Proyek Kampung Loco

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

Oktober-november 2007 Joep en Marijke / Nick en Elise

Zaterdag 6 Oktober, Marijke

Na, zoals altijd weer van alles tot op de laatste dag geregeld te hebben, kunnen we eindelijk gaan. We zijn, Elise en Nick, twee lieve vrienden die al vaker daar geweest zijn en wij. Maar we hebben nog een verrassing in petto voor Nick en Elise!! Dat moet ik even uitleggen. Toen we deze reis gingen boeken ( ik geloof ergens eind maart) was het plan dat we met Maan en Monique zouden gaan. Ook twee goede vrienden uit ons clubje.

Nick en Elise besloten toen stiekem mee te gaan om zo Maan en Monique te verrassen.

Toen we de boeking definitief wilden maken lieten Maan en Monique ons weten dat ze door omstandigheden toch dit jaar niet meegingen. Toen hebben ze we maar verteld dat we eigenlijk met zijn zessen zouden gaan. Maan baalde als een stekker dat voor hem de reis niet doorging. Dan, eind mei gaan we met acht personen, incl. de ouders van Nick, naar de Pasar Malam in Den Haag (een grote Indonesische markt, voor iedereen een aanrader). We hadden een heerlijke dag en reden samen met Maan en Monique terug. In de auto zei Maan plotseling: “Als wij nou toch eens mee gaan, maar dan het verhaal omdraaien en niks tegen Nick en Elise zeggen!” Het plan slaagde ongelooflijk goed. Ze konden op dezelfde vlucht mee. Maandenlang vertelde Maan iedereen dat ze meegaan, maar dat Elise en Nick niks mogen weten. We werken allemaal, behalve Monique bij Océ in Venlo en Maan en Elise spreken elkaar bijna elke dag. Elise doet niks liever dan Maan katten dat hij niet mee gaat. Maan speelt het spelletje zeer overtuigend mee en verschillende collega’s liggen in een deuk omdat ze van Maan al weten dat hij en Monique wel meegaan. Dan wordt het na lang aftellen eindelijk 6 oktober en rijden we met twee auto’s naar Schiphol. De ouders van Nick en zijn zus brengen ons. Terwijl we een kopje koffie drinken met z’n allen, komen Maan en Monique aanlopen. Allebei met een kleine rugzak om. “Och wat leuk”, zegt Elise, “dat jullie afscheid komen nemen”. “Wat afscheid!!!”zegt Maan, “We gaan mee!”. Die gezichten van Nick en Elise zijn goud waard. Het was het allemaal waard, wat was dat leuk! Nog even bijkletsen en dan afscheid nemen van de familie van Nick en we zijn weg voor de lange, lange zit naar Hong Kong. Cathy Pacific is een prima maatschappij, maar 12.00 uur is toch een lange zit. Iedereen, behalve Nick, dut een beetje weg. Nick, die regelmatig nachtdienst draait, is klaar wakker. De vlucht verloopt prima en rond 7.00 uur in de ochtend landen we in Hong Kong. Voor ons in het midden in de nacht.

Zondag 7 oktober, Joep

De vlucht naar Bali vertrekt pas over een uur of drie, dus we lopen wat rond op het immense vliegveld. Als we uiteindelijk bij de gate van vertrek aankomen, merk ik dat ik mijn instapkaart kwijt ben. Onderweg naar de gate was ik voor de flauwe kul op een karretje gaan zitten wat door Marijke voortgeduwd werd, maar op het einde van de lopende band, viel ik er zijdelings vanaf. Waarschijnlijk ben ik daar de kaart verloren. Het is een aardig eind terug lopen, waar ik eigenlijk niet zoveel zin in heb, dus besluit ik naar om me alvast bij de boarding balie te melden. Tot mijn verwondering word me daar mijn instapkaart overhandigd. Iemand had hem gevonden en keurig afgegeven. Scheelt met toch een grote zoektocht. Op de vlucht van Hong Kong naar Bali hebben we met z’n zessen de binnenkant van de oogleden bestudeerd. Het ritme van Nederland zit er nog in zodat iedereen nog wat slaap moet inhalen. Uitgerust komen we in Bali aan. Het regelen van een visum is zo gebeurd, maar de rij voor de paspoortcontrole duurt tamelijk lang. Natuurlijk moeten we nog even wennen aan het tempo hier. Bij de douane moet ik als enige de rugzak openen, omdat ze “glasses” hadden ontdekt. We hebben van Wim en Joyce uit Venray 2 dozen met brillen die zij geregeld hadden bij “Hans Anders”. De douane was in de veronderstelling dat dit voor de handel is. Terloops zagen ze ook nog een paar pakjes sigaretten liggen, maar ik hou mijn poot stijf en kom er verder goed doorheen. Buiten aangekomen zijn we even naar domestic airport gelopen voor 6 tickets voor een vlucht op dinsdag naar Lombok. Nog even een kopje koffie gedronken en dan op weg met 2 taxi’s naar ons vertrouwde adresje “Adus Beach Inn”. Nick, Elise, Maan en Monique boeken 2 kamers naast elkaar en wij nemen de grote kamer. Verschil moet er zijn!! Het eerste wat ik doe is, tot verwondering van Marijke, de zwembroek aan en het zwembad in. Daarna inchecken, douchen en dan wordt het tijd om naar “Kopipot” te gaan. Een restaurantje waar we jaarlijks komen en waar we Ans en Gijs zullen ontmoeten. Alweer een collega met haar man (die is trouwens een ex-collega) die morgen alweer terug vliegen naar Nederland. Na een gezellig etentjes, waarbij we ook nog 2 meiden treffen uit de buurt van Roermond besluiten we de dag en lopen door een rustig Kuta, richting “Adus”.

Maandag 8 oktober, Marijke

Na een warme nacht, gaan we heel rustig ontbijten en een paar van ons duiken het zwembad in. We doen even kalm aan want we moeten toch een beetje acclimatiseren. Zo rond de middag lopen we Kuta in. We lopen rustig, winkeltje in winkeltje uit, nemen op tijd een terrasje en genieten van alles wat er te zien is. Mijn gedachten zijn al bij Lombok. Met al dat getuttel zijn we pas laat in de avond, terug bij ons guesthouse. We gaan snel alvast inpakken want morgenvroeg vertrekken we naar Lombok.

Dinsdag 9 oktober, Marijke

We staan vroeg op voor het ontbijt, want om negen uur moeten we op het vliegveld zijn voor vertrek naar Lombok. Nog even afscheid nemen van de jongens van het guesthouse en dan wegwezen. Met Merpati vertrekken we en de vlucht van 25 minuten verloopt prima. Op het vliegveld staan Eful en Cuk al op ons te wachten. We hadden ze gevraagd om een bemo te regelen. Die suzukibusjes zijn prima, want met 8 personen (incl. chauffeur) en alle rugzakken hadden we plaats genoeg. Dan op naar Graha waar de ander vier een kamer zullen nemen. Ze bekijken de kamers, maar ik probeer toch een beetje korting te krijgen. Tevens vraag ik, omdat we alle toeristen hierheen sturen, of wij dit jaar dan gratis mogen zwemmen. Dit duurt dus even extra lang, want de manager moet gebeld worden, die dan weer iemand moet bellen. Maar dan is het eindelijk geregeld en mogen Joep en ik daar gratis zwemmen. De bemo heeft al die tijd gewacht en brengt ons allemaal met onze rugzakken naar ons huisje. Het dorpje verkeerd in diepe rust want het zijn de laatste dagen van de ramadan en veel mensen slapen omdat de tijd dan sneller omgaat. We zijn weer diep onder de indruk hoe ons huisje erbij ligt. De tuin is nog mooier geworden en alles is brandschoon, het bed is opgemaakt en de ramen staan open. Allemaal het werk van Adi en Mariam. Wat hebben we het toch getroffen met deze buren. Ik ga even naar Mariam voor een extra dankjewel en knuffel. Je zult maar zo’n buren hebben. Vol trots laten we Nick, Elise, Maan en Monique ons huis zien. Ja, we zijn er echt trots op en het voelt ook helemaal als thuiskomen. Aan de muur hangt zelfs een tekening van Karin (Marijke gezegend door een olifant in India) die als verrassing opgehangen door de familie Geurts die in juli hier waren. Ik ga even samen met Mariam wat koffie tubruk maken voor ons bezoek. We drinken dit braaf binnen op, want buiten houd iedereen zich goed aan de ramadan en we vinden dat we dan niet kunnen gaan spiegelen door lekker koffie te drinken. De vier vertrekken na een tijdje terug naar Graha en wij pakken uit. Even mandieen en wat slapen. Ik had uren kunnen slapen als Joep me niet wakker gemaakt had. We lopen richting Graha, maar eerst moeten we Sareah en June nog begroeten. Bij Graha zit de rest te wachten en daar treffen we ook Wim en Joyce met hun vrienden uit Venray. Zij zijn in Nederland al een keertje komen kennis maken en zijn geinteresseerd in ons project. Nu kunnen ze het zelf bekijken en dat is wel leuk. De lading brillen die we meegenomen hebben zijn dan ook door Wim en Joyce geregeld. We praten even en dan gaan we richting Cak poer, het beste restaurant in Sengiggi. Restaurant is een groot woord voor het tentzeil waaronder iedere avond heerlijk nasi, mie en nog veel meer vers bereid wordt. Maan moet ontzettend lachen als hij de rekening ziet. Met zes man gegeten en gedronken voor 8 euro en ook nog ontzettend lekker en veel. Op de terugweg stoppen we nog even bij Mata Hari voor een slaapmutsje. Lopen hier op straat betekent om de vijf meter stoppen en weer oude bekenden begroeten. Van alle kanten roepen ze ons toe: “Selamat datang” (welkom terug). Ik moet af en toe gewoon even slikken. Dan zit onze eerste dag ‘thuis’ er al weer op. Wat voelt dit goed.

Woensdag 10 oktober, Marijke

We slapen heerlijk, ik tot half negen en Joep tot tien uur. Lekker rustig ontbijtje maken, wat lezen. Het lijkt verdorie wel vakantie. Even later komt Boung aanlopen. Onze allereerste vriend hier. We hadden hem gisteren jammer genoeg niet gezien, dus dat wordt even een jaartje bijpraten. Even later komen Daan en Nur aanwandelen en nog wat later Ani. Ik roep ze even naar binnen en we bekijken samen de laptop. Deze laptop zal hier in de kampung blijven. Het is een schenking van de familie Geurts uit Blitterswijck. Het gevolg hiervan is dat ik tot vier uur met de meiden achter de laptop zit en we ontzettend veel plezier hebben en praten in het Indonesisch, Engels en Nederlands. Ani en Daan volgen al een speciale opleiding voor lerares Engels en dat is te merken. Ze spreken al een aardig mondje Engels. Dan nog even kletsen met Adi en Mariam. Terwijl ik dit verhaal zit te typen, roept Joep me naar buiten. Wat ik dan zie is zo ontzettend leuk. We kijken tegen de berg omhoog en daar gebruiken een stel jongens een soort bast van de kokosboom en glijden daarmee de berg af. Sleetje rijden zonder sneeuw, een geweldig gezicht.


Joep

Doet me echt herinneren aan de tijd dat ik als klein mannetje (nog kleiner als nu!!) buiten speelde. Boung is al voor de vierde keer aan komen lopen omdat we hem hadden verteld dat Nick en Elise langs zouden komen. En elke keer is het van “Where is Nick and Elise”? Tegen zessen komt hij zijn motor brengen en ik begrijp de hint al. Dus even naar Hotel Graha gereden waar de rest van de club prinsheerlijk aan het zwembad ligt.We besluiten om eerst wat te gaan eten omdat tegen deze tijd iedereen in de kampong in de startblokken staat om ook te gaan eten. Na het eten lopen Nick en Elise met ons mee naar Boung. Maan en Monique gaan met zijn tweetjes Sengiggi in. De begroeting is allerhartelijkst en al snel zitten we weer achter de thee, koffie en kroepoek. Nur, Annie en Anna (de drie dochters van Boung) zijn ook aan komen schuiven op de bruka (een open overdekt platje buiten het huis) en het gelach is niet van de lucht. Op de achtergrond horen we de kinderen die in de moskee zitten, hun stukje uit de Koran voorlezen, uiteraard luid versterkt via een luidspreker en hoorbaar door het hele dorpje. “Dit is echt wat we bij hotel Graha missen”, zegt Elise. De warme heerlijke dorpssfeer. We moeten ze daar echt gelijk in geven. Tot onze verbazing horen we dat veel ouders en kleine kinderen uit de kampong elke avond les hebben in lezen en schrijven. Er zitten nogal wat analfabeten (ongeveer 90%) en de leraar word betaald door de regering. Kleine Anna van 4 jaar kan zelfs onze namen al schrijven als we haar die hardop voorzeggen. Voor papier en pen moet iedereen zelf zorgen en jullie begrijpen het al, daar haakt ons projekt keurig in. Niet teveel want anders trekt de regering zich terug. Tegen tienen besluiten we nog even langs Cuk, June en Judy te lopen. Ja, ja, weer koffie, thee en kroepoek. Heerlijk memories ophalen van Ronald, Ilse, Yvonne, Peter, Marianne, Tom, Anique, Tom, pappa Jan en mamma Hannie, ook allemaal mensen die al een keertje of vaker hier zijn geweest.

En om 11.30 uur besluiten we er een punt achter te zetten en ons bed op te zoeken. Als wij bij ons huisje aankomen treffen we onze buren Adi en Mariam nog, dus dat word weer even bijkletsen onder het genot van een drankje (alcoholvrij). Tijdens de ramadan leven de mensen meer ‘s nachts want dan mag er gegeten en gedronken worden. Voor we het weten is het al 02.00 uur, We horen dan nog steeds over de luidsprekers de kinderen en dit zal tot 03.00 uur duren. Even ter geruststelling: ze hoeven niet naar school want ze hebben vakantie. Moe,maar voldaan en weer veel informatie vergaard te hebben over het reilen en zeilen in de kampong zoeken we toch ons bed op.

Donderdag 11 oktober, Joep

Het plan van vandaag is om met 3 motors op stap te gaan. Elk jaar maken we deze tocht wel een of twee keer. Rond 11.00 uur vertrekken we over de mooie rustige weg aan de westkust ten noorden van Sengiggi met zijn adembenemende uitzichten en heuveltjes. We maken een stop in Bangsal, waar je in de boot kunt stappen om naar een van de Gilli’s (een drietal eilandjes) te gaan. Vervolgens richting Pusukpas, een slingerende bergweg omhoog met zijn apen aan de rand van de weg. Deze weg is vrij smal en ligt op sommige plaatsen ook half opengebroken omdat ze aan de weg aan het werken zijn.Kun je je voorstellen dat in een onoverzichtelijke bocht ineens een van de rijbanen opengebroken is? Geen stoplichten, waarschuwingsbordjes of verkeersregelaars. Het gekke is dat alles heel soepel verloopt. Zou in Nederland ondenkbaar zijn want iedereen wil daar als eerste. Heelhuids komen we boven op de pas. Daar maken we een stop, waarop meteen een aantal makaken (apen) op ons toe komen lopen. Aangezien dit geen tamme aapjes zijn en ze ons lachend aankijken, pakt Nick een steen om ze op gepaste afstand te houden. Om ons heen hoor je de geluiden van de jungle en op de smalle straat slingeren de auto’s en de vele motortjes naar boven en beneden, proberend elkaar te ontwijken. Wij gaan ook weer verder. Het tempo wat we rijden is pelan-pelan (langzaam) en dat brengt wat verkoeling in deze warmte. We rijden langs een riviertje waar grote stenen met een doorsnede van een tot twee meter in kleinere stukken worden geslagen en keurig gesorteerd in hoopjes langs de weg liggen. Als we bij het guesthouse van Martin (een zwitserse jongen – zie vorig verslag) aankomen blijkt hij niet thuis te zijn. Wel zijn vrouw Rohanna die ons uitbundig begroet. Dan maar weer verder na eerst een tankstop gemaakt te hebben. Langs de kant van de weg staan bij veel huisjes een zelf getimmerd rekje waar een sortiment van 1-liter flessen in staan. Met een trechter word zo onze tank gevuld, niks geen automatische pompen. Gelukkig is het ramadan zodat de “tankbediende” niet met een bungelende kretek-sigaret zijn taak uitvoert. Dat maakt het tanken net iets veiliger. We gaan weer richting Senggigi waar we even ons vochtgehalte op peil brengen. De andere vier gaan richting Graha en wij gaan nog even ons eerste verslag doorsturen naar het thuisfront. Even naar huis, opfrissen en dan weer op pad. We laten Eful weten, dat Maan en Monique morgen graag naar gili Meno willen gaan en dat Wim en Joyce met hun vrienden een dagtocht willen maken. Straks ga ik even met Eful wat dingen regelen. We rijden (ja hoor, we zijn weer mobiel, gehuurd van Cuk) naar Cakpoer, waar de andere vier al wachten. Het eten is zoals vanouds weer uit de kunst en Monique kijkt, gezeten op een plastic krukje, haar ogen uit naar de bereiding van al dit heerlijk voedsel. Het leuke is dat we af en toe in een waar rookgordijn zitten als de wind door de tent blaast en alle rook over ons heen gaat. Maar dit hoort zonder meer bij de geweldige sfeer van dit wonderbaarlijke restaurant. De andere vier hadden voor het eten al Mansur gesproken. Hij komt uit ons dorpje en heeft een chidomo (paard met wagen). Mansur zal hen na het eten naar de kampung brengen. Stiekem hebben we ontzettend lol omdat we weten dat de rit in het donker over de smalle zandweg langs de rivier, adembenemend is, niet voor wat betreft het uitzicht, maar wel het benauwde gevoel als de chidomo vlak langs de afgrond (van anderhalve meter) van de rivier gaat. Monique zegt na afloop dan ook hardgrondig “Dit was eens, maar nooit meer”.

Met Eful rij ik Senggigi in op zoek naar Wim en Joyce om af te spreken over hun dagtocht. Na een half uurtje is dit geregeld en rijden we terug naar Boung waar de rest van onze club zit. Als Eful de dagtocht met Cuk, die zal rijden, wil bespreken breekt hem het zweet uit. Wat blijkt, de tocht staat gepland voor morgen en dat is de voorlaatste dag van de ramadan. In ons dorpje moet dan elke mannelijke ouder, werkzaamheden doen in de Moskee en dat is Eful helemaal vergeten. Hij besluit om een collega-gids en chauffeur in te schakelen tegen dezelfde condities. Om het hem iets makkelijker te maken stel ik hem voor dat ik samen met hem Wim op ga zoeken en hem dit te vertellen. Ze blijken al in hun hotel op hun kamers te zitten en gelukkig heeft Roy (die ik aan de telefoon krijg) hier begrip voor.

Hopenlijk gaat morgen alles goed maar Eful drukt me op het hart dat alles onder zijn garantie valt! Eful en Cuk, die mee zijn gegaan naar Graha, rijden dan door om een boot te regelen voor Maan en Monique, die morgen naar een van de Gili’s willen gaan.

