar Sem kan dus ook sasak, en dat vind iedereen altijd prachtig. Op straat wordt er dan ook vaak in het sasak naar hem geroepen: Wahh mamang...? (Heb je al gegeten?). Sofie spreekt nog geen sasak want zij speelt nog niet zo heel veel in de kampong.

Maar laatst moest ik weer heel hard lachen. Sem was een boekje aan het lezen. We kwamen het woord ‘strijkijzer’ tegen. ‘Mam, wat is dat...?’ Is dat een gebrek aan de Nederlandse taal of gewoon een gebrek aan zijn opvoeding...?...haha... Nee, ik strijk inderdaad nooit...... oeps....

16 mei Salaris

Sinds een tijdje verwen ik mijzelf wekelijks met een massage. Vroeger liet ik altijd iemand hier komen, een vrouwtje dat op het strand masseert. Maar sinds ik een keer in een salon ben geweest, vind ik dat toch wel veel lekkerder. Ze hebben lekkere banken waar je met je gezicht in ligt en je merkt dat er op ze gelet wordt en ze echt goed masseren. Eens in de week, als de kinderen naar school zijn, is het tijd om te relaxen.

Dus toen ik gisteren weer daar was, lag ik te kletsen met het meisje dat mij masseerde. Op een gegeven moment ging het over haar werk. Ik weet ongeveer wel hoe het er hier aan toe gaat, en gasten vragen me ook vaak wat de Indonesiërs nu verdienen, maar ik was toch weer enorm verbaasd. Ze werkt 6 dagen in de week, heeft geen enkele extra vakantiedag per maand of jaar, als ze een extra dagje vrij wil, moet ze de week daarna 7 dagen werken. Ze werkt van 10 uur 's ochtends tot 100 uur 's avonds. Er zijn ook meisjes die werken van 1 tot 12 's avonds. In het laagseizoen heeft ze ongeveer 5-6 gasten op een dag, maar in het hoogseizoen wel 11 of 12. Ze gaat dus echt de hele dag door..... Ik durfde niet te vragen hoeveel ze verdient, al zou dat hier heel normaal zijn. Maar Opik zei al dat het niet veel was. Misschien 1 miljoen , 70 euro of iets meer per maand.
Nu zijn de kosten hier veelal lager dan in Nederland, maar een kos kosan, een kamer om in te wonen, kost toch wel 300.000 per maand, 20 euro. Rijst zo´n 80 cent per kilo – en ze eten een heleboel kilo´s, suiker 1 euro per kilo...... Brommertjes bijvoorbeeld, worden dan ook eigenlijk altijd op krediet gekocht, waarbij ze natuurlijk heel veel kwijt zijn aan extra rente. Het meisje dat mij masseerde, heeft een klein kindje. Die ziet ze eigenlijk alleen maar in de ochtend en op haar vrije dag is ze vaak te moe en moet er veel in huis gedaan worden. Op de ochtenden die ze thuis is, staat ze ook nog eens in de keuken om voor haar man te koken.... ongelooflijk. Ik heb wel eens gelezen dat er ook hier in Indonesië een minimumloon is, volgens mij 1,5 miljoen per maand voor 40 uur, ongeveer 100 euro. Maar veel werkgevers houden zich daar niet aan en werknemers weten het niet of zeggen er niets van.... een werkgever zal ook zeggen: voor jou 10 anderen........

19 mei zwanger zijn

Nee hoor, ik ben niet zwanger... haha.... Maar Fitri, de dochter van Baong die bij ons werkt, is zwanger van de tweede. Ze heeft een dochtertje Olivia, net zo oud als Sofie. In Nederland zijn het de augurken waar je zin in hebt als je zwanger bent. Hier hebben we geen augurken maar willen zwangere vrouwen rujak en pomelo. Pomelo is een soort grote grapefruit en hebben wij in de tuin groeien. Rujak is een soort sausje van pinda, rode suiker en sambal waar je verschillende soorten fruit en komkommer in dipt. Vooral de zure, jonge mango vinden de mensen hier heerlijk om in de saus te dopen. Toen ik nog in Nederland woonde, wist ik trouwens niet dat er zoveel soorten mango´s bestaan......... van hele zure, harde tot de sappige, zoete....... madu-mango (honing mango), mana lagi mango (waar is nog meer mango).....mango harum manis (zoete geur mango), mango gedang (papaya mango, gedang is papaya in het sasak).

Maar Baong kwam gisteren in paniek hier omdat hij nergens pomelo en mango kon vinden en Fitri had heel erg veel zin in pomelo en rujak. Die arme Baong heeft stad en land afgezocht voor zijn dochter terwijl we pomelo en mango hier in de tuin hebben. De mango groeit normaal pas in oktober of november, maar alsof het zo moest zijn, hadden we 3 verdwaalde vruchten in de boom hangen..... van die lekker onrijpe, zure..... precies wat ze wil. Maar ik vind het zo grappig dat ze in elk land eigen eten hebben, waar zwangere vrouwen zin in hebben....