Als we tegen twaalven afscheid nemen van onze reisgenoten die huiswaarts keren naar hun hotel blijven wij nog even op het stoepje voor Cuk’s winkeltje nakletsen en alweer tot een uur of twee. We beginnen echte nachtbrakers te worden. Automatisch beginnen we weer met Cuk, Eful en Boung over het project. Eful legt uit dat de Junior High-school kinderen iedere morgen langs het huisje van Cuk lopen en van Cuk het geld voor de bemo krijg. Ze hebben een schriftje waar ze dit allemaal bijhouden. Het is een soort van absentielijst. Gaat een kind een dag niet naar school dan weten ze dat precies en gaan ze ook meteen met de ouders praten om te weten wat er aan de hand is. De jongens zijn echt 6 dagen per week voor het project bezig. In ons huisje staat trouwens de voorraad, schriften, pennen, schoenen, schooltassen, riemen, petjes enz. Daar boven op een schrift met alle kleding en schoenmaten voor iedereen. Het dringt langzaam tot ons door hoeveel werk er door deze vier mannen verzet wordt en we zijn diep onder de indruk, omdat ze dit allemaal gratis doen in het belang van de kampung en het enigste wat zij er voor krijgen is respect van het dorp maar zeker ook van ons!

Vrijdag 12 oktober, Joep

Het word tijd dat we wat ruimte nemen voor onszelf en dat proberen we vandaag maar te realiseren. Na een trage start tegen een uur of een naar Graha gelopen voor wat uit te rusten aan het zwembad. Als het goed is zijn Maan en Monique al vertrokken met een vissersbootje naar een eilandje voor wat snorkelen en waterschildpadden te bekijken.

We treffen Nick en Elise al aan de pool maar tegen tweeën begint het te regenen. Dit kan de pret niet drukken en zo liggen we op een strandstoel onder de parasol in de regen. Je ziet de locals denken: “Rare toeristen”. Tegen een uur of 4 rijden we terug naar de kampung en komen net op tijd om de drukte te zien bij de vorig jaar aangelegde watertank. De aanleg blijkt een schot in de roos te zijn geweest want de waterstand is in de putten erg gedaald na een droge zomer. Dankbaar word er dan ook door iedereen gebruik van gemaakt. We zien emmers, bakken en jerrycans in diverse maten en uitvoeringen die door kleine kinderen maar ook door ouderen op hun hoofden worden gedragen. Loop maar eens met 20 kilo op je hoofd en dan op blote voeten! En dat een paar keer per dag. Vooral als je er mee een berg op moet. Ondertussen wordt de door Nick en Elise meegebrachte kleding door Sareah verdeeld. Echt een genot om te zien.

Elise en Nick zijn inmiddels ook gearriveerd en kijken met een brede glimlach toe. We lopen nog een keer samen naar de watertank en dan nemen we ze mee naar ons huisje voor een bakkie indo-koffie. Dat heet echt zo. Leuk toch. Daarna lopen we naar Graha om Maan en Monique op te halen voor het eten. Monique ligt in diepe slaap, na een heerlijke dag zwemmen en snorkelen, dus Maan gaat alleen mee. We gaan naar een restaurantje met een Nederlands eigenaar. Even kijken of dat leuk is, maar het is er behoorlijk stil. Het eten is goed (maar niet zo lekker als Cakpoer) en weer is er jammer genoeg een dag voorbij.


Zaterdag 13 oktober, Marijke

Vandaag is het Idul Fitri! Wij hebben afgesproken bij Graha met de rest om daar te komen ontbijten, want in het dorpje is nu iedereen bij familie of ze gaan naar familie toe. We staan vroeg op en terwijl ik nog aan het douchen ben, wordt er bij de deur “Joep” geroepen. Daar staan twee kleine kinderen met in hun handen een doosje met lekkere cakejes voor ons. Dat is dus alweer slikken en we weten niet eens van welke lieve mensen dit kadootje afkomt. Als we daarna naar Graha willen vertrekken, kost het ons een half uur om 300 meter af te leggen door het dorpje. Van alle kanten komen de mensen naar ons toe met uitgestoken hand en de woorden: “Minal aiden en nog wat” Het betekent zoiets als, vergeef me als ik in het afgelopen jaar jou iets verkeerds aangedaan heb. We zien ook eindelijk Mad terug. Hij werkte altijd bij Bumi Adytia en is een goede vriend geworden. Hij geeft nu les aan de volwassenen in de avonduren. Natuurlijk vragen we hem meteen of we een keertje mogen komen kijken. Volgende week, na Lobara Topat ( het allerlaatste feest, een week na de Ramadan) beginnen de lessen weer en gaan wij kijken. We rijden verder naar Graha en brengen een heerlijke luie dag door aan het zwembad. We hebben tenslotte vakantie nietwaar. Tegen de avond crossen we weer naar huis en treffen daar Adi en Mariam, die net terug zijn uit Oost-Lombok. Ze hebben hun kleine neefje meegenomen (je weet wel Ronald, die zo gek is op jou). We zitten lekker op ons terras met iedereen te kletsen tot het weer avond is. Kartini wipt nog even binnen met een klein vaasje met bloemen erin om op de tafel te zetten. Wat zijn het toch allemaal schatjes. Jullie zullen er wel gek van worden al dat positieve geluid, maar kom maar eens zelf kijken dan snap je het beslist! Vandaag Idul Fitri dus ook wij hebben feest en gaan decadent eten bij Taman. Dat wordt dus ook een lekker glaasje wijn erbij. Jammer genoeg voelt Elise zich erg beroerd en zelfs een soepje is nog teveel voor haar. Nick neemt haar mee naar huis en wij blijven met Maan en Monique nakletsen. Vooral over dit land, de mensen, de infrastructuur enz. Echt zakelijk zijn ze niet, zeggen we. Als we vertrekken staat echter Mansur met zijn chidomo voor het restaurant, wetende dat Maan en Monique hem echt niet zullen laten staan. We liggen echt allevier in een deuk. Hoezo niet zakelijk. Mansur weet dat er vandaag amper chidomo’s zijn ivm Idul Fitri en aangezien hij niet echt naar de familie moet, gebruikt hij deze dag om flink te verdienen, inclusief van Maan en Monique. Deze man komt er wel, hij is slim genoeg.

Zondag 14 oktober, Marijke

Vandaag vieren we onze eigen Idul Fitri. Wim en Joyce Sant uit Venray, die samen met 2 familieleden Roy en Adri uit Venlo ook in Graha verblijven, hebben te kennen gegeven dat ze alle kinderen van de kampung op een ijsje wilde tracteren en dan tevens willen kijken hoe ons project in elkaar steekt. Dit is natuurlijk voor ons de gelegenheid om alle kinderen bij elkaar te krijgen voor de jaarlijkse fotosessie. Twee vliegen in een klap. Eful en Cuk hadden al vele liters ijs besteld die ze vanmorgen konden ophalen. Via de moskee omroep heeft Mad al gisteravond en vanmorgen nog een keer omgeroepen dat alle kinderen om 9.00 uur een ijsje krijgen. Nou dat had je gedacht! Om 7.00 uur kwamen de kinderen met hun ouders al van alle kanten toegestroomd. Lachend kijken we om ons heen. Het is ook zo’n heerlijk gezicht, al die verwachtingsvolle snoetjes te zien. Er zijn genoeg kinderen bij die nog nooit van hun leven een ijsje geproefd hebben. Ze blijven allemaal braaf wachten en om 9.00 uur wordt het lekker druk. Wim, Joyc , Roy, Adri, Maan, Monique, Nick en Elise, allemaal zijn ze erbij, uiteraard ook om mee te helpen. Joyce wordt emotioneel geraakt door al die snoetjes. “Ongelooflijk” zegt ze “als je ziet hoe blij deze kinderen zijn en hoe ontevreden ze zijn in Nederland”. Joyce begint met behulp van de dames van de kampung en Monique de ijsjes uit te delen en ieder kind krijgt er een pen bij. Dan wordt ter plekke besloten om alle ouders die erbij zijn op een flesje fris te tracteren. Konden jullie je maar voorstellen hoe geweldig ze dit vinden. Niet te geloven als je bedenkt hoe we in Nederland leven. Na de ijsjes roept Mad via de geluidsinstallatie (al eerder geschonken door Orbis System Solutions b.v.) de namen op van de kinderen en met de foto van hun sponsor in de hand komen ze verlegen naar Joep toe. Hij zet ze allemaal op de foto, onder het toeziend oog van ouders en bezoekers. We missen er een paar die op familiebezoek zijn. Helaas zullen er ook een paar ontbreken omdat ze gestopt zijn met school. Jammer genoeg is ook dit de realiteit. Een paar kinderen hebben geen zin in school en gaan maar af en toe of helemaal niet. De jongens halen ze dan uit het project. Sommige ouders hebben ook niet genoeg discipline om de kinderen te sturen. We moeten consequent zijn en deze kinderen uit het project halen, zodat andere ouders en kinderen zien dat er daadwerkelijk actie wordt ondernomen als een kind niet naar school gaat. Ik vind dit verschrikkelijk, maar we hebben een eerlijk en open project en ook dit is de realiteit. De betreffende sponsors zullen we later hiervan berichten. Maak je maar geen zorgen er staan genoeg kinderen op de lijst die wel willen! Ik roep Nurul om haar de kaart te geven die Anique voor haar gemaakt heeft. De andere Nurul heeft ook een kaart gekregen van haar sponsor Maud. Ook die geef ik af. Dan roepen we ook nog even Muhammad erbij die een kaart heeft gekregen van Norman en Joleine. Met behulp van Eful voor de vertaling, lees ik hem die voor. Wim en Joyce geven te kennen dat ze een Junior High school kind willen sponsoren. Dat maakt ons erg gelukkig, want hiervoor zijn moeilijk sponsors te vinden. Yunus wordt erbij gehaald. Een leuke knul en hij wordt samen met Wim en Joyce op de foto gezet. Joyce, die Indonesisch spreekt, praat even met hem, maar hij is erg verlegen door al die aandacht. Als we even later naar binnen lopen om de financien voor het ijs af te handelen hebben Joyce en Wim nog meer goed nieuws. Joyce, die in de zorg werkt, heeft van mevrouw Opgenoort-Basten nog een bedrag gekregen en Wim heeft van taxibedrijf Twan Peeters uit Oostrum, waar hij werkt ook nog eens eens een mooi bedrag gekregen. Beiden bedragen zullen besteed worden aan medicijnen en we zijn er hartstikke blij mee. Dankjewel! Maan en Monique hadden gisteravond samen besproken om een bedrag voor de medicijnen te schenken, maar Monique wordt aangesproken door Herman. Een jongen van 20 jaar. Hij heeft er al 2 jaar high school opzitten als hij moet stoppen omdat er geen geld meer is. Deze ochtend ziet hij zijn kans en benaderd ons zelf. Monique en Maan besluiten ter plekke om hem verder te helpen en zo hebben we dus weer een sponsor en een student erbij. Met Joyce, Wim, Roy en Adrie lopen we later naar het huisje van Cuk. Daar laat Cuk de administratie zien van het project. Hij heeft maar liefst 3 kasboeken. Eentje voor de schoolkinderen, een voor de medicijnen en een voor de andere projecten zoals de watertank en de electriciteit. Ze bekijken de boeken en ik moet zeggen dat ikzelf zeer onder de indruk ben van het werk van de jongens. De echte kascontrole doen we a.s. zondagavond, wanneer we onze echte projectvergadering hebben. Ik zeg bewust echte, want iedere dag hebben we het wel over het project en wisselen we weer ideen uit. Maan en Nick zijn inmiddels bij Cuk naar binnen gegaan om naar de A1 GP races te kijken, maar na een half uurtje valt de stroom uit en besluiten ze samen met Cuk naar Graha te gaan, waar ze met behulp van een generator verder kunnen kijken. Wij nemen afscheid van Wim, Joyce, Roy en Adrie en lopen terug naar huis. Even opruimen en bijkomen van de drukte. Daar zien we nog de brillen staan die we vanuit Nederland, namens Wim en Joyce mee hadden genomen. We zullen de 2 dozen later bij Cuk afgeven. Maan, Monique en Nick hebben met Boung afgesproken om rond 16.00 uur samen de berg op te lopen naar de Hindhu mensen van het dorp. Wij zwaaien ze uit. Elise ligt in Graha te slapen, want zij voelt zich al de hele dag niet lekker. Als rond zes uur het licht uit gaat (het is hier echt binnen 10 minuten donker) komen ze terug. Boung heeft de hele tocht op blote voeten gedaan. Ik noem hem lachend mongkin (aap). Hij heeft aan een stok een stel kokosnoten meegebracht en die drinken we lekker leeg. De tocht was erg leuk geweest. Ze waren onder de indruk van de rieten hutjes waarin de hindhu mensen wonen en hebben een oude oma en opa ontmoet. Een jongetje had wel een heel bijzondere vlieger. Een jonge vleermuis met een touwtje aan zijn pootjes. Die liet hij wegvliegen en hij haalde hem met het touwtje terug. Ik ben blij dat Maan en Monique nog zoveel van Lombok hebben gezien in een week, vooral het echte leven, ze vertrekken namelijk morgen naar Bali en gaan op eigen houtje verder reizen. Aan het eind van onze reis ontmoeten we elkaar allemaal weer voor de gezamelijke terugreis. We besluiten vanavond, op deze voor ons zo speciale dag, te gaan eten bij Taman. Dit is een van de duurdere restaurants, waar ze zelfs wijn hebben. Voor Elise is het etentje maar heel kort. Na twee lepels soep houdt ze het voor gezien en ze vertrekt met Nick naar huis. Wij blijven met Maan en Monique nog even nakletsen. Het is een rare maar mooie dag geweest. ’s Morgens het simpele leven in de kampung en ’s avonds eindigend met een glaasje wijn.

Maandag 15 oktober, Marijke

We gaan Maan en Monique naar het vliegveld brengen. Aangezien dat niet zo heel ver hier vandaan is, gaan we met de motors. Eful met Monique achterop, Cuk met Maan, Nick met Elise en Joep met mij. In een rustig tempo rijden we naar het vliegveld. Toch een raar gevoel, afscheid nemen van die twee. Ze zullen zich beslist amuseren in Bali en Java. We zijn nu al benieuwd naar hun verhalen. Wij crossen met z’n allen door naar Mataram Mall, het warenhuis van Lombok. We neuzen wat rond en kopen nog wat kleinigheidjes voor ons huisje. Dan met de jongens naar de Mc Donalds. Ja, ja ook hier al vertegenwoordigd. Cuk en Eful vinden het kei-leuk om daar naar toe te gaan, dus toe maar. Dan terug richting Sengiggi, waar we onderweg nog even stoppen voor het prachtige panorama van de baai waaraan Sengiggi gelegen is. Ik voel me dan altijd zo ontzettend blij dat ik hier mag wonen. Door naar pasar Sini, een kleine kledingmarkt voor de toeristen en weer een lekker kopje Lombok koffie bij Poco Loco. Dit restaurantje was het vaste adres van “papa Jan” en “mamma Hannie”. Twee ontzettend lieve mensen die wij hier een paar jaar geleden mochten leren kennen. Zij gingen altijd in april en oktober naar Lombok en verbleven in Graha. Als iemand de cultuur hier begreep dan waren zij het wel. Wij hebben veel steun gehad van deze twee lieve mensen die altijd een luisterend oor en goed advies voor ons hadden. We hopen dat we Hannie hier nog een keer mogen tegenkomen. Aan ons nu om het personeel hier te vertellen dat papa Jan is overleden. Zoals ook voor ons de schok groot was, zien we hier emotionele gezichten. Een van de meisjes loopt geschokt weg, even verwerken.

Joep

We rijden met zijn vieren terug naar ons huisje om nog wat na te kletsen en als het etenstijd is stappen we weer op ons stalen ros om ergens wat te gaan eten. We nemen de 2 dozen brillen, geregeld door Wim bij Hans Anders (piep) mee om deze bij Cuk te droppen maar daar moeten eerst wat drinken. De brillen worden een voor een door iedereen bekeken en opgezet en af en toe komen we niet bij van de slappe lach. Vooral met Boung, eigenlijk vinden we dat daar een knop op moet zitten om hem af en toe uit te zetten. De tranen rollen ons over de wangen en we vergeten dat het steeds later word om te gaan eten. Tegen de tijd dat we opstappen is het al te laat want inmiddels zijn de eettentjes gesloten. Tidak-apa-apa (het geeft niet) dat halen we morgen dan wel in.

Dinsdag 16 oktober, Joep

In alle vroegte zie ik dat voor ons huisje tussen de palmbomen nog wat rook opkringelt tussen in een door mij van stenen gemaakte cirkel als brandplaats. Adi is me voor geweest en heeft zijn huisvuil al verbrand. Helaas zie je hier dat nog veel mensen hun huisvuil gewoon weggooien en ben ik twee jaar geleden begonnen met ons vuil op te stoken. Gelukkig zie ik dat er toch al enkele mensen dit voorbeeld volgen. Terwijl Marijke de kleine was doet maak ik aanstalten om de motor eens te poetsen. Door de regenbui vorige week was hij nogal stoffig. Adi wil me dit wel even voordoen en gewapend met een lap, zeem en een emmer water gaat hij dat ding te lijf. Geloof maar niet dat ik het over mag nemen en hulpeloos sta ik toe te kijken hoe hij dit doet, tot vermaak van Marijke die meteen zegt ”Heb je het weer voor elkaar”? Na afloop van het poetsen zitten Adi en ik ook dan ook tevreden met een sigaretje en een kop koffie in de hand op het stoepje voor de keuken. Terwijl Marijke onze afwas doet reik ik haar mijn lege kopje aan en zegt zij:”Doe jij de afwas maar”. Maar dan zeg ik dat ik me helemaal heb aangepast aan het land en dat mannen hier echt niet de afwas doen. Uiteraard tot hilariteit van Marijke, Adi en Mariam. Ja, als we weer thuis in Nederland zijn zal ik de schade wel in moeten halen. Tidak-apa-apa!! Dan stappen we op ons schone motortje en rijden naar Nick en Elise voor enkele uurtjes zwemplezier en laten ons tegoed doen met een heerlijke massage door de masseuses van Graha, Iba en Ina. Nick en Elise hadden met Boung en Sareah afgesproken om met hun mee te gaan naar de pasar (locale markt) in de namiddag, dus wij pakken dan ook ons boeltje op en gaan naar huis om ons af te douchen. Maar ja, naar huis gaan betekent altijd links en rechts een praatje maken. We redden het toch om thuis te komen en als we net ons opgefrist hebben staat Daan al voor de deur. We worden verwacht bij Sareah om pisang goreng te komen eten (gebakken banaan). Na een uurtje richting huisrestaurant Cap Poer waar we ons onder het blauwe zeil tegoed doen aan een maaltijd voor welgeteld vier en een halve euro, let wel voor 4 personen. We treffen Martin, de Zwitser die hier woont en is getrouwd met Rohanna een sasakmeisje, en die we in juni nog thuis in Nederland getroffen hebben, toen hij ons met een bezoekje vereerde. Elk jaar gaat hij 3 maanden wat geld verdienen in Zwitserland en zo komt hij de rest van het jaar door hier op Lombok. We spreken met hem af dat we hem zondag zullen bezoeken. Dan terug naar ons huisje voor wat na te praten, waarbij Adi aanschuift en we weer een heerlijke avond hebben.

Woensdag 17 oktober, Joep

De warmte is best wel vermoeiend en we besluiten dan ook weer om het rustig aan te doen vandaag. Alhoewel!!! Vandaag vertrekken Wim, Joyce, Roy en Adrie. Zij gaan nog naar Java op familiebezoek, dus gaan we even afscheid nemen van hun bij Graha. Er ligt nog een berg werk op ons te wachten, de foto’s die zondag zijn gemaakt van de kinderen moeten nog allemaal op de laptop. Dat kun je niet met twee man doen dus offer ik me op om dit thuis te gaan doen en kan Marijke nog even genieten van het zwembad. Het is een hele uitzoekerij maar gelukkig hebben de kinderen de foto van hun sponsors in de hand en kan ik bij elke foto de naam van het kind eronder zetten. Er ontbreken er nog een stuk of 10 want die waren zondag niet thuis vanwege familiebezoek. Zo ben ik toch nog een hele middag er mee zoet, maar ja, we hebben tenslotte vakantie. Tegen 17.00 uur lopen we met zijn vieren over het strand, wachtend op de ondergaande zon, drinken nog een lombokkoffie bij de ouders van Yunus die gesponsord word door Wim en Joyce en op het strand een tafeltje hebben waar ze koffie en gebakken banaan verkopen. Ze vertellen ons dat ze er jammer genoeg niet bij konden zijn maar heel blij waren voor hun zoon.

Dan verder op weg naar Coco Loco voor een heerlijk maaltijd, een vertrouwd adresje, ook voor de familie Geurts, die waarschijnlijk elke stap die we zetten hier, meevoelen met ons. Of niet Marianne? Na de maaltijd lopen we weer terug naar Graha en hebben we er weer een wandeling opzitten van bijna zes uur. Het is echt jalan-jalan, among-among.

(lopen-praten-lopen-praten) Ze zijn erg geinterreseerd in het rasta kapsel van Marijke, wat Elise weer vertaald in: “je bent net een lopend museum”.Jullie zien, de sfeer zit er nog goed in.

Donderdag 18 oktober, Joep

Vandaag Eful een boot laten regelen voor naar een van de kleine eilandjes te gaan om te snorkelen. Gilli Trawangan, Meno en Air hebben al een bezoek van ons gehad en we hoorden van Ronald, Ilse en de familie Geurts dat gilli Nango geweldig moest zijn, dus dat wordt ons volgend tochtje. De meesten gaan via land richting eiland en huren daar een bootje voor de korte oversteek. Wij besluiten dus vanaf Graha te gaan en keurig op tijd zien we ons bootje aankomen. Het is een tochtje van dik anderhalf uur maar we varen op een tamelijk kalme zee en dan ook nog niet ver uit de kust. Elise zegt dat we als we straks terugvaren gelukkig met de wind mee terug gaan dus dat het wel mee zal vallen. Wat dat betreft kan ze zich maar beter bij kantoorwerk houden daar heeft ze meer verstand van zal blijken maar daarover straks meer. We kruisen tal van vissersbootjes die terugkomen van hun nachtelijk werk. Een mooi gezicht om de diverse kleuren van hun zeilen te zien. We ontwaren zelfs een schipper met een helm op, oftewel hij heeft een nieuw bootsjongetje en is bang dat hij de balk waaraan het zeil zit tegen zijn hoofd krijgt, of dit is tegen de warmte. Volgens Adi is het toch het laatste. Zelfs de Ferry zien we van stuurboord naar bakboord gaan. Ja, ja, ik voel me al bijna een ervaren schipper! Uiteindelijk zien we drie eilandjes voor ons opdoemen en echt, met witte stranden, bijna te mooi om waar te zijn.

Marijke

Gili Nango ziet er echt paradijselijk uit. Als we aan land gaan moeten wij vieren 15.000 ruphia per persoon betalen. Een slimme Balinees heeft dit eiland opgekocht en dus moeten we betalen. Och ja voor 1,50 euro is dat wel te doen. Het is echt prachtig met felle witte zandstranden. We gaan lekker een beetje in de schaduw zitten en dan worden de snorkels gepakt. Nick is al ervaren en gaat dus eerst met deze bangerik het water in. Ik zwem voorzichtig niet te ver de zee in, ja ik ben nou eenmaal niet zo’n held. Links en rechts zie ik wat vissen, kleine maar ook een paar grotere. Na een tijdje ga ik het water uit en neemt Elise het van me over. Ook al zo’n held, maar Nick begeleid ons goed. Joep heeft inmiddels de hangmat tussen twee bomen gehangen en nadat hij even het water in is geweest, gaat hij dat doen waar hij goed in is, hangmatten! Dit werkwoord heeft hij zelf bedacht. Na een tijdje zijn we weer allemaal het water uit, want de Chinese Indonesiers zijn in grote getalen aangekomen en luid spetterend jagen ze alle vissen weg. Met hun zwemvliezen klappen ze op het water als een kudde olifanten. Voor ons is dan de lol eraf. Maar goed dat we vroeg hier waren. Na een poosje komt onze boot terug. Eful en Adi waren namelijk met de bootsman gaan vissen, hun grote hobby. Ze hebben alleen maar een paar superkleine visjes gevangen. Kasian (zielig hoor). We stappen weer in de boot en gaan naar een ander eilandje om te lunchen. Gili Suda (weet je nog Ronald). We eten met z’n allen een hapje en dan weer het water in. WAUW!!!! We zijn in de hemel beland! Hier gaat de zee na een meter of vijf al de diepte in, met als gevolg dat de grote vissen vooraan al rondzwemmen. Dit is puur genieten, ik heb het gevoel alsof ik in een aquarium zwem. Nick heeft een plastic flesje bij zich waarin water met wat broodkruimels zit, met in de dop een gaatje. Als hij in de fles knijpt krioelt het van de vissen om hem heen. Elise en ik weten niet waar we moeten kijken. Wat is dit mooi!!!!! Ik heb moeite om dit beeld los te laten en vooral Nick zwemt verder en met een onderwatercamera blijft hij foto na foto maken. Adi staat samen met Joep bij het ondiepe gedeelte en ze gooien stukjes brood en banaan in het water. Ook daar komen de vissen massaal op af. Joep ziet ze zo voor zijn neus zwemmen. Eful en de bootsman doen tussendoor een dutje. Mensen, wat is dit mooi. Tegen vieren moeten we toch maar eens gaan denken aan de terugweg, want het is nog een aardig eindje varen en we willen voor de duisternis invalt terug zijn. Met weemoed nemen we afscheid van gili Suda. Hier komen we beslist nog eens terug.


Joep

We hebben inderdaad de wind mee maar de golven zijn een heel stuk hoger geworden als op de heenweg en de zon staat al zo laag dat hij echt steekt onder het afdakje van de boot. Behendig stuurt de schipper de boot mee met de golven maar kan niet voorkomen dat we geregeld bovenop een golf zitten en de schroef het water niet raakt. Het is een lange tocht en door het monotone geluid van de buitenboordmotor vallen de ogen dan ook bijna dicht. Adi zit voorin en wijst respectievelijk op dolfijnen, een zeeslang en een soort van vliegende vissen. Vlak boven ons hoofd zet een vliegtuig van Merpati de landing in voor hopelijk weer wat toeristen. De bootsman laat weten dat hij niet bij Graha aan land kan omdat de zee te sterk is dus moeten we de punt van Sengiggi beach omzeilen waar de golven een kleine anderhalve meter zijn. Af en toe slaat er wat water over het bootje maar veilig komen we aan op de plek waar de boot aan land gedragen word door een flink aantal mensen. Wij waren al inmiddels uitgestapt, en ik bedank Elise voor de raad die ze in het begin van de tocht gaf. We moeten er erg om lachen. Het is nog een eindje lopen naar Graha en bij Marijke is de hitte toegeslagen. Barstende hoofdpijn. Ze ziet er dan ook uit als een kreeft, vuurrood. Alle vier zijn we doodmoe dus we frissen ons wat op en spreken dan voor vanavond af om wat te gaan eten in ons favoriete restaurantje “Cap Poer”.

Vrijdag 19 oktober, Joep

De hele week heeft voor de dorpelingen in het teken gestaan van familiebezoek en gisteravond zaten dan ook op diverse plaatsen voor de huisjes mensen te werken aan een soort van kleine bamboemandjes die vandaag gevuld worden met rijst waarna het geheel gekookt word. Omdat er veel bezoek wordt verwacht morgen, want dan is het grote feest, genaamd “ Lebaren Topat” worden grote ketels buiten op een vuurtje gestookt. Nick en Elise arriveren lopend in ons dorpje en ook zij worden al door vele mensen herkend.

We drinken een bakje koffie, praten nog wat en dan vertrekken ze weer. We hadden afgesproken dat we ons vandaag zouden laten verwennen bij kapsalon “New York” in Ampanan. Als wij met ons motortje de kampung uit willen rijden loopt Marijke nog even bij de familie van Bagman binnen. Een hardwerkende parelverkoper die van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat parels probeert te verkopen. De vrouw van Bagman is in verwachting van het 4e kind. Erg onder de indruk komt ze weer naar buiten want ze kreeg te horen dat het kind naar Marijke of naar mij genoemd gaat worden. We rijden langs Graha om de andere twee op te pikken en gaan vervolgens onder een drukkende warmte heerlijk ontspannen op weg naar Ampanan. De behandeling is zoals ieder jaar weer grandioos. Thuis ga ik nooit naar een kapsalon maar hier kan ik het niet laten.

Als we de terugreis aanvaarden begint het te regenen. Het begint zachtjes maar dichter bij huis valt het er met bakken uit, het onweert zelfs. We wilden op de terugweg nog ergens gaan eten maar besluiten dan om eerst droge kleren aan te trekken en te wachten tot het droog is.

Als het eindelijk zover is en we ons dorpje uit willen rijden treffen we nog Ibu Marsia, een ouder vrouwtje die ons vroeger masseerde en waar tot nu toe niemand tegen op kan.

Ze is heel blij als ze ons ziet maar ze is tevens erg bedroefd. Wat blijkt, vanmiddag is een jongen van 16 jaar uit het dorpje uit een mangoboom gevallen. Kinderen hebben hem gevonden en meteen alarm geslagen omdat er veel bloed bij kwam kijken. Bij aankomst in het ziekenhuis bleek hij al overleden te zijn. Nu pas merken we de verslagenheid in het dorpje. Het blijkt een oudere broer van Muhamad en Ani te zijn, die beiden in ons project zitten. Ook bij ons komt het nieuws hard aan en we weten niet hoe we moeten reageren. We houden ons maar rustig en gaan Nick en Elise ophalen. Samen gaan we bij Alberto eten, een Italiaans restaurant net voorbij de laatste berg die toegang geeft naar Sengiggi. Gezamelijk praten we over wat er vanmiddag gebeurd is in de kampung. Ook dit hoort bij het dorpsleven. We zullen morgen even kijken hoe de situatie is en hoe we ons horen te gedragen. Dat is lastig als je zoiets meemaakt. We willen respect tonen, maar weten niet hoe. Lebaran Topat is morgen het grote feest hier in Sengiggi, maar het kan ons niet boeien op dit moment. We zien wel hoe dit verder gaat.

Zaterdag 20 oktober, Joep

We zijn benieuwd hoe de dag verloopt vandaag. Met Nick en Elise hebben we afgesproken om samen bij Graha te gaan ontbijten. We moeten wel want ons brood is op en een heerlijk klaargemaakt ontbijtje is nooit weg. Als we door ons dorpje rijden staat bijna de hele bevolking op straat, iedereen op zijn moslimsbest. We maken hier en daar een praatje en we horen dat iedereen naar de moskee gaat om 10.00 uur. Als we ons na het ontbijt net geïnstalleerd hebben aan het zwembad komt Eful, Boung en Anna aangelopen en vragen of we straks meegaan naar Lebaran Topat. Als we verbaasd reageren of dit voor onze dorpsgenoten wel doorgaat krijgen we te horen dat alles al achter de rug is omdat men de jongen al heeft begraven na hun bezoek aan de moskee. Zo kan de gemeenschap weer het grote feest bezoeken en alleen de familie rouwt verder. Wel word er elke avond gedurende 9 dagen in het huis van de overleden jongen de Koran gelezen door de gemeenschap, en natuurlijk wordt de familie door iedereen bijgestaan waar maar mogelijk is. We gaan met z’n allen naar Eful, waar Kartini eten klaar heeft staan ter ere van Lebaran Topat. We eten een klein beetje, want vandaag is het echt overal eten. Terwijl we daar zo heerlijk zitten, besluiten Nick en Elise terplekke, dat ze niet woensdag maar pas volgende week maandag vertrekken. Iedereen hier is dolblij met dit nieuws. Inlcusief Joep en ik, want het is zo heerlijk vertrouwd en gezellig met hen. We hebben al vier jaar geleden ook al een maand samen op Lombok gezeten en dat was ook heerlijk. We praten zelfs lachend over het door hen kopen van een stuk land tussen Eful en ons huis. “I had a dream!” Uiteindelijk vertrekken we tegen eenen met 6 motors naar het grote feest. Dit wordt gehouden aan de zuidkant van Sengiggi aan de weg naar Ampanan. Op een veld staan wat bouwsels en is het officiëele gedeelte (wat we overslaan). Aan de zeekant tussen de palmbomen staan tal van bouwsels met koopwaar en voor wat minum (drinken). Dat minum doen we uiteraard bij een stalletje, bevrouwd door iemand uit onze kampung. Het ziet net zoals vorig jaar, zwart van de mensen (letterlijk en figuurlijk) en natuurlijk zijn wij lopende museumstukken. Veel mensen uit andere streken in Lombok bezoeken dit feest en kijken de ogen uit naar de ‘orang turist’. Maar dat deert ons niet, wij voelen ons er wel bij en vinden alles prachtig. Na een klein uurtje stappen we weer op om naar de noordkant van Sengiggi te gaan. Het is een drukte van jewelste, duizenden motortjes beladen met complete families (4 of 5 man erop is geen uitzondering!). Vrachtwagens vol mensen en er staat zelfs een file. Gelukkig niet aan onze kant van de weg. Daar aangekomen alweer tal van bamboebouwsels waar je saté krijgt met lontong. Lontong is kleefrijst omwikkeld met een bananenblad, waarin het ook wordt gekookt. Bij de saté kunnen we kiezen uit ayam of daging, kip of rundvlees. Ik tel welgeteld 18 stokjes per persoon, welliswaar niet zo’n grote stukken als in NL. Maar toch. Dit alles doordrenkt met een pittige saus waar je als je er niet tegen kunt de vlammen van uit je achterste slaan. Ik weet dat bij sommige lezers nu al het water uit de mond loopt!! Onder het rieten dak van een van de bouwsels kijken we uit over de zee waar de mensen ondanks dat er op het moment geen zon is heerlijk in zee rondplonsen, uiteraard met de kleren aan. De zee is best wel ruw en de golven beuken op het strand. Elk jaar verdrinkt er wel iemand maar het feest gaat gewoon elk jaar op dezelfde manier voort. In het westen zouden hier al tal van veiligheidsmaatregelen voor worden getroffen. Na hier weer een uurtje doorgebracht te hebben mengen we ons weer onder de drukte op de weg om huiswaarts te keren. Even een korte rust nu want om 19.00 uur worden we verwacht bij Sareah en Boung om daar te komen eten. In hun kleine kamertje zitten we op de grond met voor ons tal van heerlijkheden. Op de vraag of we vork of lepel willen is het antwoord natuurlijk: “Tida terimah Kasi”. (Nee,dank je wel)

De hele dag heb ik kleine beetjes gegeten, de andere drie hebben overal hun buik rond gegeten, gewoon omdat het lekker smaakte, dus na de maaltijd zitten we nog wat na te kletsen buiten op het platje. Onderling wordt al gezegd dat we het ontbijt van morgen overslaan omdat we zo vol zitten. En hier kent niemand Sonja Bakker.Toch zien we in de kampung geen dikke mensen en dat zegt wel wat over de eetgewoontes in het Westen.

Als we horen dat de moeder van June op bezoek is bij Cuk en June excuseren we ons en besluiten we om haar even te begroeten. We hadden haar vorig jaar tijdens de huwelijksviering van haar andere dochter voor het eerst ontmoet en dat was allerhartelijkst. Als we June vragen of haar moeder er nog is zegt June dat ze ligt te slapen, maar ze had ons al gehoord en kwam meteen naar buiten. En alweer een hartelijke begroeting. Ook zij is zeer verbaasd dat ik als halfbloed amper Indonesisch spreek en dat Marijke het al redelijk onder de knie heeft. Ik krijg het maar niet geleerd, zou dat aan de leeftijd liggen? Wel is het zo dat de mensen hier veel Sasak praten en dat is heel anders als bahasa Indonesia. Nick en Elise spreken ook een aardig woordje indotaal.Ik heb niet zo’n talenknobbel maar ben waarschijnlijk beter in hangmatten, vuurtje stoken en het lekkerste voor de muggen, want die weten me in grote getale te vinden, ondanks het insmeren! Terwijl de andere drie er nauwelijks last van hebben. Thuis aangekomen horen we dat Adi’s zus met man en kinderen morgenvroeg weer naar huis vertrekken. Omdat Adi het te gevaarlijk vindt met twee kinderen en twee volwassenen op een motor, besluit hij om samen met Mariam mee te rijden. Wij besluiten ter plekke om morgenvroeg om zes uur op te staan en de lieve familie uit te zwaaien.