26 mei ceremonie huis

Gisterenmiddag kwam de buurman langs met een uitnodiging voor Opik. 's Avonds, na het gebed om 8 uur, zou er een ceremonie zijn voor het huis. Zo typisch Indonesisch dat de uitnodiging pas 3 uur voordat de ceremonie begint, komt.... De buurman heeft zijn huis uitgebouwd en het is hier de gewoonte dat als je een huis bouwt of een groot gedeelte aanbouwt, je een ceremonie geeft en met elkaar gaat bidden voor een goede toekomst voor het nieuwe huis. Ook wordt dit soms gedaan als het hoogste punt tijdens de bouw bereikt is. Zo´n ceremonie houdt in dat de mannen met elkaar gaan bidden, meestal rondom een schaal heilig water met bloemetjes. Na het bidden wordt er natuurlijk gegeten en wordt het huis besprenkeld met het water met bloemetjes.

Toen we de homestay hadden gebouwd, 6 jaar geleden, hebben we dat natuurlijk ook gedaan. Alle vrouwen uit de kampong hielpen met koken, we hadden zelfs 2 geiten geslacht. Niet mijn ding, maar hier moet je natuurlijk meegaan in de cultuur en de gebruiken van hier. De dag van te voren hadden we de geiten gekocht en die stonden in de tuin. ´s morgens vroeg kwam een ´belangrijke´ man om de beestjes ritueel te slachten. Ik heb niet gekeken maar de kinderen in de kampong vonden het superinteressant en stonden er allemaal omheen. De vrouwen hebben vervolgens gekookt en het hoofd was de specialiteit. Dus dat werd in een speciale pan voor ons bewaard. Ik heb er geen hap van gegeten...........

En toen we 4 jaar geleden ons huis gebouwd hadden, moesten we natuurlijk weer. Ik was hoogzwanger en kon niet wachten om het huis in te kunnen. Maar je mag niet het huis al in, als de ceremonie nog niet geweest is. En toen bleek dat de ceremonie ook nog eens gedaan moet worden op een ´goede´ dag. Dat was in ons geval de vrijdag, dus ik moest nog langer wachten. Omdat het alleen een huis was en niet een hele homestay, hoefden we geen geiten te slachten dit keer,maar natuurlijk werd er wel verwacht dat dat we veel en lekker eten hadden. De moeder van Opik werd dus weer ingeschakeld die samen met de vrouwen in de kampong de donderdag zou gaan koken. Maar donderdagochtend voelde ik al wat kriebelen en vrijdagochtend is Sofie in het ziekenhuis geboren. Die hele ceremonie op vrijdag heb ik dus gemist. Maar gelukkig mocht ik dus vanuit het ziekenhuis wel mijn nieuwe huis in...... precies op tijd!


 

April 2016

Dinsdag 5 april, buitenspelen

De kinderen waren buiten aan het spelen. Normaal gesproken gaan ze voetballen of spelen ze een soort van tikkertje waarbij je met slippers naar elkaar moet gooien, terwijl er een huisje van andere slippers gebouwd moet worden. Maar vandaag waren de kinderen gewoon een beetje aan het zingen, met stokken aan het spelen en later zaten ze in de bruga muziek te luisteren met mijn telefoon. Ineens waren ze allemaal verdwenen. Een halfuurtje later kwam  Sem terug met een filmpje, dat hij met mijn telefoon gemaakt had, van een immense hagedis. Voor ons huis hebben we plantenbakken en onder de struiken zag je een kop uitsteken. De kop was wel 15 cm lang en een stuk verderop zag ik op het filmpje zijn staart bewegen. Opik was er blijkbaar ook bij en met z´n allen hebben ze een touwtje om zijn nek gebonden en zijn ze met hem gaan wandelen. Ik denk dat hij minstens een meter lang was en blijkbaar heel tam, want hij vond het allemaal prima. Uiteindelijk hebben ze hem hier in de heuvels achter de homestay los gelaten. Ik vond het met mijn Nederlandse opvoeding maar eng en zielig toen ik het hoorde, maar hier vonden de kinderen en de mannen die er bij stonden, het prachtig! Het is nog eens wat anders dan voetballen of tikkertje.......

Dinsdag 12 april, Zul gaat trouwen

Zul, de jongere broer van Dedy die bij ons als security werkt, is getrouwd. Maandag 11 april was hij   thuisgekomen met een meisje en ze hadden  aan vader en moeder toestemming  gevraagd met elkaar  te trouwen. Het meisje wordt door de jongen gestolen van de familie en ze vragen eerst aan zijn ouders toestemming. Vervolgens gaan de ouders van de jongen praten met de ouders van het meisje over bruidsschatten, hoeveel is het meisje waard. In veel gevallen komen het meisje en de jongen uit dezelfde familie. Ook in dit geval,  beide moeders zijn zussen. Hier wordt dat aangemoedigd, zodat de bruidsschat in handen blijft van de familie. Op dinsdag was de deal al gesloten tussen beide ouders en er zou zo snel mogelijk getrouwd gaan worden. Ik hoorde dat het om een bruidsschat  van 7 miljoen  rupiah ging, 475 euro....... maar er doen hier natuurlijk  wel meerdere verhalen de ronde........