Zondag 21 oktober, Marijke

Lekker vroeg present en we zwaaien de familie van Adi uit. Wat zijn dat fijne mensen. Heerlijk gewoon. We duiken toch nog lekker even het bed in en worden rond negen uur uitgeslapen wakker. We luieren en lezen wat en rond de middag komen Nick en Elise om samen naar Martin en Rohanna te vertrekken. Martin heeft ons namelijk uitgenodigd voor de lunch. Terwijl we naar hun toe rijden verbazen we ons over de drukte op de weg, maar aangezien Lebaran Topat op een zaterdag was, wordt de zondag er nog achteraan geplakt en in het echt nog een drukte van jewelste. Rustig en voorzichtig rijdend komen we bij Martin aan. Hij heeft een vriend uit Zwitserland op bezoek en de gesprekken worden nu in het Duits gevoerd. Is wel weer even wennen. Rohanna roept ons binnen voor het eten en dan wordt er weer een heerlijke soto (maaltijdsoep) opgediend. Je zou bijna denken dat ons leven hier alleen maar bestaat uit eten! Ik amuseer me kostelijk met kleine Ailan, de jongste dochter van 3 jaar, die mij samen met Rohanna uit een plaatjesboek bahasa Indonesisch leert. Aan het eind van de middag toeren we voorzichtig terug, want het is nog steeds erg druk. We gaan even internetten en dan naar huis. Om half negen hebben we immers de grote ‘meeting’ over ons project. Eerst gaan de mannen van de kampung nog de koran lezen in het huis van de overleden jongen. Elise en Nick komen wat eerder en hebben lekker eten meegebracht van de plaatselijke ‘snackbar’. Een bamboehutje met een tafel en aan weerzijde een houten bank. In een vetvrijpapier zit heerlijke rijst met groente en stukjes kip. Als de heren aanwezig zijn beginnen we met de vergadering. We hebben Elise en Nick gevraagd om er ook bij te komen zitten, zodat ze zien hoe het allemaal werkt. Eerst lopen we alle foto’s na om te kijken of de namen kloppen en daarna zijn de kasboeken aan de beurt. Cuk heeft er inmiddels 3. Nummer 1 is voor de schoolkinderen, nummer 2 is voor de medicijnen en nummer 3 voor de projecten die voor het hele dorp zijn, o.a de watertank. De kasboeken zien er keurig uit en elke cent is verantwoord. De losse rekeningen heeft hij keurig in een kartonnetje erbij. We zijn echt onder de indruk van zijn administratie. Daar kan menige Nederlandse boekhouder nog wat van leren. Dan gaan we het geld overhandigen dat we meegenomen hebben uit Nederland. Het resterende bedrag voor de schoolkinderen, een bedrag voor de medicijnen, een prachtige schenking van de familie Geurts en dan hebben we nog dat geweldige bedrag dat Theo Kleeven bij elkaar kreeg n.a.v zijn jubileum. Van Elise en Nick krijgen we dan ook nog een bijdrage voor de medicijnen. Wat een schatje. Dan wordt er gepraat en gepraat. We hebben het over de waterkosten. Misschien zouden de mensen zelf hieraan mee moeten betalen. Maar dat is ondoenlijk, om uit te zoeken wie wel of niet water pakt en hoeveel. De jongens besluiten dan om zelf sponsor te worden voor de waterkosten. Nou, dit gaat ons toch echt te ver. Als Elise en Nick horen dat het over een bedrag gaat van plus/minus 4 euro per maand, stellen zij zich garant voor de waterkosten. Mocht de sponsoring hiervoor op zijn, dan betalen zij verder. Terima kasih. Hoe doen we wat. Er blijken dus vijf kinderen te zijn gestopt met school. Het project trekt zich dan ook accuut terug. Een kind is verhuist en de andere vier hebben of zelf geen zin of de ouders houden ze liever thuis. Deze kinderen krijgen geen tweede kans. De jongens zijn daar keihard is, want dit is het voorbeeld voor de rest van de ouders en kinderen. Nemen we ze terug, dan is de volgende spijbelaar zo present. Moeilijk maar duidelijk. Ik zou het liever positief houden, maar wij zijn geen Unicef of zo en kunnen dus alleen de waarheid vertellen. Daar hebben onze sponsors recht op. Inmiddels hebben we alweer 12 nieuwe lagere school kinderen, dus het project gaat verder. We praten over het bedrag van Theo. Zijn verzoek was om te kijken naar de oudere mensen en eventueel gehandicapten. Voor wat betreft de ouderen, die worden door hun eigen families opgevangen. Zijn ze alleen dan zorgt de kampung in zijn geheel voor die mensen. Gehandicapten hebben we maar een jongen kunnen vinden, die licht gehandicapt is. Hij gaat niet naar school, maar is wel het lieverdje van het dorp en iedereen zorg voor hem. De jongens zeiden, dat wanneer het project de ouderen gaat helpen, de familie dit loslaat. Dan krijgen we zo’n situatie als in Nederland en dat willen we absoluut niet. De ouderen hier hebben nog allemaal hun taak. Als is het maar op de kleinkinderen letten of een beetje het vuil oprapen in het dorp. Het respect dat de ouderen hier krijgen is heel warm en intens om te zien. Daar kunnen wij nog veel van leren. Onze eerste gedachte is dan om alle kinderen die op junior- en high school zitten mee te nemen in het project, maar dat zou betekenen dat ze allemaal een half jaar tot een jaar gratis kunnen en dan moeten de ouders toch weer zelf betalen. Tevens beseffen we dat het voor sommige sponsors niet haalbaar zal zijn om een kind na de lagere school verder te sponsoren. We hebben daar alle begrip voor, maar willen de kinderen toch de kans geven om door te laten gaan en wij zoeken dan zelf naarstig verder naar een nieuwe sponsor. Voor die overbruggende periode willen we dan de bijdrage van Theo gebruiken en tevens voor kinderen op de junior- en high school die door familieomstandigheden plotseling zouden moeten stoppen. De ouders kunnen dan een bijdrage vragen bij het project. In feite wordt de bijdrage van Theo dus de garantie voor ons project, dat we verder kunnen gaan, ook als we even geen nieuwe sponsors kunnen vinden. We vinden dit toch allemaal de belangrijkste keus, vooral gezien het feit dat voor alles ons project gebaseerd is op het onderwijs voor alle kinderen van de kampung. Hier is iedereen het roerend over eens. Theo, dankzij jou hebben we nu een buffer en kunnen op deze manier zeker verder met ons project. Dit voelt voor iedereen goed. Dan het bedrag van familie Geurts. Eful vertelt dat hij al wat langer denkt over een soort van microkrediet, iets wat mij ook al lange tijd boeit. De jongens zijn zeer geïnteresseerd, omdat dit een manier is om de mensen te helpen, maar tevens een kapitaal op te bouwen, zodat het project straks zichzelf kan bedruipen. Laten we eerlijk zijn, ook wij hebben niet het eeuwige leven en dit geeft het project de kans om door te gaan. De banken in Lombok en ook veel Chinezen lenen geld uit tegen woekerprijzen en de mensen zouden met kleine bedragen zeer geholpen zijn. De jongens willen hier langer over nadenken omdat het toch geen kleine beslissing is. Het is inmiddels een uur ’s nachts en we zijn bekaf. Het idee om te proberen via een grote sponsor in Venray een bemo (transportmiddel) te krijgen, laten we voor vanavond even rusten. Dit was meer dan genoeg. Iedereen keert huiswaarts en wij praten nog even met Adi na. We praten nog eens over het overlijden van die jongen. Iets wat ons toch erg aangesproken heeft en we eigenlijk niet weten hoe we respect kunnen tonen aan de familie. Adi zegt dat hij ons dat ook eigenlijk uit had moeten leggen. De vrouwen brengen vrij snel na het overlijden een kilo rijst naar de familie en alle mannen van de kampung dragen per gezin 5000 ruphia bij voor het betalen van de begrafenis. Zo leren we weer wat van de levenswijze in dit dorpje. Een begrafenis zal trouwens altijd binnen 24 uur plaatsvinden. Voor ons een heel raar gevoel. Net alsof je geen tijd krijgt om te rouwen. Na deze uitleg kruipen we, bekaf tegen tweeen het bed in.

Maandag 22 oktober, Marijke

Om zes uur eruit en om half zeven present bij de winkel van Cuk. Voor op het stoepje zit Cuk, June, Elise en Nick al klaar, om te kijken hoe de jeugd in hun mooie uniformen naar school gaat Aan mij de eer om de junior-high school kinderen hun dagelijkse geld voor de bemo te geven en tevens het lijstje af te turven of ze ook naar school gaan. Er is een kind van de berg die zijn geld per week krijgt. Hij moet nl anders behoorlijk ver omlopen om het geld op te halen. Tot nu toe is hij heel ijverig en het geld wordt dus niet verspild. Even laten komt de moeder van de overleden jongen door het zandpaadje op weg naar de markt. Met afhangende schouders en haar gezicht vertrokken door intens verdriet, loopt ze bijna verdwaasd voorbij. Ze wordt door iedereen toegesproken, alleen weten we niet wat de mensen zeggen. Het lijkt een beetje een ferme taal, alsof ze haar allemaal op willen beuren. Je blijft toch een toeschouwer die probeert te begrijpen en te leren. Elise valt het ook op dat men hier snel probeert de draad van het leven weer op te pakken. De mensen hier zijn overlevers, dat merk je aan alles. Het leven is hier erg hard, maar duidelijk. We gaan even met z’n vieren in ons huisje ontbijten en dan ga ik met Nick en Elise mee naar Graha. Joep is nog steeds moe en kruipt lekker terug op bed. Ik hoop aan het zwembad een beetje te dutten, maar dat blijkt ijdele hoop, als er een familie bij komt liggen met een paar schreeuwende kinderen. Tidak apa apa. Na de middag loop ik met Elise via de andere kant van de droogstaande rivier, door het andere gedeelte van de kampung terug naar huis. Elise gaat samen met Mariam koken in het kleine keukentje en ik ga Ani en Daan les geven op de laptop. De vakantie is voorbij, er moet gewerkt worden. Ik sta nog een tijdje bij het koken toe te kijken. Geweldig hoe vers alles is en hoe mooie het wordt klaargemaakt op de petroleumbrandertjes. Elise geniet!!! Het is inmddels half drie en ik had om twee uur met de meiden afgesproken. Ik roep naar Hamad en Ismael, de broers van Daan, of ze weten waar Daan is. Daan zit rustig thuis en was het helemaal vergeten. Snel komt ze met Ani aanlopen en we beginnen aan de eerste les, een brief maken op de laptop. Daan weet al aardig de weg op de computer en Ani is goed in Engels. Een leuke combinatie. Ze maken hun eerste brief en na anderhalf uur houden we het voor gezien. Morgen de volgende les. (Dus Marianne, nog even geduld en dan krijg jij je mail) Tussendoor komt Adi mij een kopje koffie brengen en Joep en Nick zitten gezellig bij Adi te kletsen. Ik maak constant grapjes met Adi over ‘emancipatie’. Als hij me dus de koffie brengt, maak ik hem een groot compliment en zeg, “oke, this is emancipatie”. Hij ligt in een deuk, want eigenlijk vindt hij emancipatie maar niks. Ik heb vanmiddag dus maar meteen een foto van hem gemaakt toen hij in de keuken koffie stond te maken. Het begin is er! Even later wordt ik geroepen door Elise. Het eten is klaar. Super lekkerrrrrrrrrrrrrr. Nasi putih (gekookte rijst) met sajur lode (groente gekookt in verse kokosmelk), tempe sambal, (tempe met een pittige boemboes) en frikadel (nee, niet zoals bij ons!!). Een heerlijke gekruide aardappelpasta waar kleine koekjes van worden gebakken. Nou, Mariam en Elise het is gelukt. We likken onze vingers erbij af (ook omdat we met onze handen eten natuurlijk) Na het eten gaan Nick en Elise naar huis en ga ik eindelijk achter de laptop zitten om het verslag van gisteren en vandaag bij te werken. Het is leuk om te doen, maar het lijkt bijna op werken (grapje).

Omdat we toch nog even boodschappen moeten doen gaan we maar even langs het internetcafe om jullie van de laatste stand op de hoogte te brengen. Waarvan akte!!

Dinsdag 23 oktober, Joep

En weer zitten we al om zes uur in de morgen op het stoepje bij Cuk. We moeten nog een aantal kinderen op de foto zetten. June komt al met de koffie en de koekjes. De eerste kinderen zijn al op weg naar de school. Ze hebben er weer echt zin in. Marijke turft de lijst af en geeft de kinderen die er recht op hebben hun dagelijkse openbaar vervoersgeld. Keurig gekleed in hun uniformpjes, op hun rug een rugzak die bij de kleintjes groter is als de helft van hun lichaamslengte komen ze voorbij gelopen. Een van de mannen van de kampung gaat naar de moskee en even later horen we de geluidsinstallatie. Dit is dus tevens de informatiebron voor de kampung. Cuk vertaalt: De dokter komt om 11.00 uur naar een van de huizen toe en alle baby’s en zwangere vrouwen kunnen komen en krijgen een gratis consult. Weer iets wat de regering heeft geregeld. Dit is pas het eerste jaar dat we zien, dat de regering dingen doet voor de mensen. Er is nog hoop. Terwijl we op het stoepje zitten moet er af en toe iemand in het winkeltje zijn en als diegene tussen ons door moet maakt hij/zij een gebogen rug, een hand naar de grond en zegt: “Permissie”. Je hoort dan te antwoorden: “Silakan”(alstublieft). Ik vind dit een mooi gebaar en we doen het zelf ook al. Cuk was helemaal vergeten tegen de kinderen van de berg te vertellen dat ze even langs zijn huisje moesten lopen voor het maken van de foto, dus dat wordt morgenvroeg weer om zes uur present op het stoepje. Hij vertelt dat hij al een paar dagen druk bezig is in zijn functie als kepala desa (dorpshoofd) want een drietal jongelui zijn ‘s nachts niet thuis geweest maar met respectievelijk een jongen of meisje op stap geweest. Hier heerst een orde dat een meisje voor 23.00 uur binnen moet zijn, zo niet dan betekent dat dus dat ze verplicht is om te trouwen met de jongen die op dat moment bij haar is. Cuk moet in zijn functie een gesprek aangaan met de ouders over het hoe en wat. Deze week of volgende week gaat er dus al iemand trouwen! De ouders en de kepala beslissen hierover. Ik vraag of het voor maandag nog kan gebeuren want dan kunnen Nick en Elise hiervan ook de ceremonie bijwonen, aangezien zij maandag richting Bali gaan. “Oke, I will ask” zegt Cuk met een stalen gezicht. Ben benieuwd of dit gaat gebeuren en laat het op ons afkomen. Als ik aan Adi vraag dat als ik ’s avonds een meisje van de kampung achterop onze motor meeneem naar bv. Mataram en ik krijg op de terugweg pech met de motor en kan onmogelijk voor elven thuis zijn, dat ik dan dus een probleem heb waarop Adi resoluut zegt: “Yes, thats right”. Moet je in NL eens mee aankomen. Maar we leven nu hier! We gaan lekker terug naar ons huisje en ik kruip nog voor een uurtje het bed in. Tegen tienen, ze wilden niet te laat komen, staan Daan en Ani al op de stoep voor hun dagelijkse les achter de laptop en ze pikken het snel op. Ze hoeven vanmiddag pas naar school. Morgenvroeg gaan we met hen naar internetcafe voor het aanmaken van een emailadres voor hen. Met Nick en Elise hadden we via sms afgesproken dat we vanmiddag naar Mataram Mall zouden gaan. Een groot warenhuis in Mataram. Omdat we vorige keer met de motor zijn gegaan en Cuk op de terugweg voorop reed door allerlei kleine straatjes , weten we echt niet meer hoe de weg terug gaat. We pakken dus de bemo. Voor diegenen die niet weten wat een bemo is, dit is dus een klein suzukibusje waarin achter 2 bankjes langs de wand staan. Voor Nederlandse maatstaven kunnen hier dus 8 man in maar hier ligt dat een beetje anders. Met andere woorden, er kan er nog altijd wel iemand bij. Het is dan ook altijd bloedheet in die dingen zodat de deoderant je gaat drijven. Je kunt van Sengiggi naar Ampenan, daar moet je overstappen voor de rit naar Mataram. De kosten zijn het eerste stuk 3000 ruphia en het tweede stuk 2000 ruphia. Graag nemen ze de toeristen mee want die weten toch niet wat dat kost, en dan kunnen ze vragen wat ze willen, maar met keurig gepast geld verlaten we de bemo, tot grote teleurstelling en ontsteltenis van de bemochauffeur. We lopen hier wat rond en tegen een uur of 5 aanvaarden we de terugweg, goed opnemend waar we precies rijden. Het blijkt een lange rechte weg te zijn. Weten we dat weer voor de volgende keer. In Ampenan treffen we Daan die met dezelfde bemo met ons meerijdt. Marijke laat haar een woordenboek zien wat ze gekocht had en dan begint Daan ons te overhoren. Zij probeert de woorden in het Nederlands te zeggen en wij moeten ze in het Indonesisch zeggen. Tot grote hilariteit van de andere medereizigers. We zien een mooie zonsondergang op zee, een vuurrode bal die tamelijk snel verdwenen is. Elke dag gaat hier de zon op hetzelfde tijdstip onder namelijk om 18.15 uur en komt om 05.30 uur weer op. Het is voor de mensen hier dan ook onbegrijpelijk als wij hun vertellen dat het bij ons anders is. Lange dagen en korte dagen, dat kennen ze hier niet. Alleen jammer dat het hier nu in de periode voor de regentijd wat heiig is, anders zag je de mooie vorm van de Gunung Agung (vulkaan) op Bali. We hebben met de 4 mannen uit ons project afgesproken dat ze op onze kosten met ons mogen gaan eten en zij kiezen uiteraard voor ons favoriete restaurantje onder het blauwe tentzeil “tenta Cak Poer”. Als de bestelling wordt opgenomen schiet iedereen in de lach als Elise “ayam sorry” vraagt. Zelfs de eigenaar kan zijn lach niet weerhouden. De ayam (kip) die je in de straatkraampjes krijgt hebben duidelijk nog geen vlieguren erop zitten. Ik denk dat aan een hollands kippepootje meer vlees zit dan op zo’n Lombokse kip. We hebben hier wel eens gegeten bij een wat duurder restaurant en daar kregen we een normale kip met veel vlees. Toen ik Adi daar een keertje over aansprak zei hij:: In the street you eet ayam sorry!’. Vandaar ons gelach. Na het eten rijden we nog naar Boung om op zijn bruka (platje) na te genieten van Lombok koffie en thee, waarbij de tranen van het lachen weer rijkelijk vloeien en waarna we weer de dag afsluiten. We zeggen altijd dat hier in een maand meer gelachen wordt als in NL in een heel jaar.