Donderdag 14 april, de trouwerij van Zul

Donderdag kwam ik toevallig langs de moskee en toen bleek dat er net op dat moment getrouwd werd. Omdat de moskee aan de andere kant van de kampong ligt, en ik niet zo goed luister naar de mededelingen die door de moskee omgeroepen worden, wist ik dit niet en was ik helemaal verbaasd dat dat zo snel geregeld is.

In de moskee zaten vooraan, op hun knieën, het bruidspaar, de getuigen en allerlei belangrijke mannen. Achter het bruidspaar zaten 3 vrouwen. Zij waren directe familie van de bruid. Voor de rest zaten er alleen maar mannen in de moskee, sommige zaten aandachtig te luisteren, anderen waren lekker een sigaretje aan het roken. De vrouwen en kinderen hingen een beetje rond om de moskee en gluurden af en toe naar binnen. De bruidegom was helemaal in het wit: broek, blouse en een jasje. De bruid had een prachtig wit gewaad aan met allerlei gouden dingen op haar hoofd, glitters en een mooie sluier vanaf haar hoofd over haar schouders gedrapeerd. Ze huren vaak de kleding bij een salon die ook haar en make up verzorgt. Sofie was met mij mee en ze riep ineens heel hard dat ze Princess Cinderella in het echt zag, want Cinderella heeft ook zoveel glittertjes overal. De belangrijke, oude man die Zul trouwde, noem je de Menika, en door een microfoon, zodat het overal in de kampong te horen was, hield hij een heel verhaal. Na een tijdje kwamen de vrouwen van de kampong in de buurt van de moskee staan en begreep ik dat het belangrijke gedeelte zou beginnen.
De bruid en bruidegom moeten zelf een bepaalde zin zeggen in het Arabisch. Dat wat de bruidegom moet zeggen is een moeilijke zin, waar vaak fouten in gemaakt worden. Als dit niet in 1 keer goed gezegd wordt, moet het over, en het is een sport om het in zo min mogelijk keer te doen. Zul zei het in 1 keer goed en ik hoorde iedereen tegen elkaar zeggen: 'Hij heeft het in 1 keer gedaan, wow, wat goed....'. Toen dit zinnetje gezegd was, liep het merendeel van de vrouwen uit de kampong weer weg omdat het nu klaar was. Maar ik bleef natuurlijk nog even kijken en het was nog helemaal niet afgelopen. Maar blijkbaar is het belangrijkste deel van de trouwerij, voor de mensen hier, het zeggen van dat zinnetje en is de rest van de ceremonie nauwelijks de moeite waard om er bij te blijven. Er werd nog, zittend op de grond, van alles getekend en de bruidegom gaf zijn vrouw een kado. Een grote, mooi  ingepakte doos die natuurlijk pas later geopend werd maar waar wel vele foto´s van gemaakt werden. Dit is een traditie en  soms zit er geld in, maar vaak is het de kleding die gebruikt wordt voor het bidden. Vervolgens werd er eten uitgedeeld aan de mannen in de moskee. Per 2 of 3 personen kregen ze, zoals dat gebruikelijk is hier, een groot rond dienblad met rijst, allerlei vlees, groente, bananen en allerlei snacks. Toen ze klaar waren met eten, werd het overgebleven eten in plastic zakjes gedaan en kon je dat meenemen naar huis. Uiteindelijk ging iedereen weg en bleef de familie achter bij de moskee om even bij de kletsen en foto´s te maken.

Dinsdag 19 april, voorbereidingen eten  Zul

Gisteren, het was inmiddels al weer maandag 18 april, kwam ik bij ibu sayur (vertaald: groente vrouw), de moeder van Zul. Zij gaat elke morgen om 6 uur met de bemo naar de markt in Ampenan, 20 minuten hier vandaan, om groente, tempé, tahu, vis, vlees en kroepoek te kopen. Dit verkoopt ze in de bruga, een platje met een dak erboven, bij haar huis. Rond 10 uur tilt ze haar emmers met de koopwaar op haar hoofd en verkast ze naar een andere plek in de kampong waar ze ook weer een uurtje zit. Vervolgens naar nog een ander plekje en uiteindelijk keert ze om 12 uur naar huis in de hoop alles verkocht te hebben. Soms ben ik in de ochtend nog niet zo bezig met het avondeten en koop ik in de middag nog wat restjes die over zijn. Hier zijn geen groentewinkels dus als ze niks meer heeft, heb ik pech gehad of kan ik in de luxe expat-winkel dure geïmporteerde groentes kopen, wat soms ook wel weer heel lekker kan zijn......  Maar ik kwam daar dus gistermiddag om nog wat te kopen en daar zaten 6 vrouwen uit de kampong bras, ongekookte rijst, schoon te maken op van die grote ronden zeefmanden. Er stonden wel 6 of 8 hele grote zakken van 50 kilo. Toen ik vroeg waar het voor was, kreeg ik als eerste antwoord dat er zondag gegeten zou worden, veel en lekker. Het eten is hier blijkbaar weer belangrijker dan de reden waarom er gegeten gaat worden. Maar voor zondagochtend 10 uur werden we dus uitgenodigd om te komen eten, ook nog voor de bruiloft van Zul. Ze zijn de hele week bezig met de voorbereidingen want op dinsdagochtend zag ik ze kruiden schoonmaken.....

Zaterdag 23 april, bruiloft in Loco timur

Terwijl iedereen nog bezig was met de bruiloft van Zul werden we afgelopen donderdag uitgenodigd voor een andere bruiloft in Loco Timur, de oostelijke  kant van de kampong. Ik ken ze daar niet zo goed maar Rodah(?), de dochter van Mamik Mangsur, een belangrijke oude man in de kampong  en dochter van de oma van Sandy (vriendje van Sem), zou gaan trouwen  met de broer van Wawan, de broer van de vrouw van de dochter van Baong..... Ik blijf het allemaal ingewikkeld vinden, die familie relaties hier.....
De mannen werden uitgenodigd om vrijdag  na het avondgebed te komen eten en vrouwen en kinderen werden voor zaterdagochtend uitgenodigd. Opik is dus vrijdagavond gegaan, altijd mooi in sarong en blouse met lange mouwen, en ik ben met de kinderen zaterdagochtend gegaan.
Als kado neem je altijd iets nuttigs mee, suiker,koffie, thee en wat geld. En dit doe je dan in een grote schaal, omwikkeld met een sjaal of sarong. In die schaal krijg je dan later weer eten mee naar huis, dus je begrijpt dat de mensen hier grote schalen meenemen, waar lekker veel inpast...

De meeste gasten waren al geweest en ik kwam samen met een andere vrouw met een kindje aan. De vloer werd snel geveegd, er werd een kleed op de grond gelegd en we mochten in een hoekje voor het huis gaan zitten. We kregen weer een rond dienblad vol met rijst met vier borden erop. Een bord met rundvlees in een sausje, een bord met ‘ares’, een traditioneel gerecht gemaakt van het binnenste van een bananenboom, gekookte papaya in een curry en een bordje met gekookte eieren. Daarbij een tros bananen. Het eten ging op traditionele manier, met de handen en gewoon graaien vanaf het grote dienblad vol met rijst, dus niet met een eigen bord. Je schuift een beetje rijst van de grote berg naar de zijkant van het dienblad en dat is dan jouw portie. Verder lagen er plastic zakjes bij, zodat je wat je over hebt, in een zakje kan doen en mee kunt nemen. Dus behalve het eten dat je meekrijgt in die schaal die je meeneemt, neem je ook nog eens het eten mee dat je niet opgegeten hebt. Ik ging dus naar huis met eten voor een weeshuis...... Ongelooflijk.

Tijdens het eten kwam de moeder van de bruid bij me zitten en vertelde dat haar andere dochter de dag ervoor getrouwd was, maar daar hadden ze verder niet zoveel aan gedaan. Ook vertelde ze dat er 's middags ‘gelopen’ werd. Ik zag inderdaad al prachtig versierde stoelen staan bij het huis, versierd met kunstwerken van bananenbladeren en fruit. De traditie is dat er in een optocht gelopen wordt vanaf het huis van de bruidegom naar het huis van de bruid, zodat er door de familie goed afscheid genomen kan worden van het meisje. Na de bruiloft trekt ze in bij de familie van de bruidegom. Als de bruidegom te ver weg woont, lopen ze alleen het laatste stuk naar het huis van de bruid. Tijdens die stoet lopen veel mensen uit de kampong mee in prachtige kleding, en vooral kinderen worden aangemoedigd mee te lopen. Sem voelde zich daarvoor te oud, maar Sofie wilde graag.

Diezelfde middag zou de stoet om 4 uur vertrekken vanaf het centrum van Senggigi. Kinderen die nog niet op de lagere school zitten, hebben meestal een ‘lambung’ aan, de traditionele lombokse kleding. Dit is voor de meisjes een zwarte lange rok met een soort shirtje erbij. Sofie heeft dit ooit van oma gekregen, dus die zou ze aan doen. De oudere meisjes gaan in kebaya, de Javaanse dracht met sarong en prachtige blouses met lange mouwen. Samen met wat andere meisje werd Sofie opgemaakt en werden er bloemetjes in het haar gestoken. Bloemetjes in het haar noemde de moeders hier traditioneel, als de bloemetje achter de oren gestoken werden, hadden ze het over Balinees.... weer wat geleerd.....

Rond kwart over 4 liepen we met 6 kinderen richting centrum, maar er gebeurde nog helemaal niets. Om de tijd te verdoen lieten we de kinderen even spelen op een groot, leeg parkeerterrein.  1 van de moeders maakte zich enorme zorgen over de make up die door het rennen en zweten uit zou lopen.....Uiteindelijk zagen we om kwart voor 5 het bruidspaar staan,maar nog steeds werd er geen stoet gevormd. Het bruidspaar zag er prachtig uit met veel kleur, de vrouw met een enorm  goud ding op haar hoofd en de man met een traditioneel zwaard door zijn riem gestoken. Tijdens het wachten stond ik met de zus van Dedy te kletsen en ze had medelijden met de bruid. Dat ding op haar hoofd schijnt echt enorm zwaar te zijn,en dan ook nog in die warmte........