Marijke

Wat Joep hierbij vergeet te vertellen is, dat hij de reden is van de vele lachsalvo’s. Hij doet allerlei typetjes na met als uitsmijter een model op de catwalk. We liggen echt in een deuk en Adi zegt regelmatig: “Joep please stop, my stomach hearts”. Hier wordt zoveel gelachen, dat is gewoon heerlijk.


woensdag 24 oktober, Marijke

Zes uur op en tien over zes op het stoepje. Het wordt al bijna routine. Ik begin zelfs de snoetjes van de junior High school te herkennen. Iedere dag krijgen ze dus 3000 ruphia voor het transport. We hebben nog geluk dat de kinderen voor half geld mogen reizen anders zouden ze helemaal niet naar de junior high-school gaan. Weer vinden we een kind waar we nog geen foto van hebben. Het schiet niet echt op, maar ’s morgens hier op het stoepje is wel ontzettend leuk. We zien alle kinderen naar school lopen, de vrouwen lopen naar de grote weg om met de bemo naar de pasar te gaan. De mannen (die werk hebben) gaan naar hun werk. De vrouw van Bagman doet weer de afwas onder luid kabaal van haar tweeling. Die soms prachtige stralen presenteren als ze richting straat staan te piesen. Ja, naar het toilet gaan zo’n kleintjes niet, hup eruit en laat maar lopen Wij zitten met een kopje tubruk, dat trouw iedere morgen door June voor ons gemaakt wordt, te genieten. Als alle kinderen richting school zijn, lopen wij terug naar huis. Onderweg treffen we Boung die vraagt of we de kindergarten al gezien hebben. Ook dit is een initiatief van de regering. Kinderen tot en met 4 jaar krijgen al een beetje schrijfonderricht van een mevrouw uit het dorp. Ook Ana mijn kleine scheetje zit erbij. Ze zijn nog op de kleine speelplaats. Stel je hierbij voor, een kleine plek van 4 bij 4 meter met aangeveegd zand. In de bomen hangen schommels, eentje is alleen het touw en aan de andere zit een autoband vastgemaakt. De zes hummeltjes (meer zijn het er niet) hebben allemaal vol trots met een zo goed als lege schooltas, bijna net zo groot als zijzelf, op de rug hangen. De les is nog niet begonnen, dus wij lopen naar huis en gaan toch maar even bijslapen. Tegen tienen brengt Joep mij even naar internet en gaat dan samen met Nick, Daan en Ani ophalen voor hun eerste internetles. De jongen van internet beloofd me om de meiden te helpen als wij er niet meer zijn. Het duurt even want eerst moet er een e-mailadres voor de dames aangemaakt worden. Jongens, wat zijn ze trots met hun e-mail account. Ik besluit voorlopig maar dat alle andere junior-high school kinderen de mail maar via Daan en Ani moeten versturen naar ons. Wij sturen ze daarna wel verder naar de sponsors. Als dit allemaal goed gaat kunnen we volgend jaar voor ieder kind een apart e-mailadres aanmaken. Vol trots lezen Daan en Ani de mail die ze al via ons gekregen hebben van de familie Geurts en van de familie Klomp. De eerst briefjes van hen worden ook verstuurd. Het begin is er. Morgenavond gaan we nog een keer en nemen dan Kartini mee. De vrouw van Eful is in de ochtenduren lerares en ’s middags zit ze op de universiteit van Mataram voor de opleiding van lerares Engels op middelbaar niveau. Zij wil ook dolgraag leren mailen en kan straks de meiden helpen, waar nodig. De dames worden na de ‘les’ naar huis gebracht en wij besluiten deze middag lekker aan het zwembad door te brengen. Dat is de enigste plaats waar het in deze hitte uit te houden is. Ja de warmte is extreem zo tegen het regenseizoen aan, maar gezien de temperaturen in Nederland, klagen we niet. Nick besluit dat hij vanavond zin heeft in kip, geen ayam sorry, maar echte. Dan komt er dus maar een restaurant in aanmerking: Taman. Gelijk het probleem opgelost, van waar eten we vanavond. Na het eten gaan we met z’n vieren naar Adi, want Nick en Elise hebben hem vanmorgen beloofd dat ze een paar horloges komen kopen. Arme Adi heeft daar dus de hele dag buikpijn voor gehad, want hij vindt het verschrikkelijk om aan zijn vrienden een prijs te vragen voor zijn horloges. Vanavond lost Joep het op, door als Adi’s assistent de horloges te verkopen, dit tot hilariteit van ons allemaal. Hij is weer helemaal op dreef en verzint er hele verhalen omheen. Happy hour, de breedte van het bandje, original copy en noem maar op. Uiteindelijk na veel gebla, bla van Joep komen we eruit en heeft Adi weer goede zaken gedaan. Terwijl we daar zitten te kwatsen komt Eful er even bij staan en hij vertelt me dat ze van de interest (de rente van het schoolgeld), namens het project een bijdrage hebben gegeven aan de ouders van de overleden jongen. We maken ze een compliment voor dit juiste gebaar. Ook praat ik toch nog even met Eful over de kosten van een nieuwe Bemo (vervoersbusje). Ik wil toch proberen om dit gedaan te krijgen in Nederland. Het zou zoveel schelen aan vervoerskosten voor de schoolkinderen en ook de vrouwen zouden ontzettend geholpen zijn. De rit naar de pasar, bijna dagelijks, is voor hen financieel een rib uit hun lijf. Eful beloofd om dit na te vragen en eventueel ook de prijs voor een goede 2e hands bemo.

Donderdag 25 oktober, Marijke

Weer zien we alle kinderen naar school vertrekken en weer krijgen we er een foto bij. We missen nog vier kinderen. Ze wonen aan de andere kant van de rivier dus moeten ze omlopen voor de foto. Dit moet nog een keer lukken. Als we naar huis lopen om bij te slapen (ja vroeg naar bed gaan we ook niet en het is en blijft vakantie) vraagt Cuk of we de motor nodig hebben. We hebben niks gepland dus hij neemt de motor even mee om de olie verversen. Goeie zet, hij denkt ook aan alles. Wij duiken weer lekker decadent ons bed in. Lekker uitgeslapen worden we wakker. Joep begint alvast aan het sorteren van de foto’s. Het zijn er nogal wat en het is een heel uitzoekwerk. De laptop blijft hier, maar we hebben een externe schijf meegenomen, waarop we alle info weer mee naar huis kunnen nemen. De techniek staat voor niets. Cuk komt de motor terugbrengen, gepoetst en wel. Je wordt er gewoon verlegen van, wat die jongens allemaal voor ons doen. Eful komt er ook nog even bij en we zitten tot ruim in de middag te kletsen over het project en hoe ze het allemaal doen. Het is voor hen ook prettig om eens hun verhaal te kunnen doen. Eful laat zien wat de kinderen allemaal krijgen. Dat kan omdat de voorraad in ons huisje opgeslagen liggen. Ze gebruiken ons huis als kantoor. Dit hebben we zelf voorgesteld. Een tas voor meisjes staat al gebruiksklaar met daarin, 3 complete sets, een witte blouse met rood rokje, stropdas, petje en riem, een bruin rokje met beige blouse, een groene lange rok met groene blouse, 2 paar sokken, 1 paar schoenen en schrijfspullen. De boeken gaan per leerjaar uiteraard. Ook moeten ze via de school nog een gymsetje kopen. Dit wordt uiteraard ook betaald door ons project. Leuk om te zien, maar indrukwekkend als we horen dat Eful alle schoenmaten opneemt, naar Mataram gaat om de bestelling door te geven, dan weer later deze op gaat halen en dan nog een keer terug moet, omdat er altijd kinderen zijn die een maat groter of kleiner moeten hebben. Dat zijn dan nog alleen maar de schoenen. Ja, in mei/juni hebben de jongens het razend druk, want dan begint het nieuwe schooljaar en krijgt iedereen nieuwe spullen. De oude kleding gaat, indien die nog goed genoeg is, naar een andere kampung, waarmee weer andere kinderen geholpen worden. We zijn echt trots op de boys. Nick komt ook nog even aan en we praten nog meer, ook over het gevoel van Nick en Elise. Hoe mooi Graha ook is, ze zouden duizend keer liever in de kampung zitten. Wij begrijpen dat gevoel. We gaan op tijd eten, want om half acht komen Daan, Ani, Nur en Kartini naar internet en krijgen ze even les in e-mailen. Nur is de zus van Ani en ook zeer geinteresseerd dus nemen we haar mee. Kartini, de vrouw van Eful. Een hard werkende dame, die ook dolgraag wil leren e-mailen. Ani en Daan zijn al zover dat ze zelf de e-mail checken met een klein beetje hulp en ik maak een adres aan voor Nur en Kartini en leg ze globaal uit hoe het werkt. Al met al zijn we toch anderhalf uur bezig. Maar de dames leren snel. De jongens van internet zijn ook niet te beroerd om ze wat uit te leggen, dus dat komt wel goed. Ook checken we nog even onze eigen mail en tot onze verbazing hebben we een mailtje van een zekere Frenk, die aanbiedt om jaarlijks sponsor te worden. Geweldig nieuws als je zo midden in het project zit. We sturen hem dan ook meteen een bedankmailtje. In de tussentijd hebben Joep, Nick en Elise buiten lekker zitten kletsen met Anton en de broer van Adi, beiden verkopers. Na de les gaan we naar Boung, lekker op de bruka uitwaaien. Boung is er nog niet, maar komt even later aanrijden met Sareah. Elise had met hem gepraat of een bepaald lekkernij die ze nog kende van eerdere reizen door Indonesie. Nou dan wordt dat dus meteen voor ons gehaald, 2 dorpjes verder. Je durft bijna niks meer te zeggen, ze proberen iedere wens te vervullen. Als we naar huis gaan zit Adi buiten en ik zie meteen waarom. Het is volle maan. Adi maakt de lampen uit en we zitten met z’n drieen even te genieten. Het licht valt op de kelapabomen, waarvan de takken nu wel van zilver lijken. Het licht is zo helder dat je schaduwen op de grond ziet. Iets wat bij ons met al dat ‘vals’ licht van de broeikassen e.d. niet meer voor te stellen is. Ik zou wel de hele nacht willen blijven kijken, maar mijn ogen vallen dicht en morgenvroeg is het weer om zes uur present zijn.

vrijdag 26 oktober, Joep

Erg vroeg zitten we weer op het platje bij Cuk en nu gewapend met een filmcamera om wat bewegende beelden te schieten. Maar dat valt vies tegen want zogauw de kinderen zien dat ze gefilmd worden draaien ze hun hoofd om. Ondanks dat ik het zo onopvallend mogelijk wil doen. Omdat het vandaag vrijdag, dus een speciale gebedsdag is, hebben ze ook allemaal het groene uniform aan, mintgroen, niet dat jullie denken dat het hier een militair regime is!! Er is wat van te zeggen over de uniformpjes, je ziet zo het verschil niet tussen arm en rijk en hiet loopt niemand te klagen dat ze ook perse die Nike schoenen of zoiets willen hebben. Iedereen ziet er gelijk uit. Kleine Anna komt met 2 vriendinnetjes een schriftje kopen maar de voorraad lig in ons huisje dus wij nemen hun mee naar huis. Ook zij zien er heel mooi uit. Marijke loopt nog even met hun mee naar hun klasje, terwijl ik me weer eens bezig hou met het opstoken van ons huisvuil. We hebben een Europese toiletpot in tegenstelling tot de andere dorpsbewoners en wij gebruiken dan ook nog papier. Door het toilet spoelen is geen optie, te snel verstopt. Dit papier komt na gebruik in een afvalzakje terecht en verbrand ik dus. Mensen hier gebruiken geen papier maar hun linkerhand en water. Veel hygieniser als bij ons. We nemen nog even een klein tukje en als we de deur achter ons dicht willen trekken om naar Graha te gaan voor wat verkoeling aan het zwembad, staat er, tot onze verbazing, een Nederlands/Indonesich stel voor de deur. Wij zijn het niet gewend dat er toeristen in ons dorpje komen. Nick had hun gewezen waar we woonden. Een heel leuk gesprekje is het resultaat. Zij lopen weer verder en wij spoeden ons voor een koele duik. Het is weer bloedjeheet en je hoort volgens mij het water sissen als we te water gaan. Ook is het weer tijd voor een massage en dan keren we weer huiswaarts voor een verkwikkende douche.

Kartini wilde ons uitnodigen om ook bij haar te komen eten maar Marijke besluit het om te draaien. We weten dat ze in alle vroegte al op weg is naar school om kinderen les te geven en daarna moet ze zelf naar de universiteit. In de avonduren moet ze dan ook nog het nodige huiswerk doen. Marijke besluit haar taak te verlichten om met haar en Elise bij Cap Poer te gaan eten. Het voorstel word in dank afgenomen. Als we haar ophalen vraagt ze of Daan ook mee mag. Ze durft namelijk niet alleen over de zandpad te rijden waar vorige week de jongen uit de boom is gevallen, zo vertelt ze later. Nick en ik zetten hun af en wij gaan Happy Cafe met een bezoekje verblijden, er speelt namelijk een band. Dus de dames apart en de heren apart. Na het eten komen Marijke en Elise ons ophalen en gaan we naar huis. Met Bagman wil Elise ook nog even zaken doen en dat kunnen we beter in de beslotenheid van ons huisje doen zonder pottekijkers. Terwijl ze daarmee bezig zijn en Nick zijn horlogebandje iets strakker laat maken bij Adi, vraag ik terloops of Adi nog aan mijn horloge heeft gedacht. Hij kijkt me aan en zegt:”Sorry Joep, I sell it allready to a toerist on the beach, I forgot that you want it, sorry”. Hij kijkt me met zo’n treurige ogen aan dat ik zeg: “Tidak apa apa Maybe next time”. Als Nick en Elise aanstalten maken om naar huis te gaan zegt Nick nog of hij een ander horloge wil inkorten. Tot mijn verbazing blijkt het dat horloge te zijn waar ik mijn oog op had laten vallen. Wat blijkt. Het is een kadootje voor mij van Nick en Elise, zij waren de “toerist on the beach” Het heeft Adi veel moeite gekost om het spelletje met Nick en Elise mee te spelen. Hebben ze mij eens een keer te pakken i.p.v. andersom!! Natuurlijk weer alles met het nodige gelach. Terima Kasih Nick dan Elise. We blijven nog even nazitten om de prachtige volle maan te bewonderen, maar dan zoeken we weer te laat ons bed op.

Zaterdag 27 oktober, Joep

Of je het geloven wilt of niet maar om half zes waren we al op. Doel is om het vertrek van de kinderen gade te slaan aan de grote weg. Waar de zandweg uitkomt op de grote weg staat een bruka en gezeten hierop filmen we het straatbeeld wat langzaam op gang komt. Aan de overkant stopt een motortje wat bijgetankt word door Mami, een broer van Cuk en Boung, de sigaret bungelend uit zijn mond en in de linkerhand een trechter en de rechterhand de fles met benzine. Mensen gaan en komen terug van de markt in Ampanan, beladen met spulletjes voor hun toko.


Marijke

Er komt een oudere man met de motor aan. Hij stopt en komt bij ons zitten. Lachend vraagt hij of ik hem nog ken. Hij stelt zich voor als Achmed en vaag denk ik me hem te herinneren. Hij begint over het leven in Indonesie en hoe steeds meer mensen hier gaan scheiden. Hij betitelt de gescheiden vrouwen als “widows”. Ik vraag me af hoezo, misschien omdat zijn Engels beperkt is, mischien omdat ze de vrouwen hier dan zo beschouwen. Zelf heeft hij zeven kinderen en het leven valt hem niet mee. Even later vertrekt aan de andere kant van de straat Ana met de bemo. Ana heeft een warung (eethuisje) maar ook een zeer slechte reputatie. Ze schijnt de mannen erg aardig te vinden, aangezien ze zeven kinderen van zeven mannen heeft. Achmed knikt lachend naar Ana en gaat ook meteen weg. Het lijkt wel of brave Achmed een afspraakje heeft met Ana. Wij praten nog een beetje met een jongere broer van Cuk en Boung. Zo langzaamaan kennen we alle zes broers en een zus van deze familie. Wij gaan richting Graha voor een kopje koffie en sturen een smsje naar Nick en Elise, wake-up call ha-ha. Elise komt gauw genoeg bij ons zitten en we bestellen ons ontbijt. Even later is ook Nick present. Daar zitten we dan met een lekker gebakken eitje en toast, kopje koffie erbij en uitzicht over de zee, waar op dat moment de visserbootjes binnenkomen. Het zou slechter kunnen, maar niet veel beter. Na het ontbijt crossen Joep en ik nog even naar internet. Ik wil de vier dames, Ani, Daan, Nur en Karinti een mailtje sturen. Het is leuk voor ze als ze ook daadwerkelijk een mailtje ontvangen en ze kunnen daar dan zondagmiddag weer mee oefenen. Nog even boodschappen doen en dan terug naar Graha, naar het zwembad.

Elise en Nick zijn er inmiddels al en wij gaan lekker het water in. Zo tegen de regentijd is dit de beste plek om de warme uren door te brengen. Rond de middag valt Joep bijna om van de slaap en besluiten we lekker thuis een dutje te gaan doen. Heerlijk verkwikt staan we weer op om samen met Nick en Elise naar een wedloop te gaan kijken. We moeten een half uurtje wachten, want eindelijk is het gaan regenen. De dreiging zat al de hele ochtend in de lucht, maar het is snel weer droog. Dan kunnen we vertrekken. Er is namelijk zondag een triathlon in Sengiggi en die wordt vandaag voorafgegaan door een recreatieve wedloop van 6 kilometer. We gaan kijken en eigenlijk moeten we heel erg lachen. De organisatie lijkt nergens op. De lopers moeten vanaf Sheraton hotel naar het centrum rennen, daar keren om het fonteintje van Samosa hotel en dan terug. Er staat een politieagent, die wat staat te kletsen en die schijnbaar het verkeer tegen moet houden, maar de auto’s en motortjes rijden gewoon door. Daar tussendoor rennen cq. Wandelen de lopers die niet beseffen dat ze moeten keren en door de omstanders daar op gewezen worden. Of ze keren eerder omdat ze niet weten waar ze ergens moeten keren. Mensen van de organisatie staan op plekken samengeklit waar dit eigenlijk niet hoeft en laten de lopers aan hun lot over.Voor onze begrippen een onvoorstelbare situatie. We houden het voor gezien en gaan lekker een bakje koffie drinken. Even later rijden we naar pasar Sini om nog even rond te kijken. Aan het strand bij de pasar ligt een reclameboot voor de triathlon met daarop 4 meisjes die staan te dansen. Een leuk gezicht. Dan zien we op een kleine verhoging op de pasar dat er een traditionele muziekgroep uit Lombok gaat beginnen. We zitten met zeker tien mensen toe te kijken, maar wat is dit leuk!!! Muziek en dans uit Lombok. Voor ons ook nieuw om te zien. De voorstelling duurt ongeveer een uurtje en dan is het afgelopen, ook omdat het inmiddels donker is geworden. Jammer dat er niet meer bezoekers waren, maar niemand wist hiervan. Reclame is er dan ook totaal niet voor gemaakt. De info van de triahtlon hebben we in de Lombok Times gelezen en daar hangen wel affiches voor, maar een programma van de andere activiteiten ontbreekt totaal. We gaan richting kampung want we worden vanavond bij Cuk en June verwacht, die ons vieren uitgenodigd hebben voor het eten. Het begint wel wat later, want tot en met zondag wordt er om acht uur de koran gelezen in het huis van de overleden jongen. Op matjes op de grond staat een heerlijke maaltijd voor ons klaar met sate van geit en kip. Er liggen nog wat kippenstukjes die nogal heet zijn. We zitten dan ook alle vier met tintelende lippen van de sambal. Maar het is gezellig en we kletsen nog lekker na. Nick en Elise moeten al afscheid nemen van Cuk. Hij vertrekt morgenvroeg met Martin en zijn vriend naar Bali. Martin moet op controle bij de dokter en Cuk zal dan die dag met de vriend van Martin nog wat dingen bekijken op Bali. Dinsdag vertrekt de vriend van Martin vanuit Bali terug naar Zwitserland. Nick en Elise vertrekken maandagochtend naar Bali, dus zij nemen nu afscheid van Cuk. Misschien zien ze elkaar nog in Bali, maar dat is niet zeker. Je ziet dat het afscheid moeilijk is. Daar weet ik alles van, ik ben hier nog nooit met droge ogen weg gegaan.

Zondag 28 oktober, Joep

Voor vandaag hebben we even niets gepland omdat Nick en Elise morgen Lombok gaan verlaten en een rondtour willen maken langs de families. Kort na de middag zien we ze verschijnen als wij op het stoepje van het keukentje bij Adi en Mariam zitten. Wij hadden hier al dik twee uur zitten keuvelen terwijl Adi koffie voor ons had gemaakt (ja, ja emancipatie!!) Ze komen er gezellig bijzitten, drinken een kopje mee en dan vervolgen zij hun weg naar Eful en Kartini. Tegen drieën, als wij bij Boung en Sareah op de bruka zitten, treffen we ze weer en krijgen van Sareah Elise’s lievelingsgerecht voorgeschoteld. Een witte rijst (waar ook lemper van gemaakt wordt) met een bijbehorend zoet sausje.

De naam van dit heb ik niet onthouden maar het is wel lekker. Marijke slaat deze beurt over omdat zij het te zoet vindt. Plotseling komt Daan Marijke halen want Guru Marijke moet weer aantreden voor de computerles. Eful loopt mee om de dames van de “cursus” erop te wijzen hoe omgegaan moest worden met de laptop als wij weg zijn.