Eindelijk werd er een soort stoet gevormd. De kinderen eerst.  De kleinste,  Sofie dus, helemaal vooraan, dan de bruid onder een parasolletje, vervolgens de vrouwen, dan de bruidegom, ook onder een parasol en ten slotte de mannen met muziek. Soms hebben ze live muziek maar in dit geval was het gewoon een bandrecorder met een enorme speaker. Eindelijk, om 5 uur, na een uur gewacht te hebben, vertrokken we richting kampong. Overal maakten toeristen foto´s en het zag er allemaal ook wel heel mooi en kleurrijk uit. Tijdens de tocht kwamen er steeds meer kinderen bij, die blijkbaar niet te ver wilden lopen. Onderweg liep de stoet  door 2 rijen mannen heen. Het zal wel een bepaalde betekenis hebben, maar daar kom ik niet achter. Ook kwam op een gegeven moment de bruidegom naast bruid staan en werden er 2 kokosnoten aangeboden en moesten ze daar beiden van drinken. Ook dat is een traditie en dat heeft volgens mij te maken met vruchtbaarheid. Toen we bij de kampong aankwamen waren de kleintjes behoorlijk moe en zijn we niet meer meegegaan de kampong in, naar het huis van de bruid, maar zijn we afgeslagen naar ons eigen huis. Bij de bruid thuis worden traditiegetrouw mooie foto´s gemaakt, zittend op de versierde stoelen. Vervolgens gaat iedereen weer naar huis. De ouders en sommige andere familieleden, lopen overigens niet mee tijdens de stoet. Ze moeten alles voorbereiden voor de aankomst van het bruidspaar......

Zondag 24 april, etentje Zul

Diezelfde avond gingen de mannen na het avondgebed al weer eten, nog  voor de bruiloft van Zul, de broer van Dedy. De volgende ochtend was het weer mijn beurt. Toen ik aankwam, waren de meeste mensen  al weer geweest, dus had ik de ruimte en tijd om te kletsen met de familie. Ook hier kregen we weer ‘ares’ van de bananenboom, gekookte papaya, gekookte jackfruit oftewel nangka, eieren, rundvlees, bananen en allerlei snacks, heerlijk. Hier kregen we overigens wel een bord om van te eten. En natuurlijk weer zakken vol mee naar huis....... Het waren dagen van eten, eten, eten en nog meer eten.......

Donderdag 21 april, Hari Kartini

Behalve de bruiloften deze week,hadden we donderdag de 21ste ook nog de viering van ‘Hari Kartini’- vertaald  ‘dag van Kartini’. Kartini was een vrouw, geboren in 1879, die opkwam voor de rechten van de vrouw, de vrijheden van de vrouw. Zij heeft als eerste scholen geopend voor meisjes en vrouwen in Indonesië. Elk jaar wordt zij herdacht op haar geboortedag, door de kinderen op de scholen. Ze gaan dan vaak in traditionele kleding, kebaya en een sarong, zoals ibu Kartini droeg, naar school. Hier wordt vaak met elkaar het Kartini-lied gezongen en daarna  gaan ze vaak in een optocht een stuk lopen over de straat of houden ze modeshows wie de mooiste Kartini is. Op Sems school werd er niets aan gedaan maar Sofie moest traditioneel gekleed. Een kebaya heb ik niet, dus dat hebben we even ergens geleend.
Om 7 uur moest ze al verzamelen in Senggigi. Onderweg kwamen we heel veel meisjes tegen die naar school gingen en er prachtig uitzagen. Ook de kleintjes bij Sofie op school, tussen de 3 en 6 jaar, zagen er prachtig, maar een beetje onwennig uit. Na wat foto´s gemaakt te hebben stapten ze opgewonden in de bus. Op school hebben ze inderdaad gezongen en daarna zijn ze naar Kura Kura gelopen, een groot speel- en waterparadijs, waar ze vervolgens lekker los konden gaan.



Zondag 24 april, Taekwondo Sem

En gisteren, op zondag, sloten we deze drukke week nog maar even af met taekwondo. Sem doet aan taekwondo, via school. Sporten als taekwondo en karate worden, hier in Indonesië, veel gedaan. Het kost niet veel, omdat je er geen attributen voor nodig hebt, en je kunt het overal doen. Sem ging op voor zijn gele band. Hij moest een test doen voor een jury en laten zien dat hij bepaalde stoten en kicks kan. Hij ging om half 8 al de deur uit samen met Opik en ik had gedacht dat ze rond een uur of 12 wel weer thuis zouden zijn. Maar tijd is hier in Indonesië heeeel erg rekbaar. ‘Jam karet’ noemen we het altijd, letterlijk vertaald: elastische tijd........ Om 4 uur kwamen ze eindelijk terug, moe maar voldaan....

Maandag 25 april, Update Graha

En nog even een update voor de Senggigi-kenners........ De soft opening van het nieuwe Graha staat nu gepland voor juni. Het voorste gedeelte, de receptie en de kamers, schiet van buiten al behoorlijk op, de plastic afscheidingen aan de straat zijn weg. Maar van binnen is het volgens mij nog niet veel. Ben benieuwd of ze juni gaan halen.... Ik hoorde dat het bouwbedrijf een enorme boete gaat krijgen als ze de datum niet halen, dus ze zullen wel alles-op-alles zetten. Aan mijn kant, de conferentiezalen, lijkt het nog helemaal nergens op.

Het blijft een groot en lelijk gebouw, maar toch viel het me mee toen ik daar laatst ging zwemmen. Ik lag met mijn rug naar het nieuwe gebouw toe, dus zag er eigenlijk weinig van. Ook het puin en het lawaai van de bouw, was niet meer zo duidelijk aanwezig. Alleen de service miste totaal. Er was later die dag een bruiloft aan de zee-kant en iedereen was daar mee bezig. Niemand bij het zwembad om even wat te drinken te bestellen en 3 x gevraagd om matrasjes, maar nooit gekregen. Toen ik eindelijk iets te drinken besteld had moest ik ook direct maar eten bestellen, zodat ze niet nog een keer terug hoefden te komen. En toen het eten gebracht werd, moest ik ook maar direct afrekenen...... Heel slecht......

Als het nieuwe gedeelte open gaat, gaat de receptie daar heen en wordt de receptie aan deze kant helemaal afgebroken, dus weer een hoop herrie en stof........ Een paar van de medewerkers, voornamelijk de wat oudere mensen hoorde ik, worden ontslagen. De meeste mogen blijven, maar moeten eerste een training lopen van 4 maanden. Dat betekent dus dat ze ook weer een trainings-salaris zullen krijgen ........

 

Maart 2016

4 maart 2016

Ons water betalen we elke maand contant bij het waterbedrijf. Ik neem altijd een oude rekening mee waar ons klantnummer op staat, want op naam of adres kan hier niet gezocht worden. We hebben niet eens een echt adres met huisnummer..... We wonen in kampong Loco en Gang Kapitan is de naam van het straatje waar je de kampong binnenkomt. Maar in de kampong zijn verder geen huisnummers. En toch komt de post altijd aan! Die mannen van het postkantoor kennen volgens mij iedereen. Als je op een kaart schrijft: Suzanne, Senggigi, Lombok, Indonesië komt het volgens mij nog steeds bij mij terecht. Maar ik was dus met mijn rekening naar het loket gegaan, had het afgegeven en die man keek mij echt heel vreemd aan. Hij zei verder niets....typisch Indonesisch.... ik vroeg hem wat er was en hij gaf me de rekening terug, nog steeds zonder iets te zeggen. Domme domme ik..... had ik de rekening van de tv/wifi meegenomen. Want dat betalen we op dezelfde manier. Maar ik dus weer terug naar huis om de goede rekening te halen en weer terug naar het waterbedrijf. Normaal gesproken betalen we 400.000 tot 600.000 per maand. De afgelopen maanden zelfs maar 350.000. Maar nu was het 1.200.000. Dat kon nooit kloppen. Ik heb Opik gevraagd hier even naar te kijken en er iets mee te doen. Hij werd doorverwezen naar het hoofdkantoor in Gunung Sari en hij moest even de meterstanden van nu meenemen. Uren later kwam hij terug. Hij was van hot naar her gestuurd, mensen namen rustpauze maar hij had een nieuwe rekening..... 285.000, bijna 1.000.000 minder, zonder verklaring.... Ik begrijp hier helemaal niets van maar ben er erg blij mee! Maar het blijft me altijd weer verbazen dat dat allemaal maar gewoon kan, zonder enige vorm van communicatie of uitleg....En je moet blijkbaar alles blijven controleren! Laatst had ik dat trouwens ook al bij de supermarkt. Ik keek mijn bon na en toen bleek er een pakje sigaretten op te staan die ik niet gekocht heb.... ik rook niet eens! Maar ook daar ‘sorry … een fout in de computer.’ Een wijze les: voortaan alles controleren!