Ik blijf op het platje en zie hoe een moeder met een zoontje van twee op haar arm aangelopen komt dat vanmorgen vroeg om 5 uur door een dokter is besneden. Nieuwsgierig word het mannetje door andere kinderen bekeken. Voor jullie mischien een raar verhaal, hier gewoon onderdeel van het leven. Terwijl een aantal kinderen volop knikkert en weer anderen bezig zijn met hun kippen om deze met elkaar te laten vechten, is het al een drukte van jewelste rondom de watertank. Hier worden dan ook de laatste nieuwtjes door de vrouwen besproken. Bij terugkomst aan ons huisje vraagt Marijke of ik even mee rij naar Internet voor een vervolgstudie voor de dames. Tot ruim 19.00 uur zijn we hier mee bezig waarna we snel naar Graha rijden om bij Cap Poer voor de laatste keer met Nick en Elise te gaan eten, maar helaas hadden we er geen rekening mee gehouden dat deze ’s zondags dicht is. Dan maar een ander restaurantje. We sluiten de dag af bij
Adi en Mariam op het stoepje voor het huis. Nick en Elise kijken wat weemoedig rond en hebben nu al moeite met het feit, dat ze morgen toch echt vertrekken. Het afscheid van Mariam valt ze dan ook zwaar. Morgenvroeg brengen Eful, Boung, Adi en wij ze met de motor naar het vliegveld.

Nick

Ook vandaag waren we weer vroeg uit de veren, 07:30 uur. Dit zal een moeilijke dag worden, omdat we afscheid zullen nemen van de families en vrienden. Maar eerst gaan we naar internet om te reageren op een sms van ma. We waren nogal ongerust, toen we dat gelezen hadden. Dus snel ontbijten en wat met de verkopers op het strand praten. Eenmaal bij het internetcafe, hebben we de mail gelezen en beantwoord (het viel gelukkig allemaal mee!). Nu we toch daar waren, zijn we nog even doorgelopen naar de kleine chinese toko. Daar heeft Elise alle potjes rode tijgerbalsem gescoord.

Onderweg zagen we de deelnemers van de 1e Lombok Triathlon, zwoegend voorbij komen (het warm erg warm!!!). Nadat ik vrijdagochtend zelf gelopen had, kan ik mij goed voorstellen wat zij voelden.

Weer terug bij ons hotel, hebben we voor de laatste maal een verfrissende duik genomen en nog genoten van een heerlijke “massage”.

Rond 14:15 ur zijn we naar de kampung gereden. Om te beginnen bij Adi & Mariam. Daar kregen we koffie en spraken af dat we ’s avonds nog terugkwamen als we de motor bij Eful afleveren.

Dus nu naar Kartini, natuurlijk ook hier drinken (thee, tidak gulah). Na ruim 3 kwartier was het tijd om afscheid te nemen. We bedankte haar en Eful voor alles en gingen (met de 1e traan) op weg naar Sareah en Baung (Sahur) en de kinderen (Nur, Anni, Anna).

Veel te laat natuurlijk, maar ze begrepen wel waarom. Daar kregen we weer iets lekkers, namelijk ketan rijst met gulah djawa. Mmmmm, dat was weer smullen. Ik moet zeggen de kookkunsten van Sareah zijn niet te versmaden. Dit zullen we 2 jaar moeten missen. Voor het eerst in de 3 weken kwamen we erachter dat er een aantal jaren, in de klok buiten, een foto van mij hing. Dit had Anni (2e dochter) gedaan. Wat een lieverd. Het leukste was, dat het nog niemand was opgevallen zelfs Baung keek er raar van op. Ik voel me wel zeer vereerd!!! Het afscheid ging erg moeilijk. We kregen van Baung nog een zak eigen gemalen “Lombok kopi”, welke ik niet mocht betalen, mee. Deze vrienden hebben bijna niets en geven dan toch nog veel (denk maar aan al die lekkernijen die we elke keer voorgezet kregen als we daar kwamen), wat een schatten. De nodige tranen vloeiden… Na ook van de kinderen afscheid genomen te hebben, liepen we al zwaaiend naar Lucky Shop, het winkeltje van June & Cuk.

June was alleen met haar zoon, want Cuk zat op Bali voor een tour met Martin Ponti (van Mandalika) en een vriend van hem uit Zwitserland. Wij hadden zaterdag avond al afscheid genomen van Cuk. Eenmaal daar vertelde June ons dat Ibu Masia (het vrouwtje van alle massage’s 4 jaar geleden) de koksolie voor Elise klaar had. Ze ging haar snel halen. Toen ze er eenmaal was, hebben we nog lekker gekletst. Ibu verteld over haar dochter (wonend in Noorwegen en getrouwd met een Noor) en dat ze over een maand weer oma wordt. Heel gezellig was het weer. We hebben haar belooft dat we volgende keer ook eens bij haar thuis op bezoek komen. We namen afscheid van haar. Ze zei dat ze zou bidden voor ons, dat we weer snel en gezond weer terug kwamen over 2 jaar. Daarna namen we ook afscheid van June, ook dit ging gepaard met een traan. Ze omhelsde mij zelfs, wat heel ongebruikelijk is voor een moslimvrouw. Ik voelde het ook als een hele eer!!! Elise werd wel 4x omhelsd door haar. Het is wel tekenend hoe diep zij allen ons in hun hart hebben gesloten. Judy werd nog ontdekt door Elise en word erbij gehaald. Hij had zich verstopt achter de toonbank van de winkel. Een echte “deugniet”, maar wel lief. We hebben hem gisteravond zelfs mee zien koken met zijn moeder. We zeiden al, Cak Poer krijgt misschien wel concurrentie (hahaha).Eenmaal terug op de kamer van het hotel, ben ik gaan inpakken. Het was toch weer meer dan we hadden verwacht. Vanaf het laatste afscheid waren we nogal treurig gestemd en lieten elkaar even met rust (dit noemen ze het verwerken van een emotionele gebeurtenis!!!). We waren ook blij dat Joep & Marijke er waren om samen met ons te gaan eten. Op naar Cak Poer voor de laatste keer, echter daar aangekomen bleek hij er niet te zijn. We waren door alles, helemaal vergeten dat hij op zondag vrij had (shitttt). Moeten hier ook al 2 jaar op wachten, pppfffff. Dan maar naar “Happy Cafe”. Na het eten was er goeie muziek van de live band en genieten de dames van hun “Pinacollada”, terwijl Joep en ik het met een sapje en ice-lemontea deden. Jaja, verschil moet er zijn, oftewel de term emancipatie komt weer eens om de hoek kijken. Rond 21:45 uur zijn we op de motor gestapt om voor de laatste keer de weg te maken naar de kampung. Ik zet de motor bij Eful en leg de geleende helmop zijn platje, iedereen is al in diepe rust hier. Intussen is Elise al doorgelopen naar Adi & Mariam. Hier was het nog “even” lekker genieten van alles wat je in een kampung ’s avonds hoort. We dronken samen nog “kopi” en kletsten nog wat over de laatste 3 weken, maar vooral over onze terugkomst met Jeffrey over 2 jaar… Tegen twaalven namen we afscheid van Mariam. Adi gaat morgenochtend mee naar het vliegveld. Ook hier was het weer moeilijk.

Voor de laatste keer deze vakantie liepen we van het huisje van Joep & Marijke / Adi & Mariam door de kampung terug naar Graha. Bij Baung op de “bruka” zaten een aantal mannen druk te praten, ook Eful zat erbij. Ze boden aan om ons naar Graha te brengen met de motor, maar we bedankten. We gaven aan dat we nog van onze wandeling door de kampung wllien genieten in het licht van de maan. Het viel ons ons heel zwaar…

Vermoeid, maar voornamelijk verdrietig, zijn we gaan slapen, ONZE LAATSTE NACHT IN LOMBOK.

maandag 29 oktober, Marijke

Om negen uur rijden we met Adi richting Graha, maar eerst gaan Joep en ik nog gauw even de motor tanken, met flessen benzine uiteraard. Terwijl we daar staan stopt er plotseling een andere motor. Breed lachend zit daarop Oeki, met wat later blijkt, zijn zoontje voor tussen zijn benen erbij. Oeki hebben we de laatste keer gezien in 2000. Hij werkte toen bij cafe Berry en we hebben menig uurtje lachend met hem doorgebracht. Hij heeft van ons toen het kaartspel ‘pesten’ geleerd. We moeten het gesprek afbreken, want er wordt op ons gewacht. Oeki beloofd ons om morgenvroeg even bij te komen kletsen. Leuk! Wij gaan snel naar Graha, waar de rest van de club al op ons wacht. We rijden richting vliegveld en ik zie hoe Elise onderweg nog de laatste beelden van Lombok probeert op te nemen. We drinken samen nog wat, maar ze hebben niet veel te missen. Het afscheid komt toch veel te snel. Dan worden de jongens een voor een vast gepakt en ik hou het niet droog als ik de gezichten van Elise en Nick bekijk. Ook Joep en de jongens hebben het er moeilijk mee. Als ze eindelijk uit het zicht verdwijnen, zijn we allemaal stil en weten even niks te zeggen. Shit, dit krijgen wij a.s. zaterdag te verduren. Het hoort erbij, maar afscheid nemen van Lombok is zo ontzettend moeilijk. We pakken ons gemoed bij elkaar en gaan met Eful en Boung richting Chakranegera. Adi moet met zijn motor naar de ‘bengkel’ (garage). We gaan eens rondkijken bij de Suzukidealers om de prijs van een nieuwe bemo te achterhalen. Bij een tweedehandse wordt je meteen geconfronteerd met achterstallig onderhoud of verborgen gebreken. Een bemo is toch een stille droom van ons. Als we er een zouden hebben, dan kunnen we de vervoerskosten aanzienlijk drukken en wordt de sponsoring betaalbaar voor de hoge school. Het dorpje zelf zou er ook ontzettend veel baat bij hebben. Een bezoek aan de markt wordt dan voor de vrouwen ook weer betaalbaar. Bij twee zaken wordt informatie opgevraagd en we komen uit op een bedrag van ongeveer 7000 euro. Dat is inclusief het laten ombouwen en de licentie voor personenvervoer tussen Senggigi en Ampanan. Wat we eigenlijk vreemd vinden is het feit dat over de prijs van een auto niet te handelen valt. In Nederland kun je bijna nergens over handelen, alleen nog een beetje over een auto. Hier kun je over bijna alles handelen, behalve een auto. Nou, dit wordt een geweldige uitdaging voor het komende jaar. Hier gaan we voor. Trouwens in het kantoortje van de garage kijk ik mijn ogen uit. De dames staan ons te woord. Verbaasd me toch in deze mannenmaatschappij. Er staat een televisie op de kast. Zie je het voor je dat je in Nederland tijdens je werk televisie zit te kijken. De ouderwetse stalen bureaus liggen vol met schriftjes en natuurlijk staat daar de oude prachtige remington (voor de jeugd, dit was een typemachine voor de tijd van de computer) te stralen. Maar er wordt wel met een mobieltje gebeld. Dit is eigenlijk een mooie omschrijving van de ontwikkeling in Indonesië. We tuffen met Boung, Eful gaat nog even langs zijn familie, via de school van Daan en Ani, richting Ampanan. Het verkeer raast ons van links en rechts om de oren en Joep moet er dan ook alle aandacht bij houden temeer omdat men hier officieel links rijdt. In Ampanan gaan we even de lokale markt op, maar het is al laat. De markt begint ’s morgens om vijf uur en is rond de middag over zijn hoogtepunt heen. Nog even naar internet en wat drinken. Terwijl we aan de ice-lemon tea zitten komt er een sms-je binnen. Nick en Elise zitten met een fikse vertraging, achteraf van ruim vier uur. Ze lopen al met de ziel onder de arm van dit afscheid en dan hebben ze ook nog deze pech. Het gekke is, dat wij ze ook al missen. Wat hadden we het leuk samen. Thuis gekomen bevestigd Adi ook nog eens dat gevoel. Ja, zegt hij en zaterdag weer! Laten we er nog maar even niet aan denken. De hitte en de drukte hebben ons behoorlijk uitgeput en we duiken na een verfrissende mandi even het bed in. Voor de rest van de dag luieren we een beetje rondom ons huisje. Na het eten gaan we even bij June zitten, die nu met Judy alleen thuis is. Cuk is immers met Martin naar Bali. Plotseling krijgt June een telefoontje van Cuk. Wat blijkt: hij zit samen met Martin, Nick en Elise bij Hard-Rockcafe in Kuta. Ik krijg Elise ook even aan de telefoon en hoor hoe hun reis verder verlopen is. De ochtendvlucht van Merpati is dus helemaal niet doorgegaan en ze zijn pas om drie uur met de middagvlucht naar Bali vertrokken. Ze zaten samen bij Kopi-pot aan tafel, toen ze een sms-je kregen van Cuk. Ze hebben meteen een taxi genomen en zaten gezellig samen nu bij Hard-Rock cafe. Elise geniet en ook Nick. Ze zijn zo blij dat ze nog een stukje Lombok in Bali hebben. Hartstikke leuk gewoon. Wij sluiten de dag weer af op ons stoepje met Adi en Mariam. Je kunt met Adi gewoon heerlijk praten over alles.

Nick

Om 07:00 uur ging de wekker, na 10 minuten zijn we maar opgestaan. Nadat we ons gewassen hadden zijn we gaan ontbijten. Vanaf de weg zagen we Anton al staan op het strand. Hij is extra gekomen om afscheid te nemen, wat een lieverd. Hij vroeg ons, waarom wij zo treurig keken? Maar zelf was hij ook niet al te vrolijk. Hij wenste ons een goede reis en dat we weer snel terug komen samen met Jeffrey. Jaja, zo zie maar, ze zijn allemaal benieuwd hoe Jeffrey in het echt is. Ik hou nu al mijn hart vast, denk maar aan de regel hier dat het meisje voor 23:00 uur thuis moet zijn, want anders... (hahaha). Het ontbijt smaakte ons niet echt en gingen snel weer terug naar de kamer. Alles was ingepakt en zaten we te wachten tot onze vrienden ons met de motor nnar het vliegveld zouden brengen. We hadden om 09:00 uur afgesproken.

Intussen zag Elise kans om de roomboy, helaas zijn we zijn naam vergeten, een fooi te geven. Hij heeft 3 weken onze kamer schoongemaakt. Ook hij nam afscheid van ons en hoopte ons over 2 jaar weer te zien samen Jeffrey. Hij verheugt zich er al op dat hij samen met hem kan volleyen. Zo Jeffrey, je krijgt het echt druk!!! Om 08:30 uur stond Baung al voor onze neus, volgens mij wilde nog lekker geniet van onze aanwezigheid. Tegen 09:00 uur was de rest er ook. We namen nog afscheid van het aanwezige personeel en stapte op de motor naar het vliegveld. Onderweg was het voor ons beide nog eventjes genieten van de laatste ogenblikken op Lombok.

Bij het vliegveld was er nog tijd om gezamenlijk wat te drinken. Er werd nog lol gemaakt door Baung, om als “rambo kecil” te fungeren door beide rugzakken te dragen. Ook Marijke moest er aan geloven, terwijl Joep er een foto van wil maken. Echter hij deed er wat langer over dan normaal, hij vondt namelijk dat Marijke eerst rood moest aanlopen om de juiste beeldkwaliteit te krijgen (hihihi).

Tegen tienen kwam het moeilijkste en zwaarste deel, afscheid nemen van Adi, Sahur (Baung) en Eful. Naturlijk ook van J & M, maar hun zagen we zaterdag weer op Bali. De omhelsing was innig en gemeend!!! Onze ogen stonden vol tranen. We liepen door de eerste security, daarna nog 1 keer een blik naar hun allen en zwaaien tot we uit hun zicht waren. Pffff…… was is dat zwaar.

Eenmaal onze ogen enigzinds gedroogd te hebben, gingen we inchecken. Dit ging vrij snel. Tax betalen, wederom door de security en we zaten in de vertrekhal. Rustig wachtend, af en toe proberen te luisteren naar de omroep (deze was zeer slecht te verstaan), bleek dat we zeker een uur vertraging hadden. Dus was het weer wachten. Elise heeft inmiddels alle winkeltjes uitvoerig bekeken, toen we erachter kwamen dat de vlucht pas om 15:20 uur zou vertrekken. Hierop zijn we direct naar buiten gegaan om in een eettentje (nogal duur, voor de begrippen daar) wat te eten. Tegen 15:00 uur was het eindelijk dan zover, we kregen een nieuwe boardingpas en konden instappen. Om kwart over vertrokken we met nog een laatste blik op Lombok. “SAMPAI JUMPA DUA TAHUN”.

Op Bali was het even wachten op de bagage, een taxi regelen en naar Adus Beach Inn. Daar aangekomen kon Elise het niet nalaten om direct wat van de prijs af te dingen (100.000 in plaats van 110.000 rp.)Tevens reserveerde ze kamer 10 voor Maan & Monique en de bruidsuite van J & M. Wij zaten weer in kamer 9, zoals 3 weken eerder. We ruimde de bagage in de kast, namen een lekkere douch en maakten ons op om wat te gaan eten.

Tussentijds kregen we een sms van Cuk waarin hij aangaf dat hij de volgende dag om 12:00 uur bij Matahari zou zijn. We sms-de terug dat we daar naar toe zouden komen. Die gedachte troostte ons, na al dat afscheid vanmorgen.

We liepen van Adus jalan Melasti in, om naar een wartel/cq. Internetcafe te gaan. Van hieruit konden we volgens Adus het 06-nummer van Henry bellen. Ik kreeg hem aan de lijn en vertelde wie ik was. “Oh, de broer van oessie Stance”, was zijn spontane reactie. Ik vroeg hem of hij a.s. woensdag tijd had om met ons een tour naar Ubud en omgeving te maken. Helaas was hij van woendag t/m zondag al weg met andere mensen, naar Java. Hij kon wel dinsdag (resp. morgen), want dan ging hij al met een echtpaar uit Nederland naar Ubud. Het zou volgens hem geen probleem zijn dat wij meegingen. Dat spraken we af en hij zou ons tussen 09:00 en 09:30 uur oppikken.

Na het telefoontje met Henry gingen op zoek naar een restaurant om te gaan eten. We kwamen uiteindelijk terecht bij “kopi pot”, ons vertrouwd adresje. Het leek ons een goed idee om lekker een fles wijn, géén Chardonnéz, bij het eten te nemen. Dat hadden we wel verdiend…… Nadat we besteld hadden, stuurde ik Cuk een sms dat onze ontmoeting morgen helaas niet kon doorgaan, wat we heel jammer vonden.Hij sms-de terug, dat het geen probleem was “sampai jumpa 2009”. Ik stuurde hem nog een groet terug.

Toen we ons eten goed en wel op hadden en ons aan de fles wijn begaven, kwam er een sms binnen. Het was Cuk, met de vraag waar we zaten??? Hij stond namelijk samen met Martin voor het Hardrock Café. Elise en ik keken ons elkaar aan en dachten beide hetzelfde… We stuurde een sms terug, dat we eraan kwamen. ¾ Fles wijn was binnen 5 minuten leeg en voordat we de laatste slok hadden weggewerkt was er ook al betaald (hoezo tjepat tjepat). We hielden de eerste beste taxi (8000 rp oftewel 80 cent) aan en voor we het wisten stonden we voor het Hardrock Café. Daar, op het muurtje aan het strand zat hij en riep ons al terwijl we uit de taxi stapte. We omhelsden elkaar alsof we elkaar al jaren niet meer gezien hadden. Cuk vertelde ons dat, toen Martin hoorde dat wij morgen niet konden komen, het Martin’s idee was om direct in de auto stapte en naar Kuta te gaan. We zijn samen lekker wat gaan drinken in het Hardrock Café op het balkon/cq. Terras. Het was dan ook heel gezellig, Cuk dronk zelfs een “shandy oftewel sneeuwwitje” en we kletsten nog lang door. Intussen had Cuk ook nog Eful en June gebeld om te vertellen waar en met wie hij nu samen zat. Zelfs Marijke kwam even aan de telefoon, zij zaten bij June voor de winkel. SCHITTEREND GEWOON!!!