We waren helemaal vol de dagen rondom Nyepi. Heel erg fijn want om ons heen horen we veel mensen klagen over hoe rustig het dit jaar is wat betreft toeristen. Nyepi vind ik altijd weer heel bijzonder. Het is een feest dat in Bali dat geviert wordt op de nieuwjaarsdag van de maankalender. Hier op Lombok zijn een heleboel Hindoes dus ook in Lombok wordt er aan meegedaan. De dag voor Nyepi wordt Ogoh-Ogoh gevierd. In een optocht met praalwagens van boze geesten worden de geesten weggedreven. Deze optocht is elk jaar in Mataram en verschillende kampongs maken zo´n wagen. Mijn kinderen vonden de poppen altijd eng dus ik ben er andere jaren niet heen geweest. Ook dit jaar ging het niet door omdat ik met 2 zieke kinderen zat. Maar wie weet volgend jaar..... ze worden nu toch groter......
De volgende dag is het van 6 uur 's ochtends tot de volgende dag om 6 uur 's ochtends Nyepi. Op deze dag van absolute stilte voor de Hindoes zijn er geen activiteiten, wordt er geen vuur aangestoken en is er geen verkeer en amusement. Men moet binnen blijven om te mediteren zonder geluiden. Het is de bedoeling dat de kwade geesten denken dat Bali verlaten is. De stilte en het niet gebruiken van lichten is om de boze geesten die toch nog overvliegen in de waan te brengen dat Bali er niet is. Ze kunnen dus niet op het eiland komen, want wat niet zichtbaar en hoorbaar is, bestaat niet. Zelfs het vliegveld is gesloten, de ziekenhuizen zijn wel open. Hier in Lombok was het deze dag wel wat stiller op straat maar alles was gewoon open. Ik hoorde dat er zelfs Hindoes gewoon moesten werken...... en dat op de voor hun belangrijkste dag van het jaar......


14 maart 2016


Sofie heeft vorige week meegedaan aan een kleurwedstrijd. Woensdag en donderdag was ze ziek en op de planning stond dat ze vrijdag zouden gaan zwemmen. Maar de juf stuurde donderdag een sms dat er een kleurwedstrijd was om 8 uur in het epicentrum in Mataram. Daar wilde Sofie natuurlijk wel aan meedoen dus ze was ineens weer beter! Ik weet uit ervaring van Sem dat je zelf een klaptafeltje moet meenemen. Vergeet je die dan mag het kind niet meedoen met de wedstrijd.....
Dus wij om kwart over 7 de deur uit met kleurkrijtjes en een tafeltje. Ik ging er van uit dat het een wedstrijd was met kinderen van verschillende scholen en dat we na 2 uur weer klaar zouden zijn. Maar toen we in het epicentrum kwamen, bleek dat de 17de verjaardag van de school gevierd werd, heel groots met spandoeken podium, speakers etc. En dan te bedenken dat we tot donderdag van niets wisten ..... de communicatie is soms ver te zoeken.
Maar alle kinderen van de school, kleuters, lagere school en middelbare school werden neergezet op grote kleden en de ouders bleven er omheen staan. Het begon leuk met een soort poppenkast maar daarna kwam het gedeelte van de toespraken. Alle belangrijke mensen willen hun zegje doen en de kinderen moeten zitten en luisteren. Het duurde wel een uur en niemand luisterde meer. Iedereen kletst, draait, loopt, eet en drinkt en de sprekers gaan stug door. De eerste keer dat ik dit meemaakte was ik echt enorm verbaasd, maar ik ben er nu aan gewend. Toen de sprekers klaar waren werden in rap tempo de tafeltjes voor het kleuren gepakt en werden de kinderen neergezet, allemaal bovenop elkaar omdat het anders niet past. Kinderen konden ook kiezen om mee te doen aan de modeshow, dus die werd ondertussen vooraan op het podium gelopen. Weer met de mooiste creaties en lagen make up... haha..... Na een uur was het klaar, iedereen kreeg een doosje kip en rijst van de KFC mee en toen gingen we weer naar huis. De prijsuitreiking zou pas aan het eind van de middag zijn, dus daar wachtten we maar niet op. Wel zagen we op de prijzentafel alle bekers al weer staan.
Bij elke wedstrijd hier krijgen de winnaars een beker en gebruikelijk is dan dat je de beker aan de school geeft. Elke school heeft duidelijk zichtbaar in het kantoor een grote prijzenkast staan met alle bekers daarin. Er worden hier vaak allerlei wedstrijden gehouden waar kinderen van alle scholen aan meedoen. Sem heeft in voorgaande jaren ook al wat bekers gewonnen en ook hij moest ze weer afstaan aan school. We hebben toen bij een winkeltje duplicaten laten maken zodat hij toch diezelfde beker thuis heeft staan.
Toen we maandag op school kwamen kreeg Sofie te horen dat ze een creativiteitsprijs had gewonnen, geen beker maar wel een award en een leuke handdoek. Gefeliciteerd, goed gedaan meisje!