Rond een uur elf gingen we terug naar Adus. Cuk stond erop dat hij ons terug bracht. Er volgde een innig afscheid en we bleven zwaaien tot we de auto niet meer zagen. Deze avond heeft ons een goed en warm gevoel gegeven, ondanks al het afscheid van onze vrienden!!!

Moe, maar voldaan, vielen we in slaap.

dinsdag 30 oktober, Marijke

We zijn net uit bed en hebben ons ontbijt achter de kiezen, als er buiten geroepen wordt. Oeki staat voor de deur. We hebben het nodige bij te kletsen na al die jaren en de tijd vliegt. Om tien uur zou ik met Ani en Daan naar internet gaan, maar we hebben even geen vervoer De dames besluiten om vanavond dan maar met Nur en Kartini mee te gaan. Wij nemen afscheid van Oeki en besluiten lekker te gaan zwemmen bij Graha. Nu er geen gasten meer zijn, die door ons gestuurd zijn, is het zwemmen natuurlijk ook niet meer gratis. Maar het mag de pret niet drukken en we genieten van het lauwwarme water en met een goed boek erbij vliegt de dag om. We maken ook maar even een lijstje voor de dingen die we nog willen doen deze week. Adoe, erreg toch. Voor vertrek in Nederland maakten we ook al lijstjes. Maar het is gewoon makkelijker om op deze manier niets te vergeten, dus toch maar doen. Tegen het eind van de middag gaan we lekker uitgerust naar huis. Joep zet nog even de sponsorkinderen op een rijtje (tenminste de foto’s) en dan staat Boung al voor de deur. Hij vertelt dat de school van Sareah vanavond niet doorgaat. De lerares is namelijk een van de weggelopen stelletjes van Leparah Topat en dus net getrouwd. Haar hoofd staat even niet naar les geven. Dan gaan we toch gewoon een andere avond kijken. Tevens vraagt hij of we vanavond alleen met Nur en Kartini naar internet gaan. We leggen hem uit dat we toch met alle dames gaan, dus Ani en Daan gaan mee. Dit keer kiezen we voor een internet op de plaza. Een grote ruimte, waar wij de enigste klanten zijn. Dat hebben we geweten. Oke, de rust om het uit te leggen was er wel, maar oh, oh wat was dat systeem traag, vooral al je bedenkt dat buiten op het bord staat: fastest internet of Sengiggi. Onze site binnenhalen duurde ruim zes minuten. Wat moet de rest dan ongelofelijk langzaam zijn en wat klagen wij dan in Nederland. We zijn ruim anderhalf uur bezig om alle dames even op internet te laten. Toch hebben we nog het nodige kunnen uitleggen en we hopen dat het na nog een les (want het vertrek nadert) allemaal gaat lukken. Terwijl de dames naar huis gaan, gaan wij nog heel even uitwaaien. Zo noemen we dat als we in de koele avondwind een ritje gaan maken op de motor. We beseffen dat we niet echt honger hebben, maar meer zin in een kleine snack. Dus op naar Happy Cafe, op de eerste plaats om lekker naar de muziek te luisteren. Wat hebben die jongens een lol terwijl ze muziek maken en dan te beseffen dat ze dit zes dagen in de week doen. Van Dire Straits tot de Eagles, alles wordt perfect nagespeeld. Vooral de violist is een aanwinst. Prachtig zoals die vioolmuziek erin verwerkt is. Als we uiteindelijk onze kampung inrijden, is alles al in diepe rust.

Nick

Om 07:30 uur ging de wekker. We hadden wat moeite met opstaan, vindt je het gek met allemaal de alcohol van gisteravond, maar we zaten om 08:00 uur aan het ontbijt. Om 09:00 uur liepen we naar de straat om Henry op te wachten. We wisten niet hoe hij eruit zag en welke auto hij bij zich had. Net na 09:30 uur reed er een wagen de binnenplaats op. We liepen erop af en noemde zijn naam. In eerste instantie dacht ik dat ik Franky Paliama zag uitstappen, dezelfde kale kop en dezelfde grimmas op zijn gezicht. Hij stelde ons aan het echtpaar voor, welke ook mee gingen naar Ubud. Zij kwamen uit Twello.

Tijdens de rit vertelde Henry over zijn ontmoeting met Pa & Ma en natuurlijkl over ons telefoontje. Het ander stel, nederlandse man en een molukse (key) vrouw, vertelde dat ze hun reis bij boung Jopie Tanasale geboekt hadden. Toen ik zei dat hij mijn neef was viel hun mond open en Henry maar lachen. Wat een toeval zeg!!!!

Het uitzicht tijdens de rit was prachtig, de sawa’s, tempels, enz… Henry liet ons zien hoe het batik proces verliep en hoe beelden uit een soort van mergel werd gehouwen (heel mooi). Verder zijn we naar “Bali kecil” geweest. Daar lieten ze traditionele dansen en andere zaken zien (zoals bijv. kokos-olie maken rijst dorssen). Het was echt de moeite waard en het duurde ook niet te lang. In Ubud zag je hoe toeristisch het was geworden, Elise had moeite met de herkenning ervan. Eenmaal in het centrum herkende ze wel een aantal dingen. Henry zette ons af bij een pasar en drukte ons op ons hart om flink te tawarren (afdingen). Dit is natuurlijk kaasje voor Elise. Geen probleem dus!!!

We vonden zelfs de slappe broeken voor Jeffrey en ook ik ging afdingen, geen 65000 maar 30000 rp. per stuk. De mensen kregen in de gaten dat wij hun verstonden en dat was ons voordeel.

Na een 1 ½ uur shoppen belden we Henry om ons op te pikken. Toen we in de auto zaten gaf hij Elise de rijsthalmen waar ze om gevraagd had. Ze was helemaal in haar nopjes, want haar tante Henny had hierom gevraagd. Alleen rees de vraag, hoe deze mee te nemen. Laat dat maar aan mij over.

We reden nog in de omgeving van Ubud rond, waar het landschap prachtig was. Vooral de sawa’s (rijstvelden). Ook liet ons de albino sapi zien. Deze stond op dezelfde plaats als toen hij met Stance en Dineke er langs reed. Op weg naar Kuta maakte hij zijn naam als coureur waar. Het is net “Schumacher” maar wel zonder brokken. We brachten het ander stel terug naar hun hotel en wij vervolgde onze weg naar een plaatsje vlakbij Sanur. Hier konden we de “Kecak dans” bekijken. Dit was heel indrukwekkend. Daarna bracht hij ons terug naar Adus. Onderweg heb ik Stance nog ge-smst of ze een CD van hem wilt kopen. Natuurlijk… Bij Adus hebben we nog een paar foto’s samen met hem gemaakt en namen afscheid. Hij moest de volgende dag om 04:30 uur vertrekken naar yogja.

We hebben ons gedoucht en zijn wat gaan eten in de warung tegenover Adus. Mmmmm, wat was dat lekker!!! Eten en drinken voor nog geen 2 ½ euro bij elkaar. Moe, maar nagenietend gingen we nog wat lezen en daarna slapen.

Woensdag 31 oktober, Joep

Adi wilde wel eens een keer westers ontbijten en zo komt het dat ik in alle vroegte al bezig ben met zijn ontbijt.(emancipatie) Althans geroosterd brood. Op de vraag wat hij er op wilt, kaas, jam of pindakaas luidt het antwoord dan ook: “Selei” (jam). Hij had nog nooit van zijn leven kaas geproefd laat staan pindakaas. Als een echte kelner met een doekje over mijn arm serveer ik dit uit op zijn stoepje voor de keuken. Argwanend wordt dit door Adi en Mariam geproefd. Het lijkt erop of ze het lekker vinden maar ik denk dat ze het toch maar bij de oude, vertrouwde rijst houden. Na het onbijt rijden we met Adi naar de elementry school in Sengiggi. We hadden de tekenleraar vorig jaar beloofd dat we wat tekeningen mee zouden nemen om ze in Nederland te proberen te verkopen. De opbrengst komt dan ten goede voor materiaal voor de tekenklas. Maar afspraken maken in Indonesie valt niet mee, hij had er maar twee ter beschikking. Er stonden meer opgespannen schilderijen maar tussen de verf was materiaal verwerkt en wij kunnen de werkstukken alleen onbespannen meenemen in onze rugzak. Dus deze exemplaren zijn te teer om mee te nemen, ze kunnen n.l. niet opgerold worden. Hij belooft dat de kinderen nieuwe maken en wij beloven dat ze volgend jaar dan meegenomen worden. Hetzij door ons of door de familie Geurts, die eerder gaan. (Dus dit ter info, Peter, Marianne, Anique en Tom). Daarna rijden we naar het in Sengiggi sinds kort nieuwe reisburo, Bidi Tours. Ze hebben eindelijk een vestiging hier, voordien kon je de tickets overal bestellen maar dan reed er iemand op zijn motortje vliegensvlug naar Ampanan om daar de tickets af te halen op de hoofdvestiging. We kiezen voor een andere vliegmaatschappij omdat Merpati Nick en Elise 4 uur hebben laten wachten afgelopen maandag. Oftewel, als het toestel niet genoeg pasagiers heeft wordt hij gewoon gecanceld en kun je met een volgende vlucht mee. We hopen dus dat zaterdag alles goed gaat. Vrijdag gaan we nog even langs om te reconfirmen. Bij binnenkomst op het kantoortje schrikken we ons rot want de airco staat hier bijzonder laag. En als we weer naar buiten gaan valt de warmte als een warme deken over ons heen. Er zit onweer in de lucht want het is al drukkend warm, zelfs het ritje op de motor kan geen verkoeling brengen. Als we later dan ook na een leuk gesprek met een van de verkopers op de Pasar Sini naar de lucht kijken, ziet deze aardig donker. Op naar huis. We hebben de sleutel van de voordeur net omgedraaid als de regen aan komt rollen over de berg. Prachtig om te zien hoe de kippen, koeien en kalfjes gezamelijk beschutting zoeken onder hun afdakje. Het valt er echt met bakken uit en dat duurt ruim twee uur. Nadat de bui over is gaan we de kinderen van Cuk, Eful en Boung nog op de foto zetten maar we kunnen alleen Ani en Judy vinden. De andere drie vinden we morgen wel, dus weer op de motor om te kijken of we een mooie zonsondergang kunnen spotten op de bergweg langs de kust ten noorden van Sengiggi. En weer zien we alleen de punt van de vulkaan op Bali, de rest zit in de wolken. Ook de rode zon met op de voorgrond palmbomen zakt aan de horizon tamelijk snel naar onderen en dan te bedenken dat ze in ons koude kikkerlandje bezig zijn met werken. Wat is het toch een paradijsje. Maar ja, verschil moet er zijn! Tijd voor makan (eten) en aangezien we toch langs Cap Poer komen zetten we ons daar neer. Even nog e-mail checken en beantwoorden en dan naar een zaak waar we wat spullen halen voor ons bedrijfje waarmee we in de zomermaanden elk weekend wel ergens op een festival staan. Bepakt en bezakt gaan we terug naar ons huisje en leggen de spullen snel in de kamer want de lessen in het schooltje achter ons huis op de berg zijn al begonnen. Het blijkt dat weer de “leerkracht” niet is gekomen maar dat wordt opgelost door een jongen die amper Engels kent. Hij ziet het dan ook als een verademing dat wij erbij komen en hij vraagt aan Marijke of ze les wil geven. Die is behoorlijk overrompeld, maar probeert toch met de woorden Indonesisch die ze kent, enkele Engelse woorden te oefenen. Onder een afdakje van plastic zitten hier een vijftiental mensen, merendeels vrouwen varierend van leeftijd.Samen met Adi, die met ons meegelopen is, zetten ik me tussen de “leerlingen” en begint de les. Onvoorbereidt slaat Marijke zich er dapper doorheen en het gelach schalt af en toe over het dorpje. Elke keer als Marijke iets aan de leerlingen vraagt geeft de ingevallen leerkracht antwoord dus wordt deze onder grote hilariteit door Marijke uit de klas gezet. Na een klein uurtje houden we het voor gezien en gaan we naar huis, een tocht van zeker 30 meter. Ik zit net dit verslag bij te werken als Marijke geroepen wordt door Adi en ze even later terugkomt met de vraag of ik ook wil komen. Mariam staat voor haar deur en zegt: “ferietkeraam ope”. Ze wilde ons verrassen en had heerlijke frietjes gebakken, wat zijn onze buren toch scheetjes. De avond sluiten we weer heerlijk af met boeiende gesprekken over allerlei onderwerpen. Adi heeft een brede interesse in het wel en wee van de wereld.

Nick

Voor 08:00 uur waren we alweer op. Vandaag lekker luieren, lezen, zwemmen en wandelen. Ik schoot al aardig op in het boek “de Vliegeraar”, lekker bij het zwembadje in de schaduw. Later in de middag zijn we naar Matahari gegaan, maar eerst hebben we genoten van een “creambath”. Beide waren het er over eens dat het beter was dan bij New York in Ampenan. Wat had die vrouw een paar stevige handen zeg, poeh.

Bij Matahari aangekomen zag ik vooraan in een vitrine een mooie gouden ring met een diamantje erin. Elise zag hem ook en paste hem. Ze vond hem heel mooi maar ook erg duur. Eenmaal verder gelopen zag ik een paar Teva’s ( heel cool). Ik moest echter pinnen en heb Elise even alleen gelaten. Dit was mijn kans om als verrassing de ring te kopen. Zo gezegd zo gedaan. Voor mezelf heb ik de Teva’s gekocht om vervolgens op zoek te gaan naar een pak voor Jeffrey. Wat voor mij met gemak lukt, is het voor hem een stuk moeilijker. Ik ben ook bang dat we beter de volgende keer kunnen kijken en dat we het pak precies op maat laten maken.

Het werd tijd dat we wat gingen drinken. Elise was nieuwsgierig wat de juffrouw bij de ring tegen mij zei (als u terug komt dan ben ik hier om u te helpen, m.a.w. kom maar terug!!!). Het zat Elise niet lekker van die ring, natuurlijk niet wetende dat deze al in mijn broekzak zat. We hebben nog ieder een paar croc’s gekocht waarna we via het strand “romantisch” naar Adus liepen. Onderweg zagen we nog een ceremonie. Tussendoor hebben we nog lekker op het het strand gezeten. In mijn gedachte was ik al de hele tijd aan het zoeken naar een geschikt moment om Elise de ring te geven. Ik vond het op het strand te druk. Eenmaal terug bij de kamer liet ik haar als eerste douchen en toen ze daarvan klaar waszag ze het doosje met de ring op het tafeltje staan. Oh, wat was ik gemeen geweest…... Ze deed hem om en vond hem prachtig. ’S avonds zijn we nog een stukje langs het strand en “dure” hotels gewandeld, om vervolgens bij een Italiaans restaurant wat te gaan eten.

Terug bij de kamer nog wat lezen en lekker gaan slapen……

Donderdag 1 november, Marijke

We gaan nog lekker even ons laten verwennen bij Graha. Even zwemmen en daarna een heerlijke massage. Ja hoor, we komen niets tekort. We zien langzaamaan de lucht weer betrekken. Het is nu bijna iedere middag raak en als we tien minuten thuis zijn begint het. Weer een echte hoosbui met flink wat onweer. Toch heeft het iets zo’n tropische regenbui. Het is ook prachtig om te zien. De straatjes van de kampung veranderen binnen lettelijk minuten in kleine rivieren. Adi heeft aan zijn kant van onze gezamelijk woning een uitsparing in de muur gemaakt. Op die manier kan al het overtollige water weg. Zoals we nu met eigen ogen kunnen zien, geen overbodige luxe. De bui houdt de hele middag aan. We sturen Nick en Elise een sms-je om te vragen hoe het weer in Bali is. Het antwoord is: “Stuur maar wat regen hierheen, want hier is het snikheet. Nog geen druppel gevallen”. Leuk he, klagende Nederlanders over het weer. Maar dit is het regenseizoen en het hoort er gewoon bij. Deze keer was de bui zo heftig, dat er zelfs water in de meestal droge rivierbedding staat. Als we straks hier willen overwinteren zullen we aan dit weer moeten wennen. Maar het is ook absoluut niet koud en als de regen stopt, komt binnen de korste keren ook de zon weer terug. Dus hier is best wel mee te leven. We gaan nog even Senggigi in en spreken nog enkele verkopers. We nemen al zo links en rechts afscheid. Ze hebben tijd genoeg, want momenteel zijn er meer verkopers dan toeristen. Op straat worden we ook nog aangehouden door een man uit Ampanan, waarvan het gezin door Jan en Hannie Nijzingh gesponsord worden. Jan is afgelopen juli overleden. Normaal gesproken zouden ze nu hier zijn geweest, maar Hannie wacht er nog even mee. We hebben hem de groeten van Hannie gedaan en hij staat erop om ons morgenvroeg een kadootje mee te geven voor Hannie. Hij wil ons ook een kadootje geven zegt hij. Dus spreken we voor morgenvroeg af bij Graha. Gaan we daar ook maar meteen ontbijten.

Als we terugkomen in het dorpje is het behoorlijk druk voor het winkeltje van Cuk. Er is vanavond een grote vergadering over de verkiezingen van een assistent kepala desa. Het hoofd van alle kepala desa’s van dit district komt ook, in een officiele auto met chauffeur voorgereden. Tot mijn verbazing is dit een vrouw. Ik krijg niet echt hoogte van de situatie. Alle mensen die bij de vergadering aanwezig zijn, zijn mannen, maar ze luisteren allemaal, diep onder de indruk, naar een vrouw. Van de ene kant moslim, met moeder de vrouw thuis, aan de andere kant kan een vrouw dus duidelijk carriere maken hier. Kampung Loco doet het inmiddels zo goed, dat ze nu een echte assistent kepala desa krijgen. Dat wordt nu voor de eerste keer geregistreerd. Ze zijn er trots op. Wij dachten dat Cuk al officieel de titel had, maar hij is gewoon door het dorp gevraagd om dit tijdelijk waar te nemen, tot er een echte assistent kepala desa gekozen is. Dit is wel een vrijwilligers baantje voorlopig. Pas als de regering geld heeft volgt er een vergoeding.

De afgelopen week is Cuk veel onderweg geweest om de huwelijken voor te bereiden, zoals we al eerder vertelden. Hij krijgt hiervoor van de betrokken families een vergoeding voor de verreden kilometers en voor het eten. Weer wat geleerd. Terwijl de mannen vergaderen zitten wij met June en de vrouw van Ragman op het stoepje voor Cuk zijn winkeltje. De dames zitten lekker te roddelen en zo verneem ik dat Sane, de vrouw van Mami en moeder van vier kinderen, in verwachting is van nummer vijf. Ja, het project loopt wel door, dat is zeker. Tussendoor komen zeker vier mensen medicijnen ophalen. June vertelt ons, dat er intensief gebruik wordt gemaakt van de gratis medicijnen en het klopt, we zien ze regelmatig aankomen om iets te halen voor hoofdpijn, tandpijn of verkoudheid. Het is goed om te zien dat de gratis medicijnen wel degelijk nut hebben. Als de mannen uitvergaderd zijn, vertrekt mevrouw de districtvoorzitster en worden wij even bijgepraat over het hoe en wat. Het is leuk om dit allemaal te zien en te horen hoe het allemaal werkt. De gemeenschapszin is groot en alle mannen voelen zich betrokken bij deze avond. Zelfs de mannen van de berg zijn hiervoor speciaal naar beneden gekomen. Ik moet er niet aan denken dat ze door het pikkedonker terug naar boven moeten. Wij krijgen in ieder geval een steeds beter beeld van het leefmilieu in een kleine kampung in Indonesië. Ik vind het machtig interessant en leer nog iedere dag bij.

Nick

Weer voor 08:00 uur waren we wakker. Ik heb wederom slecht geslapen, zoals de nachten ervoor. Ik weet niet waar het aan ligt. Na het ontbijt lekker aan het zwembad. Ik heb bijna het boek uit. ’s Middags de andere richting van legian street op gelopen tot waar volgens Joep 4 jaar geleden Mcdonalds moest zijn. Inmiddels is daar een grote supermarkt, waar we even doorheen zijn gelopen. Alleen al voor de verkoeling, want buiten was het snikheet. Volgens Joep en Marijke regende het in Lombok iedere middag pijpen stelen. Tegen de avond zijn we naar de wartel gegaan om te internetten en daarna eten in de warung vlak bij Adus.

Terug bij de kamer heb ik het boek uitgelezen, let wel dit was boek nummer 5 deze vakantie. Nadat ik het boek had weggelegd vond ik het tijd worden dat ik de schrijfblok moest pakken om ons verslag vanaf zondag op papier te zetten. Tegen een uur of 23:30 besloten we om lekker te gaan slapen (hopelijk).

Vrijdag 2 november, Marijke

Onze laatste dag op Lombok. Een moeilijke dag, altijd weer. We hebben om 8.00 uur afgesproken met Laan. Laan is een man van achter in de veertig, die met zijn gezin door Jan en Hannie Nijzingh gesponsord worden. Jan is overleden en Laan is hier intens verdrietig over. Hij wil persé een cadeautje meegeven voor mama Hannie (zoals hij haar constant noemt). Hij heeft een grote tas bij zich, met daarin twee pakketten. Eentje voor mama Hannie en eentje voor ons. Hij maakt er een open en we zien een doosje kroepoek, een zakje koekjes en een soort van zwart worstje, wat een lokale lekkernij is. Ook geeft hij ons een brief mee voor mama Hannie. We nodigen hem uit om met ons te gaan ontbijten bij Graha. Zo kunnen we nog even bijpraten. Hij vertelt dat hij acht kinderen heeft en dankzij Jan en Hannie kunnen zijn kinderen naar school. Geëmotioneerd en met tranen in de ogen vertelt hij over de hulp en de dankbaarheid die hij voelt voor deze mensen. Hij blijft benadrukken hoeveel ze voor hem en zijn gezin betekenen. Toen ze hoorde van het overlijden van Jan hadden ook de kinderen moeten huilen. We beloven hem de spullen mee te nemen en nemen afscheid, ook van het personeel in Graha. We moeten ze allemaal beloven dat we de groeten zullen doen aan mama Hannie. Ja, Jan en Hannie zijn hier zeer geliefd. Ze kwamen hier al jaren iedere keer in april en in oktober. Ook wij missen ze nu hier. We sturen nog even een verslag door bij internet Millenium, kopen nog snel een maskertje voor Elise en crossen nog even door naar Pasar Sini, waar ze wat rastakralen zouden maken voor de verkoop. Die kralen zijn natuurlijk niet klaar. Jammer dan, wij komen niet terug. Ze zullen vanmiddag gebracht worden, bij ons huisje. Ook goed. Afspraken maken in Indonesië valt gewoon niet mee. We gaan terug en genieten samen met Adi en Mariam van een lekker bakje Lombok koffie op het stoepje voor ons huis. We voelen ons allemaal al een beetje weemoedig, maar proberen optimistisch te blijven. We worden voor de lunch bij Sareah verwacht. Ze heeft soto gemaakt. Een heerlijke gevulde maaltijdsoep. Het is een gevecht om de hele kop leeg te eten, maar lekker! Elise zal jaloers zijn als ze hoort, dat wij nog van die heerlijke soep mochten genieten. We krijgen nog een pak echte koffie mee, nadat ik duidelijk gemaakt heb dat we er echt niet meer mee kunnen nemen. Ook Mariam had namelijk ons al koffie gegeven. Hoe krijgen we alles mee? We beginnen dus maar eindelijk met inpakken. Niet echt onze hobby, maar ja het moet. De doos met brillen is uit Joep zijn rugzak en ook ik zou extra plaats moeten hebben, nu die lading brillen eruit is. Het gekke is, dat het toch weel tjokvol zit allemaal en dan te bedenken dat we in Bali ook een bestelling op moeten halen. Nou ja, we zien wel. Cuk komt nog even langs en samen met Joep bekijkt hij de vakantiefoto’s op de laptop. We besluiten om nog even boven Sheraton, waar we een mooi uitzicht hebben over de zee, van het uitzicht te gaan genieten.

Een zonsondergang zit er vandaag niet in, het is al de hele dag bewolkt en het regent regelmatig. Toch hebben we een prachtig zicht op gunung Agung, de vulkaan op Bali. Hij steekt prachtig boven de wolken uit. We blijven kijken tot de wolken langzaam de gunung opslokken. Dan even een klein hapje bij Happy Cafe. We zouden liever naar Cakpoer gaan, maar we zitten nog veel te vol van de soto van vanmiddag en Cakpoer heeft volle borden, dat is nu even te veel. We zitten dus bij Happy Cafe te wachten op onze bestelling als Joep Adi aan ziet komen op zijn motor. Dan zie ik Joep zijn ogen groot worden van verbazing en hij roept: “Edgar?!?” Bliksemsnel draai ik me om en inderdaad zit Edgar bij Adi achter op de motor. Joep en ik vliegen hem om de nek en blijven hem maar vol verbazing aanstaren.

“Ja”, zegt hij “ik was toch uitgenodigd voor de koffie.” Dat is dus typisch Edgar. Hij woont momenteel in Bangkok (wie onze andere reisverhalen heeft gelezen, weet hoe we hem in 2001 in Bangkok ontmoet hebben), maar moest even het land uit om zijn visum weer voor 30 dagen te verlengen. Hij dacht “of ik nou naar Singapore ga, of naar Lombok, het scheelt maar een paar centen.” Elise en ik hadden hem gekscherend uitgenodigd met de belofte dat ik een hotelovernachting en Elise de koffie voor hem zouden betalen. Nou hij komt de belofte inwisselen. Het eerste uur weet ik gewoon niet wat ik moet zeggen (en ik ben niet zo gauw stil!). We zijn gewoon hartstikke overdonderd door die gekke vent. We nemen hem mee naar de kampung, waar hij dus al op eigen houtje geweest was en lopen met hem naar Kartini om afscheid te nemen. Het afscheid is een beetje geforceerd, want Kartini is een beetje verlegen bij het zien van die vreemde grote man. Dan gaan we met de laptop naar Sareah om deze officieel te overhandigen aan de dames. Edgar komt nu goed van pas en maakt een foto van de hele club. We lopen verder naar het stoepje van Cuk en zitten daar de rest van de avond te kletsen en het verhaal van Edgar te vertellen. De rest snapt er niks van dat deze vriend zomaar aan is komen waaien. Ik snap dat goed, want ik begrijp het zelf amper dat hij hier is. Als we hem vertellen dat we morgenvroeg naar Bali vertrekken, zegt hij: “Prima, dan ga ik toch mee!” Nou dat wordt dus een gigantische verrassing voor Nick en Elise morgenvroeg. Tegen middernacht nemen we afscheid, waarop de jongens Edgar even met de motor naar huis willen brengen. Hij vind dit absoluut niet nodig. “Ik weet hier al de weg hoor” en in het tempo dat hij loopt, is hij eerder thuis dan met de motor. Wij praten thuis nog even na. Het is ook zo’n ontzettend dubbel gevoel, we zijn intens verdrietig omdat we gaan, maar overdonderd door de aanwezigheid van Edgar. Toch zal het morgen niet meevallen, weg uit kampung Loco.

Nick

Rond de klok van 07:30 uur werden we wakker door de regen. Buiten op het platje zaten we te bedenken wat we zouden gaan doen (erg hè!). Niet op de motor in ieder geval. We gaan eerst ontbijten en dan lekker rustig aan (plan plan) douchen. Heerlijk is dat, gewoon nog even van alle kleine dingen genieten zonder het MOETEN zoals thuis in nederland. Wat zullen we dit missen.

Later in de morgen zijn we de steeg ingelopen richting Djalan Legian. Hier hebben we een taxi gepakt naar het Centro (grote nieuwe shopping mal). Natuurlijk bleef ons, zoals gewoonlijk, weer wat aan onze vingers hangen.

Tegen zessen zaten we te bedenken waar we lobster (kreeft) zouden gaan eten. Zelf hadden we een seafood restaurant op djalan Legian in gedachte, maar de taxi chauffeur gaf ons de tip om naar AMC op kedongahan beach te gaan. Alleen het ritje er naar toe was al een ervaring. Toen we door een donkere steeg reden zei ik al tegen Elise, als ons hier eruit wilt zetten dan doen we dat niet… Al met al kwamen we toch op het strand terecht. Tafeltjes op het strand met kaarslicht, live muziek en natuurlijk verse lobster. Wel moesten we deze eerst nog uitzoeken. Lekker met een fles wijn (hoe decadent kan het zijn) hebben we zitten genieten.Zo zie je maar weer, we gaan de deur uit en weten niet waar we terecht komen.

Morgen komen Joep & Marijke en Maan & Monique weer, we zijn erg benieuwd. Zo lekker slapen en morgen gezond weer op.

Zaterdag 3 november, Marijke

We zijn vroeg uit de veren. Joep verbrandt nog even het laatste afval en we ruimen de laatste dingen op. Dan gaan we samen met Adi en Mariam nog even lekker samen op ons stoepje zitten. Wat zullen we momenten zoals deze missen. Adi vertelt hoe moeilijk Mariam en hij het iedere keer vinden als wij weg gaan. De eerste maand heeft hij nodig om te wennen aan de stilte en het besef dat we weer 11 maanden elkaar niet zullen zien. We weten precies wat hij bedoelt, want wij voelen ook dat verdriet. Dan pakken we toch maar onze spullen op en lopen richting Cuk. Onderweg nemen we afscheid van Sane, Sareah, Ani en de laatste knuffel is voor June. Het blijft een rotgevoel, dat afscheid. De jongens hebben een bemo geregeld, zodat Edgar, wij en Mariam met de rugzakken hierin kunnen. Eful, Cuk, Adi en Boung met kleine Ana rijden met de motors erachter aan. Dan komt toch weer dat moment waar ik zo’n ontzettende moeite mee heb. Het afscheid!! Een voor een pakken we elkaar vast en uiteraard Mariam en Adi als laatste. Dan gaat het weer mis. Nu ik dit zit te schrijven voel ik weer het verdriet van het afscheid. Zonder om te kijken lopen we door omdat we weten dat we toch hier doorheen moeten. Shit, wat zullen we ze missen. Edgar helpt ons door dit moeilijke moment heen, door gelijk weer wat onzin te verkopen. We gaan maar snel een bakkie koffie drinken (het zogenaamde bakkie troost!). Tevens voldoe ik de rekening van de hotelovernachting van Edgar, die hij me onder mijn neus duwt. Hij had God zij dank niet de duurste kamer genomen. We beseffen dat hij 17 uur op Lombok is geweest. Lachend zeggen we dat dat lang genoeg is, Lombok is nog niet klaar voor Henk. (Henk is Edgars troetelnaam als hij zich weer eens een beetje erg bot gedraagt) Gelukkig gaat de vlucht keurig op tijd en kunnen Joep en ik alweer hartelijk lachen als we zien hoe Edgar met de vluchtinstructies omgaat en de stewardess aan het blozen maakt. Op het vliegveld in Bali, zijn Nick en Elise gelukkig niet aanwezig, zodat we ze bij guesthouse Adus kunnen verrassen. We zetten Edgar vlak voor het guesthouse uit de taxi en gaan met z’n tweetjes verder. Nick en Elise staan ons al op te wachten en de begroeting is hartverwarmend. Zij weten hoe wij ons voelen, na het afscheid van Lombok. Ze hebben afgelopen maandag precies hetzelfde ervaren. Als we nog staan te praten komt Edgar eraan lopen. Dat gezicht van Elise is goud waard! Met een kreet van verbazing vliegt ze hem om de nek. We gaan lekker bij elkaar zitten en bijkletsen. Nick en Elise waren achteraf liever gewoon in Lombok gebleven. Maar ja, je moet eerst rondkijken in Bali voor je een oordeel kunt vormen. Nick heeft nu tenminste iets van Bali gezien. Inmiddels is het alweer tijd om weer naar het vliegveld te gaan. Dit keer om Maan en Monique op te halen die terugkomen van Yokjakarta. Nick heeft een bordje gemaakt met de tekst: “MR. BINTANG & TANTE DEET”. Hij houdt het bordje voor zijn gezicht en wij stellen ons verdekt op. Ze hebben in de eerste instantie niks in de gaten, maar dan schieten ze in de lach en vliegen we elkaar weer om de nek. Maan en Monique barsten van de verhalen en we kletsen wat af. Eerst nog op het vliegveld en daarna bij Adus. Daar komt Edgar dus weer plotseling aanlopen en ook Maan en Monique schieten in de lach bij deze verrassing. We gaan onder leiding van Maan en Monique een restaurantje opzoeken en sluiten daar deze dag af. Ondanks dat het hartstikke leuk is om iedereen weer te zien, voel ik me verloren in het warme en drukke Kuta. Ik mis Lombok nu al!!!!!

Nick

Zoals iedere dag worden we rond 07:30 uur wakker. Vandaag komen de anderen naar Adus. Rustig ontbijten en daarna nog wat lezen. En terwijl Elise zich lekker verzorgd, kijk ik naar de foto’s die we tot nu toe gemaakt hebben. Het is vandaag bewolkt en er zijn al een paar druppels gevallen. We zitten ook met onze gedachten bij Joep & Marijke, die afscheid van hun huisje en al onze vrienden in kampung loco moeten nemen. Zelf weten inmiddels hoe moeilijk dat is!!!

Net na 12:00 uur installeerde we ons voor bij de ingang van Adus om Joep & Marijke te verwelkomen en tegen 12:30 uur kwamen ze dan eindelijk aan. Het was weer een happy weerzien. Terwijl we nog onder het afdak stonden, kwam er uit het niets een grote persoon bij ons staan. Weer een verrassing, Henk oftewel Edgar was eventjes vanuit Bangkok over gekomen om koffie te komen drinken op de kosten van Elise.

Hoe de rest van de dag(en) verlopen is vinden jullie in het verslag van Joep & Marijke.

Sampai jumpa 2009.

Zondag 4 november, Joep

Tegen acht uur verschijnt zo langzamerhand iedereen aan het ontbijt en na dit genuttigd te hebben gaat ieders zijn weg. Gewapend met onze vluchtgegevens lopen we naar een internet om onze vluchten online in te boeken. Heel leuk systeem want 48 uur van te voren kun je je stoel reserveren via internet. Gelukkig zijn er nog 6 plaatsen achter elkaar vrij en als we het zaakje uit willen printen blijkt dat de printer niet werkt. Jammer dan, op naar een volgende internet. Hier slagen we gelukkig wel ondanks dat halverwege het systeem blokkeert. Na ruim anderhalf uur vervolgen wij onze weg. We hadden in het begin van onze vakantie nog een order geplaatst bij een kledingszaakje en aangezien we niet exact weten hoe groot dit pakket zal zijn gaan we daar maar het eerst naar toe. Ze komen met een grote doos aandragen waar alle kleding in zit. De bestelde tasje willen ze morgenvroeg nog brengen omdat ze die helemaal vergeten waren, maar wij cancelen de order van de tasjes. Ja, ja ondanks dat we als leverdatum 1 november hadden gezegd. Ook checkt Marijke nog even de inhoud van de doos en blijkt hier ook al een foutje in te zitten wat gelukkig meteen hersteld word. Buiten gekomen meteen een taxi gepakt om deze doos terug te brengen naar onze kamer, en vervolgens weer op pad voor de volgende zaken die we nog mee willen nemen voor volgend seizoen een goede sier te maken op de festivals. Laat in de middag arriveren we weer op onze kamer en beginnen meteen om te kijken of alles mee kan naar Nederland en wonderwel lukt dat zoals gewoonlijk. Weliswaar boven het toegestane gewicht maar dat zien we morgen wel.

Tegen achten besluiten we met zijn allen om deze vakantie af te sluiten in het zelfde restaurant als waar we ook begonnen zijn, namelijk bij Kopipot en daar blijven we, ook al omdat het regent, tot de obertjes om ons heen al beginnen op te ruimen.

Maandag 5 november en Dinsdag 6 november, Joep

Ja, wat valt er te zeggen over de laatste dag. De laatste boodschapjes worden nog gedaan en 12.00 uur is het check-out time. We nemen afscheid van Edgar, die nog enkele dagen op Bali blijft en nu richting Ubud vertrekt, terwijl wij met 2 taxi’s richting airport gaan. En dan begint het lange wachten en zitten op weg naar huis.

Om jullie een idee te geven hoe de terugreis verloopt en hoelang lees het volgende:

4 uur wachten voordat het vliegtuig vertrekt naar Hong Kong, vluchtduur ruim 4 uur, dan 4 uur wachten op de vlucht naar Amsterdam. Vervolgens de lange vlucht van 12 uur naar Nederland waar we om half zeven in de morgen aankomen. Gauw even een kopje koffie, maar ook om de ergste spits voorbij te laten gaan bij de treinen en dan de treinreis van dik 2 uur naar Venlo. Dan afscheid nemen van Nick en Elise.Daarna met een taxi naar huize Maan en Monique, waarna een kleine stop de auto wordt gepakt om ons naar huis te brengen. Al met al een reis van 32 uur.

Aangezien we ook nog met een tijdsverschil zitten van 7 uur, breekt het je ’s middags wel op maar we trekken door tot een uur of negen ’s avonds voordat we het bed inkruipen. (Voor ons gevoel is het dan al 4 uur in de nacht) Op deze manier kom je het snelste over de jetlag heen.

Het is koud. Het is wennen. Het is verdrietig. Maar we hebben weer een geweldige tijd gehad in Lombok. Weer veel geleerd en nuttige dingen kunnen plannen voor ons project. We zullen jullie allemaal nog persoonlijk mailen in de komende weken en dan kunnen jullie de nieuwe foto’s van jullie kinderen tegemoet zien.

Allemaal bedankt namens alle kinderen van Kampung Loco!!!!!

JULLIE HULP IS HUN TOEKOMST

TERIMA KASIH BANYAK

Joep en Marijke