25 maart


We zijn naar Gili Air geweest! We nemen niet vaak vakantie maar een verblijf van 1 nachtje op Gili leek wel een vakantie van 2 weken. Helemaal weg van alles en lekker ontspannen! De boot vertrekt vanaf Bangsal, 40 minuten hier vandaan. We gingen gewoon met de public boot en deze vertrekt altijd op het moment dat hij vol is. Je krijgt een nummertje en steeds wordt er omgeroepen hoeveel mensen er nog bij moeten. Als je pech hebt moet je dus heel lang wachten voordat je vertrekt, maar het is heerlijk om daar in de haven te kijken naar hoe iedereen doet. De locals zitten allemaal lekker in de bruga´s domino te spelen, te eten... heel ontspannen. Ze zijn het zo gewend om te wachten, ze wachten altijd en overal..... Verderop zie je de toeristen met backpacks op hun rug ongeduldig staan wachten totdat ze eindelijk op de boot mogen. Opik had nog geen ontbijt gehad, wel een broodje thuis maar zijn echte ontbijt met rijst nog niet, dus wij gingen bij een stalletje zitten. De nasi bungkus, een pakketje rijst met kip of vis met soms wat groente en natuurlijk sambal gevouwen in geplastificeerd papier, lag voor het grijpen. Er stond ook een grote koelbox dus we pakten zelf onze koele drankjes. Op een gegeven moment was het ineens rennen geblazen omdat de boot zo zou vertrekken. We waren ongeveer de laatste en de boot zat al helemaal vol. Ik begrijp daar nooit wat van. Ze zeggen dat er 20 mensen moeten zijn om de boot te laten vertrekken maar volgens mij zaten er minsten 60 mensen in. Het middenstuk, waar je normaal gesproken je voeten kwijt kunt was helemaal volgeladen met groentes en andere koopwaar dus is zat op zijn Indonesisch op mijn hurken op een bankje. En in zo´n houding duurde die overtocht van 20 minuten best lang... haha... Maar de kinderen vonden het heerlijk in de boot! De vakantie was begonnen! Toen we aankwamen direct een cidomo, paard en wagen, geregeld om naar ons adresje te gaan. Op Gili rijden geen gemotoriseerde voertuigen en dat maakt het heel bijzonder. We hadden een hutje aan het strand, heel eenvoudig met een bed, een fan en een badkamertje en voor het hutje een heerlijke hangmat! Na het eten fietsen gehuurd. Sofie bij mij achterop, stoeltjes hadden ze niet dus op de bagagedrager met een sarong als steun, Sem een mooie fiets en Opik een fiets met van die heeeeele brede banden, lekker voor in het zand. Want er is een heleboel zand... stukken konden we helemaal niet op de fiets doen dus waren Sem en ik lekker aan het ploeteren terwijl Opik lekker doorfietste en Sofie lekker achterop zat. Maar wat is het toch mooi! In het drukkere gedeelte zijn winkeltjes en lopen mensen in zwemkleding langs en hoor je de belletjes van de cidomo´s die willen passeren. In het rustige gedeelte waren we helemaal alleen, het strand met zijn koralen en het geluid van de zee. Prachtig! In het binnenland is het groen en worden overal sasak bungalows gebouwd voor de toeristen. Er is een schooltje en we kwamen langs een veldje met zonnepanelen. Het eiland is klein en in 15 minuten rij je van de ene kant naar de andere kant. Na het fietsen ´thuis´ even lekker in zee gezwommen waar de kinderen zich in het zand lieten rollen om vervolgens als zombies rond te lopen. Daarna een prachtige zonsondergang met uitzicht op de Gunung Agung van Bali terwijl de kinderen schelpen, en in dit geval meer koralen, gingen zoeken. Lekker gegeten, geslapen en de volgende dag een snorkeltrip gemaakt in een Glass bottom boat. Sem had nog nooit gesnorkeld maar hij voelde zich als een vis in het water en wilde er niet meer uit. Sofie keek vanaf de boot het water in en is ook zelf met mij de zee in geweest. Maar zodra ze zag dat er vissen onder haar door zwommen wist ze niet hoe snel ze weer in de boot moest klimmen. Opik zwom onder de boot door zodat Sofie hem door het raampje zag, we hebben schildpadden gezien, en Sem en Opik vonden wel 6 fietsen onder water waar Opik lekker op is gaan fietsen.... haha..., geluncht op Gili Meno. In de middag waren we weer terug bij ons hutje, snel even gedoucht maar dat hielp natuurlijk niets. De douche die we hadden was toch een beetje zoutig en het was zo warm dat je in 5 minuten weer helemaal nat was. Maar toch even lekker. Toen met de cidomo weer naar het haventje, tickets voor de boot gekocht en afscheid genomen van Gili.


31maart


En dan op de laatste dag van de maand nog even een aardbeving. Ik lag samen met Sofie ziek op bed en Sem was met Opik buiten aan het spelen. Ik hoorde ineens een soort onweer en hoorde de ramen heen en weer gaan. Duidelijk een aardbeving, aangezien we dat al vaker meegemaakt hebben en ik het nu wel herken.  Maar het was dit keer wel wat harder dan anders en ik pakte snel Sofie op en rende naar buiten. Sem en Opik riepen ondertussen ook al dat we snel naar buiten moesten komen. Gelukkig was het inmiddels al weer afgelopen dus het viel mee. De buurvrouw kwam net de tuin in toen ik het huis uit kwam. Haar zoontje Halik van 4, een superactief jongetje die alles doet en durft,  was hier aan het spelen toen het begon. Hij was naar huis gerend en was nu zo bang dat hij niet meer  stopte met huilen. Ze kwam zijn slippers nog even halen die nog hier lagen.  Ik las later dat het epicentrum 10 km van hier was geweest met  een kracht van 4,5  op de schaal van Richter.

 
Meer artikelen...


JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL